26

คนเดียวที่คิดถึง

(มีฉาก NC ความรุนแรงและทำร้ายร่างกาย)

         “จะบอกเขาดีมั้ย”

          อัญญาถามตัวเองในใจขณะที่นั่งรถแท็กซี่ออกมาจากบ้านเช่า รถกำลังมุ่งหน้าไปตามตำแหน่งที่เสี่ยมนต์ชัยนัดหมายมา

เธอรีบร้อนใจเป็นห่วงแม่มาก เลยไม่ได้บอกกล่าวกับใคร ไม่ได้ไตร่ตรองให้ดีว่าตัวเองจะถูกหลอกอีกหรือไม่ พอนั่งรถมาได้ครึ่งทางจึงฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าควรบอกใครสักคน เผื่อเป็นอะไรไปอย่างน้อยจะได้มีคนรู้ว่าเธอหายไปไหน

          หญิงสาวตัดสินใจส่งพิกัดตำแหน่งจุดหมายปลายทางที่เธอจะไปให้กับชยางกูร พร้อมกับพิมพ์เป็นข้อความบอกเขา ในยามที่มีภัยใกล้ตัว คนเดียวที่เธอนึกถึงในตอนนี้คงมีเพียงเขา

          “ถึงแล้วครับ” คนขับรถแท็กซี่เอ่ย เมื่อรถมาหยุดที่จุดหมายตามที่เธอบอก

          อัญญาก้าวลงจากรถด้วยใจที่เด็ดเดี่ยว เป็นห่วงแม่จนไม่เกรงกลัวต่ออันตรายใดใด เงยหน้าขึ้นไปมองโรงแรมขนาดกลางที่ดูเงียบสงบราวกับไม่มีผู้คน

          “มาแล้วเหรอคนสวย” ชายในชุดสูทสีดำล้วนทรงบอดี้การ์ดมาเฟียมาดักรอเธอที่ล็อบบี้ของโรงแรม

          “แม่ฉันอยู่ไหน” เธอเอ่ยถามเสียงสั่นเล็กน้อย

          “อยู่ข้างบนกับเสี่ยครับ เดี๋ยวผมพาไป เชิญทางนี้” เขาผายมือและเดินนำทางเธอไปขึ้นลิฟต์ กดไปที่ชั้นห้า

          ระหว่างที่ลิฟต์กำลังพาเธอขึ้นไปชั้นห้า หญิงสาวเปิดเข้าไปดูกล่องแชตของชยาง กูร เขาไม่ได้เปิดอ่านข้อความของเธอเลย มาถึงตรงนี้หัวใจเธอเต้นโครม ๆ เริ่มกลัวขึ้นมาแล้ว จากที่ก่อนหน้านี้ไม่แม้แต่จะกลัวอะไร

          ตึง! แต่มารู้สึกตัวตอนนี้ลิฟต์ก็ถูกเปิดออกแล้ว จะเดินกลับตอนนี้คงไม่ทัน ทั้งยังเป็นห่วงแม่มาก ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไง ไหน ๆ ก็มาแล้ว ต้องทำใจแกร่งเผชิญหน้ากับเสี่ยนั่นให้รู้กันไปเลย

          “ห้องนี้แหละ เสี่ยรอคุณอยู่” หน้าห้องมีลูกน้องของเสี่ยเฝ้าอยู่สองคน ห้องที่เขาพาเธอมาเป็นห้องชุดขนาดใหญ่

          “แล้วจะไว้ใจเสี่ยได้ยังไง” อัญญาเอ่ยถาม ขณะที่มือก็กดหมายเลขห้องส่งให้ชยางกูร

          ชายที่นำทางเธอขึ้นมาแสยะยิ้มก่อนจะเอ่ยออกมาว่า “คุณคิดว่าเสี่ยน่าไว้ใจนักเหรอ”

          ผลัก! เขาเปิดประตูแล้วผลักเธอเข้าไปในห้องอย่างเต็มแรง

          “โอ๊ย!” อัญญาล้มหน้าคะมำลงไปกองอยู่ที่พื้น

          “อื้อ ๆ ๆ ๆ” เสียงร้องอื้ออึงในลำคอ แต่ไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้เต็มปากเพราะมีเทปพันไว้รอบปาก

อัญญาเงยหน้าขึ้นมองหาว่าต้นเสียงมาจากมุมไหนของห้อง เธอพยุงตัวเองให้เดินต่อ เมื่อเข้ามายังห้องนอน เธอเห็นแม่ตัวเองถูกมัดมือมัดเท้าติดกับเก้าอี้ที่อยู่ข้างเตียงใหญ่ ปากที่อยากส่งเสียงร้องมาถึงลูกสาวถูกเทปพันไว้

          “แม่!” เมื่อเห็นแม่ในสภาพนั้นใจเธอแทบสลาย มันเจ็บจี๊ดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก รีบวิ่งเข้าไปหาแม่โดยไม่คิดอะไร ทว่า...

          “มาแล้วเหรอสาวน้อย” ยังไม่ทันจะถึงตัวแม่ เสี่ยมนต์ชัยก็ปรากฏตัวขวางหน้าเธอ พร้อมกับลูกน้องอีกสองคน ชายทั้งสามสวมแค่ชุดคลุมอาบน้ำเท่านั้น

          “แกทำอะไรแม่ฉัน ไอ้แก่บ้ากาม” เธอสบถคำด่าทอเสี่ย แต่ในเวลานี้สิ่งที่เสี่ยต้องการคือแก้แค้นที่เขาถูกหักหลังจากแม่ของอัญญา แทนที่จะช่วยเขา กัญญากลับไปร่วมมือกับชยางกูร มันทำให้เขาขายหน้าและโกรธจนไม่เกรงกลัวอะไร แม้แต่พ่อของธันวาก็เถอะ เพียงคืนนี้ได้ขืนใจสาวน้อยสำเร็จเขาก็สะใจแล้ว ไม่ใช่แค่เขาที่จะทำเรื่องระยำนี้คนเดียว

          เขายังตั้งใจให้ลูกน้องสองคนนี้ย่ำยีร่างกายเธอต่ออีกด้วย วางแผนตั้งกล้องถ่ายคลิปเอาไว้ขู่ไม่ให้สองแม่ลูกไปแจ้งความหรือบอกกับชยางกูรว่าถูกเขากระทำมา ตอนนี้เขาไม่อยากได้เธอไปเป็นเมียน้อยเหมือนตอนแรกที่ตั้งใจไว้ ขอเพียงได้ทำร้ายหัวใจดวงน้อยต่อหน้ากัญญา เสี่ยมนต์ชัยก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายใหม่นี้แล้ว

          “จับมันนอนลง” เสี่ยมนต์ชัยสั่งลูกน้องทั้งสอง

          “อย่าเข้ามานะ” อัญญาตั้งการ์ดจะสู้ยิบตา แต่คงลืมไปว่าตัวเองก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง จะไปสู้แรงผู้ชายร่างสูงใหญ่ตั้งสองสามคนได้อย่างไร

          ฟุบ! ลูกน้องเสี่ยเพียงคนเดียวจับเธอเหวี่ยงลงไปบนที่นอนนุ่ม จากนั้นเสี่ยมนต์ชัยก็กระโดดทาบทับร่างของเธอไว้อย่างรวดเร็ว เธอพยายามดิ้นตะเกียกตะกายหนีจากชายบ้ากาม แต่ไม่สามารถหลุดพ้นไปได้

          ชายสองคนขึ้นไปจับแขนเธอตึงไว้กับที่นอน โดยมีเสี่ยขึ้นนั่งคร่อมไว้บนร่าง

          “ปล่อยฉันนะ! ไอ้แก่บ้ากาม”

          ผลัวะ! เสี่ยเลวทรามตบหน้าเธอไปหนึ่งทีจนเลือดไหลซิกมุมปาก

          “อื้อ...ฮือ...” ทุกเหตุการณ์อยู่ในสายตาของคนเป็นแม่ที่พยายามร้องห้ามในลำคอ แต่ก็ไม่เป็นผล น้ำนัยน์ตาหลั่งไหลออกมาอย่างเจ็บปวด ไม่คิดว่าคนที่ไว้ใจจะร้ายกับเธอและลูกขนาดนี้ ตลอดมาเสี่ยไม่เคยแสดงออกว่าเขาเหี้ยมโหดให้กัญญาเห็นเลยสักครั้ง ทั้งยังดูเป็นผู้ใหญ่ที่อบอุ่นดูพึ่งพาได้ มาวันนี้ได้เห็นกับตาตัวเอง เธอก็แทบอยากจะขาดใจตายแทนลูกสาว

          นี่คือจุดอ่อนของกัญญาที่เสี่ยรู้ว่าต้องขยี้ตรงไหน การทำร้ายร่างกายและจิตใจลูกสาวเธอจะทำให้เธอเหมือนตายทั้งเป็น เสี่ยรู้ว่ากัญญารักลูกมาก

          “เธอเห็นนี่มั้ยกัญญา ลูกสาวเธอกำลังจะตกเป็นของฉัน ดีใจจนร้องไห้เลยงั้นเหรอ ฮึ” เสี่ยหันมาเย้ยกัญญา ก่อนจะก้มลงไปไซร้ซอกคอขาวของหญิงสาว

          “อร้ายยย...” อัญญาพยายามกรีดร้องและดิ้นจนสุดแรงที่มี เมื่อปากของชายวัยกลางคนสัมผัสถูกร่างกายของเธอ เธอกัดฟันกรอด ทั้งโกรธทั้งขยะแขยง ถึงอยากจะร้องไห้มากแค่ไหนแต่ก็พยายามอดทนอดกลั้น

          แคว่กก…เสื้อยืดที่เธอใส่มาถูกเสี่ยฉีกขาดจนเห็นเสื้อชั้นในสีขาว

          “ว้าว...ขาวมาก เสี่ยชอบ” เขาเบิกตาโตราวกับคนโรคจิตที่เห็นเนื้อหนังของหญิงสาวรุ่นราวคราวลูก

          “ถุย!” อัญญากลั้วน้ำลายถุยใส่หน้าเสี่ยเต็ม ๆ

          “มึงนี่มัน”

          ตุบ ! เพี้ยะ ! เขาใช้กำปั้นอัดเข้าท้องของเธอและตบหน้าไปอีกที หญิงสาวจุกจนดิ้นไม่ไหว ทันใดนั้นเอง...

          ปัง! จู่ ๆ เสียงประตูห้องจากด้านนอกก็ถูกเปิดออก พร้อมกับมีผู้ชายร่างสูงห้าคนพรวดพราดเข้ามาในห้องนอน

          “ไอ้สารเลวเอ๊ย!”

          ผลัก! ตุบ ๆ ตับ ๆ

          ชยางกูรกระโดดถีบเสี่ยเข้าเต็มแรงจนเขาล้มลงไปกองที่พื้นห้อง ไม่พอยังเข้าไปกระทืบซ้ำและชกหน้าเขาหลายที หมัดหนักจนเลือดสาด ส่วนลูกน้องทั้งสองรวมถึงที่เฝ้าอยู่หน้าห้องก็โดนธันวาและคนของเขาจัดการในรูปแบบเดียวกัน

          “ไอ้สXะ! ไอ้ระX..! มึงสมควรตาย” ชยางกูรโมโหจนเลือดขึ้นหน้า กล้าแตะต้องอัญญา เสี่ยมนต์ชัยต้องได้รับโทษจากเขาเท่านั้นถึงจะสาสม

          “พอแล้วฌอน มันสลบไปแล้ว เดี๋ยวมันตาย มึงจะซวยนะ” ธันวาเข้ามาห้ามเพื่อน กลัวว่าเพื่อนจะอัดเสี่ยตายซะก่อน

ชยางกูรหยุดแล้วรีบลุกขึ้นไปดูหญิงสาวที่ยังนอนอยู่บนเตียง

          “อัน คุณโอเคมั้ย” เขารีบดึงผ้าห่มคลุมร่างกายของเธอไว้

          “อันลูก อันแม่ขอโทษ ฮือ...” กัญญาเมื่อถูกแก้มัดก็รีบกระโจนเข้าหาลูกเช่นกัน เธอเอาแต่ร้องไห้และเอ่ยคำขอโทษเป็นสิบ ๆ รอบ

          “คุณฌอน” อัญญาเอ่ยเสียงแผ่วอย่างคนหมดแรง เธอเหนื่อยจากการต่อสู้และเจ็บจากการโดนทำร้ายร่างกาย หญิงสาวจึงหมดสติไปในอ้อมแขนของเขา