25

ยินดีที่ได้รู้จัก..พี่เขย

         By : อัญญา

          “อัน หลานแบ่งกับข้าวไว้ให้คุณฌอนรึเปล่า” จู่ ๆ ยายจะเอ่ยถึงชื่อเขาทำไมกัน

          “คุณฌอน ใครเหรอจ๊ะยาย” รัญญาที่นั่งเคี้ยวข้าวอยู่งับ ๆ เลิกคิ้วสงสัย “ชื่อคุ้น ๆ”

          “ก็แฟนพี่สาวหลานไง อาหารทั้งหมดนี่พ่อหนุ่มนั่นซื้อมาให้ตั้งแต่เมื่อวาน นึกว่าจะมากินด้วยกันกับเราซะอีก” ดูแล้วยายคงห่วงคุณฌอนไม่น้อยเลย

          “เขาคงไม่ว่างน่ะจ้ะยาย” เรื่องที่ฉันคบกับคุณฌอนเริ่มลามทุ่งไปเรื่อยแล้ว จากที่จะให้แค่พิชชี่รับรู้ตอนนี้กลายเป็นแทบจะทุกคนแล้วมั้งที่รู้ และไม่แน่ว่าวันนี้ยัยรัญญ์อาจจะรู้เพิ่มอีกคน เรื่องแบบนี้น้องสาวฉันจับผิดเก่งมาก

          “ใครพี่ บอกน้องมาเลยนะ ใช่จีเอ็มโรงแรมที่พี่ทำงานอยู่รึเปล่า” นั่นไง ความจำดีซะด้วย

          “อืม”

          “ฮะ! บอกน้องไม่ให้ยุ่งกับเขา ที่แท้ก็..”

          “หยุดเลยนะยัยรัญญ์ ไม่รู้อะไรอย่าพูด” ฉันรีบปรามยัยน้องสาวตัวแสบเอาไว้ ก่อนที่ยายจะหันมาถามฉันอีกคน

          “จ้า ๆ” รัญญายิ้มกรุ้มกริ่มไม่เลิก

         เวลา 20.10 น.

          สามคนยายหลานช่วยกันทำขนม วันนี้จึงเสร็จเร็วกว่าทุกวัน ยายของฉันก็ได้นอนเร็วกว่าปกติ ฉันกับน้องเลยออกมานั่งดูดาวพลางจิบเบียร์ไปด้วยที่ริมระเบียงหน้าบ้าน

          “แม่ยังตามตื๊อแกเรื่องเสี่ยอยู่อีกมั้ย”

          “ตามตื๊ออะไร ไม่เห็นแม่พูดเรื่องเสี่ยกับฉันเลยนะ เสี่ยที่ไหน”

          “อ้าว แล้วที่แกส่งข้อความมาบอกพี่มันคืออะไร”

          “ส่งอะไรพี่ ไม่มีนะ ช่วงนี้ฉันไม่ได้ส่งอะไรให้พี่เลยนะ”

หมายความว่ายังไง สามวันก่อนเธอยังส่งข้อความหาฉันอยู่เลย

          “จะเป็นไปได้ยังไง สองสามวันก่อนแกยังส่งมาอยู่เลยเนี่ย” ฉันกดโทรศัพท์เปิดแชตให้ยัยรัญญ์ดู

          “เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่ได้พิมพ์นะพี่ พี่ดูสิไม่มีอะไรเลย” ยัยรัญญ์กดสมาร์ตโฟนของเธอให้ฉันดูเช่นกัน ปรากฏว่าไม่มีข้อความนั้นจริง ๆ เธอคงไม่โกหกฉันแน่ แล้วใครส่งมา

          “แล้วใครพิมพ์มาล่ะ” ฉันพึมพำ

          รัญญานึกคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “แม่แน่ ๆ พี่ วันนั้นแม่มาหาฉัน แล้วขอยืมโทรศัพท์ของฉัน บอกว่าอยากโทรหาพี่ แล้วทำไมแม่พิมพ์ไปแบบนี้”

          ฉันพอจะเข้าใจแล้ว เฮอ..คงโกหกให้ฉันรีบกลับบ้าน เพราะรู้ว่าฉันต้องเป็นห่วงรัญญาแน่ถ้าเสี่ยมายุ่งกับน้องสาว แม่ฉลาดมาก แต่ก็ยังดีที่ไม่ขายน้องฉันให้กับเสี่ยจริง ๆ ไม่งั้นอย่าหาว่าลูกคนนี้อกตัญญูก็แล้วกัน

          “ช่างมันเถอะ แม่คงอยากเจอพี่ เลยพิมพ์อะไรแบบนี้มา อย่าใส่ใจเลย” รัญญ์ไม่ควรรู้เรื่องอะไรแบบนี้ เธอต้องโฟกัสที่เรื่องเรียน

          “อ๋อ แบบนี้นี่เอง” รัญญาไม่เซ้าซี้ต่อ หันไปกระดกเบียร์ดื่ม “ว่าแต่...เรื่องที่พี่กับจีเอ็มคนนั้นนี่เรื่องจริงใช่มั้ยหรือมีอะไรในกอไผ่ ทั้งที่พี่เป็นคนบอกฉันเองว่าเขาเป็นคนที่ไม่ควรเข้าไปยุ่ง มาวันนี้พี่กลับเป็นแฟนเขาซะงั้น เล่ามาให้หมดเลยนะ” สายตาจับผิดแสนซนของเธอช่างร้ายกาจเหลือเกิน ถ้าไม่เล่าความจริงให้เธอฟัง เป็นฉันเองนี่แหละที่จะนอนไม่หลับ

          “ไม่ได้คบกันจริง เขาแค่ว่าจ้างพี่ให้เป็นแฟนเขาชั่วคราวเท่านั้น”

          “มิน่าล่ะ แล้วทำไมเขาถึงมาจ้างพี่ล่ะ”

          ฉันเล่าเรื่องข้อตกลงในการวานจ้างเป็นแฟนหลอก ๆ กับคุณฌอนให้ยัยรัญญ์ฟังจนหมดเปลือก ทว่าก็ยังมีเรื่องหนึ่งที่ไม่ได้เล่าคือเรื่องที่เขากับฉันเคยได้เสียกันแล้ว คงไม่ดีต่อฉันเท่าไหร่ถ้ารัญญารู้เรื่องนี้

          “เท่าที่เล่ามาเขาก็ใจถึงพึ่งได้อยู่นะพี่ ยอมจ่ายพี่เยอะขนาดนี้ เขาคงไม่ใช่แค่เล่น ๆ แล้วมั้ง”

          “ไม่มีทาง เราสองคนคือโลกคู่ขนานกัน ไม่มีทางบรรจบกันได้”

          “ชิ ปากแข็งแบบนี้ไม่รอดสักราย” ยัยน้องคนนี้ดูพูดเข้าสิ

          “คุยอะไรกันอยู่ครับสาว ๆ” ฉันกับรัญญ์หันขวับมองตามเสียงทุ้มของใครบางคน

          “คุณฌอน!”

          เขามาทำไมอีก คิดว่ากลับโรงแรมไปแล้วนะเนี่ย

          “แฟนพี่มาน่ะ ไปรับสิ” ยัยรัญญ์กระซิบบอกเบา ๆ คงเห็นของที่เขาถือมาเป็นพุ่มเป็นพวง ซื้ออะไรมาเอาใจยายฉันอีกล่ะ

          “กำลังนั่งดื่มกันอยู่เหรอ พอดีเลยผมซื้อขนมและเครื่องดื่มมาด้วย มียาบำรุงให้ยายคุณด้วยนะ” เขาเดินขึ้นมาระเบียงบ้านอย่างคุ้นเคย ฉันน่าจะลืมล็อกประตูรั้วถึงเปิดเข้ามาได้สบาย

          “ว้าว พี่เขยช่างรู้ใจ ขอบคุณนะคะ” ยัยรัญญ์พูดเว่อร์จริง เรียกเขาแบบนั้นได้ไง

          “นี่ครับคุณ....” เขายื่นของให้กับรัญญาลากเสียงยาวเชิงจะถามว่าเธอชื่ออะไร เขาจำเธอไม่ได้ รัญญาเคยเจอเขาและเพื่อนแก๊งเขาแล้ว แต่เจอแค่ผ่าน ๆ ดีแล้วที่จำไม่ได้

          “รัญญ์ค่ะ ฉันชื่อรัญญ์เป็นน้องสาวพี่อัน ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณฌอน” ยัยตัวแสบยิ้มร่ายื่นมือไปหยิบของจากเขา

          “อ๋อครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ พี่สาวคุณคงเล่าเรื่องผมให้คุณฟังแล้วสินะ”

          “ใช่ค่ะ เล่าทุกอย่าง รวมถึงเรื่องที่คุณฌอนจ้างพี่สาวรัญญ์ด้วย” ยัยคนนี้นี่ไม่คิดจะเก็บเป็นความลับไว้สักเรื่องเลยรึไง

          “งั้นเหรอครับ”

          “ขอบคุณนะคะสำหรับของฝาก เสร็จแล้วคุณจะกลับไปเลยก็ได้นะคะ”

          “พี่อัน เสียมารยาท คุณฌอนอุตส่าห์หอบของดี ๆ มาให้ แทนที่จะชวนดื่มด้วยกัน ไล่พี่เขยฉันกลับซะงั้น ใจร้ายจัง”

          “ฮึ” เขาแค่นยิ้มปนขำ ยัยรัญญ์คงพูดถูกใจเขาล่ะสิ

          “เชิญคุณฌอนนั่งตรงนี้เลยค่ะ” รัญญาทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดียกเก้าอี้ของตัวเองให้แขกนั่ง

          “ขอบคุณนะครับ เอ่อ...ที่จริงผมอยากให้เรียกผมว่าพี่จะดีกว่าเรียกคุณนะครับ”

          “อ้อ ก็ได้ค่ะพี่ฌอน งั้นพี่ก็ต้องเรียกฉันว่าน้องรัญญ์เหมือนกันนะคะ เราก็เหมือนครอบครัวเดียวกันแล้ว” เกินไปมาก พึ่งเจอกันแต่สนิทกันแล้ว

          “ได้ครับน้องรัญญ์” ว่านอนสอนง่ายจริง ๆ

          “เดี๋ยวรัญญ์มานะคะ พวกพี่คุยกันตามสบายเลยนะ”

          “ครับ”

          รัญญาเดินเข้าไปพร้อมกับของฝากเต็มมือ ยิ้มร่าไปอย่างอารมณ์ดี ไม่รู้จะแฮปปี้อะไรเบอร์นั้น ส่วนผู้ชายที่พึ่งมาถึงก็ยืนยิ้มเหม่อมองน้องสาวฉันไปจนเธอลับสายตา เขาคงไม่หลงเสน่ห์ยัยรัญญ์หรอกนะ

          “ยิ้มอะไรคะจีเอ็ม”

          “เปล่า...แค่รู้สึกว่าน้องสาวคุณเธอสดใสดีนะ” เขาตอบพลางหย่อนก้นลงเก้าอี้ไม้ตัวเก่า

          “อย่าแม้แต่จะคิดนะคะ” ต้องรีบขู่เขาไว้ รีบตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

          “อะไรครับที่รัก ผมไม่คิดจะทำให้พี่น้องต้องมาทะเลาะกันเพื่อแย่งผมหรอกนะ วางใจได้”

          “ใครจะแย่งคุณ ฉันแค่ไม่ไว้ใจคุณ น้องเขยฉันต้องไม่ใช่คุณ”

          “แน่นอนอยู่แล้ว ใครอยากเป็นน้องเขยคุณล่ะ”

          “คิดได้แบบนี้ก็ดีค่ะ ยัยรัญญ์ควรได้เจอกับผู้ชายที่ดีพร้อมที่จะรักเธอจริง ๆ”

          “ดูถูกกันอีกแล้ว ในสายตาคุณผมไม่มีส่วนดีเลยเหรอ”

          “ก็มี แต่ไม่ค่อยเห็นค่ะ”

          “....” รอยยิ้มที่เปื้อนหน้าพลันเปลี่ยนเป็นนิ่งขรึมเพียงแค่เอ่ยความจริงออกไป เขาเคืองฉันเหรอ ก็พูดตามที่เห็นนะ ใครบอกให้เขาชอบทำตัวเจ้าชู้ให้เห็นล่ะ

          “มีธุระอะไรคะถึงมาค่ำมืด” เปลี่ยนเรื่องคุยน่าจะดีกว่า

          “ตอนแรกก็มี ตอนนี้ไม่มีแล้ว” เขาโกรธฉันสินะ ชิ ใครจะแคร์

          “ไม่มีก็เชิญกลับไปได้เลยค่ะ อีกเดี๋ยวฉันก็จะเข้านอนแล้ว”

          “ได้ งั้นไม่รบกวนคุณแล้ว ฝากลาน้องรัญญ์ด้วยนะ ผมไปล่ะ” พูดจบก็ดีดตัวเดินหนีเฉยเลย ไม่แม้แต่จะหันมามองฉันด้วยซ้ำ

เชื่อเขาเลย พูดแค่นี้ทำมาเป็นโกรธ

          “ผู้ชายอะไรขี้น้อยใจชะมัด คิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไป”

          “พี่ฌอนไปไหนแล้วพี่” รัญญาออกมาพอดี

          “เขากลับไปแล้ว คงรีบไปหาสาวที่ไหนมั้ง”

          “ฮันแน่ หึงพี่เขาเหรอจ๊ะ”

          “หึงอะไรของแก ก็รู้อยู่ว่าเขากับพี่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันจริง ๆ”

          “ถ้าพี่ไม่ชอบเขา งั้นฉันจีบเขานะ เขาหล่อดีนะ”

          “จะบ้าเหรอ! หยุดความคิดแกไว้ซะตอนนี้เลยนะ เขาคือเสือตัวพ่อที่ลากเหยื่อไปขย้ำไม่รู้กี่รายแล้ว”

          “หวงอะ ดูออกเลยว่าหวง ปากก็ไม่ชอบ แต่อาการหึงหวงมาเต็ม” ยัยรัญญาต้องการยียวนกวนประสาทฉันแน่ ๆ พูดแล้วก็เดินลอยหน้าลอยตาขึ้นห้องไปเลย น้องคนนี้ ไม่รู้เธอพูดจริงหรือล้อเล่นเรื่องที่จะจีบคุณฌอน หวังว่าคงพูดไปงั้น ๆ นะ

          ครืด...ครืด...ทันใดนั้นเองเสียงโทรศัพท์ของฉันสั่น

          “เบอร์ใคร?” เป็นเบอร์โทรที่ไม่คุ้นเลย มิจฉาชีพ?

          “ฮัลโหล” ฉันกดรับสาย

          (ถ้าแกไม่อยากให้แม่แกตาย รีบมาหาฉันตอนนี้เลย) เสียงชายแหบพร่าฟังแล้วน่าจะเป็นเสียงของเสี่ยมนต์ชัย คิดจะมาไม้ไหนอีก

          “มีแผนอะไรอีก แกกับแม่ฉันวางแผนล่อฉันออกไปล่ะสิ คิดว่าฉันโง่รึไง”

          (ฮึ ๆ แม่มึงหักหลังกูขนาดนี้ คิดว่ากูจะปล่อยมันไปง่าย ๆ เหรอ มึงเลือกเอาจะเอาตัวมาแลกรึจะให้กูฆ่ามันทิ้ง กัญญามึงพูดกับลูกมึงหน่อยสิวะ) 

          ไม่จริงมั้ง แม่โดนเสี่ยทำร้ายเพราะฉันเหรอ

          (อย่ามานะลูก แม่ไม่เป็น...โอ๊ย! อย่านะเสี่ยฉันขอร้อง ฮือ...อร้าย!)

          (มึงเริ่มเองนะกัญญา เพี้ยะ!)

          (โอ๊ย!) นั่นมันเสียงแม่จริง ๆ นี่

          “พอได้แล้ว แกอยู่ไหน”

          จากที่ฟังเสียงในโทรศัพท์ คงเป็นเสียงแม่ฉันจริง ๆ ไอ้เสี่ยบ้ากามมันเลว น่าจะทำทุกอย่างเพื่อได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ แม้ว่าแม่จะขายฉัน แต่พอรู้ว่าเสี่ยจะย่ำยีฉันแม่ก็ร้องไห้เสียใจ ฉันคิดว่าแม่แค่แสดงละครน้ำเน่า ตอนนี้คงไม่ใช่อย่างที่คิดแล้ว เสี่ยนั่นคิดจะเอาชีวิตแม่มาแลกกับฉัน

          ยังไงแม่ก็คือผู้ให้กำเนิดฉันมา...จะนิ่งเฉยไม่ได้