20

คุณเป็นคนแรก

          “อะแฮ่ม! แหม...ไอ้คุณฌอน มิน่าล่ะถึงไม่รับเด็ก  แอบควงสาวมาแล้วนี่เอง สวัสดีครับคนสวยผมชื่อสิงหา เป็นเพื่อนสนิทหรือบางทีอาจจะเป็นเจ้ากรรมนายเวรของไอ้หมอนี่ครับ ไม่ทราบคุณคนสวยชื่ออะไรครับ” สิ้นสุดบทสนทนาระหว่างชยางกูรกับอัญญาจู่ ๆ สิงหาก็เดินเข้ามานั่งที่เดิมที่อคินทร์พึ่งลุกออกไป โซฟาตัวนี้น่าจะมีมนต์ขลังเรียกแขก คนหนึ่งลุกอีกคนก็มานั่งต่อ

          สิงหาแอบมองดูสถานการณ์อยู่นานละ พึ่งจะได้จังหวะเดินเข้ามาสอดรู้สอบถาม

          “อะไรของมึงวะ”

          “นี่ใครเหรอ ไม่คิดจะแนะนำสาวคนใหม่ให้รู้จักหน่อยเหรอวะ”

          “นี่อัญญา เธอเป็นเพื่อนสนิทของพิ้งค์พราวไง”

          “จริงดิ? ว้าว คุณพราวมีเพื่อนสนิทสวยขนาดนี้ทำไมไอ้คุณธามม์ไม่แนะนำให้เพื่อนรู้จักเลยวะ” สิงหายิ้มหวานส่งสายตาหว่านเสน่ห์ให้อัญญาจนชยางกูรรู้สึกหมั่นไส้ รีบรั้งเอวบางของหญิงสาวเข้าไปแนบกายตัวเองอีกครั้ง

          “อะไรวะ หวงเหรอ? แค่คนควงไม่มีสิทธิ์หวงนะเพื่อน”

          “คนควงอะไรนี่แฟนกูโว้ย”

          “ฮะ! ว่าไงนะ กูหูฝาดไปรึเปล่าวะ มึงเนี่ยนะมีแฟน” สิงหาเลิกคิ้วเข้ม ทำหน้าตกใจแรงมาก

          “ทำไม? หล่อขนาดนี้ไม่มีแฟนสิแปลก”

          “เออแปลก เมื่อก่อนมึงแปลกมากที่ไม่ยอมคบใครจริงจังและลั่นวาจาว่าจะไม่รักใครจนเพื่อนในกลุ่มเริ่มชิน แต่ตอนนี้แปลกยิ่งกว่าเพราะมึงบอกว่ามีแฟน? อะไรเข้าสิงวะ”

          “เวลาเปลี่ยนใจคนมันก็เปลี่ยนได้ปะวะ ตอนนี้กูโตขึ้นแล้ว อยากมีคนข้างกายบ้างผิดตรงไหน” คำพูดที่ฟังดูจริงจังของเขาแต่กลับทำเอาเพื่อนอย่างสิงหาขำลั่น

          “ฮ่า ๆ ๆ ทศกัณฐ์อยากจะเป็นพระราม แหม...พ่อพระเอก กูจะคอยดูว่ามึงจะเอาจริงแค่ไหน คือ...อย่าหาว่าผมขายเพื่อนเลยนะครับคุณอัญญา ผมแค่อยากเตือนให้คุณระวังเพื่อนผมไว้ ไม่อยากให้คุณเสียใจ ถ้าแค่เล่น ๆ ผมไม่ห่วง แต่อย่าเผลอใจจริงจังกับฌอนนะครับถ้าไม่อยากเสียใจทีหลัง”

          “อ้าวไอ้นี่ มึงเป็นเพื่อนกูมั้ยวะ แทนที่จะช่วยให้เพื่อนสมหวังกลับมาขายหน้าเพื่อนซะงั้น”

          “ก็กูพูดจริง ไม่เห็นมึงเคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหนสักคน”

          “แต่คนนี้กูจริงจัง” ชยางกูรเอ่ยเสียงดังตอกหน้าเพื่อนสนิท หน้านิ่วคิ้วขมวดใส่คนตรงหน้า อัญญาก็พลอยตกใจกับอารมณ์ที่แสดงออกของเขา ไม่คิดว่าจะเล่นบทโกรธได้เหมือนจริงขนาดนี้

          “ใจเย็นสิเพื่อน เออ ๆ กูรู้แล้วว่าจริงจัง กูหวังดีกับมึงหรอก แล้วนี่เพื่อนในกลุ่มมีใครรู้รึยัง” สิงหารีบเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากทะเลาะกันต่อหน้าสาว

          “ยัง มึงอย่าพึ่งไปบอกไอ้สองคนนั้นนะ โดยเฉพาะไอ้ธามม์”

          “ทำไมวะ”

          “อย่าถามมากได้มั้ย ยังไม่พร้อมเปิดตัวโว้ย แฟนกูขี้อาย”

          “อ๋อ โอเคครับคุณฌอน”

          “เรากลับกันเถอะที่รัก ผมง่วงแล้ว” ชยางกูรชวนอัญญากลับ เพราะเริ่มรำคาญเพื่อนรักที่คอยเซ้าซี้ไม่เลิก เดี๋ยวจะเผลอหลุดความลับออกไป

          “ค่ะ” อัญญาเออออไปตามเขา จะปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะวันนี้ต้องทำหน้าที่แฟนปลอม ๆ

          “ไปแล้ว” ชยางกูรโบกมือลาเพื่อนก่อนจะดีดตัวลุกจากโซฟา

          “กลับก่อนนะคะ” อัญญาก็บอกลาสิงหาเดินตามชายหนุ่มไปเช่นกัน

          “ทำไมรู้สึกแปลก ๆ วะ” สิงหามองตามหลังทั้งคู่ไปจนลับสายตา สงสัยว่าชยางกูรมีความลับปิดบังเขาอยู่ คนไม่เคยคบใครอย่างชยางกูรจู่ ๆ มาบอกว่ามีแฟน แถมยังสั่งให้เก็บเป็นความลับ มันน่าสงสัย...

          “อย่าถือสาเพื่อนผมเลยนะ มันก็เป็นแบบนี้แหละ ชอบพูดไปเรื่อย” ขับรถออกมาได้สักพักชยางกูรจึงเอ่ยขึ้นหนึ่งประโยค

          “ทำไมต้องถือสาคะ เพื่อนคุณจะพูดอะไรก็ไม่มีผลกับฉันอยู่แล้ว เราแค่เล่นละครหลอกคนอื่น”

          “เฮอ...” ชายหนุ่มไม่พูดอะไรต่อได้แค่ถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งที เหนื่อยใจที่จะพูดต่อ ในหัวเธอเขาคงเป็นแค่แฟนปลอม ๆ ไม่ยอมรับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของเขาเลย

          กรอก... จ๊อก...

          สิ้นเสียงพูดก็มีเสียงร้องจากท้องของหญิงสาวดังแทรกขึ้นมาแทน อัญญารีบกุมท้องเล็ก ๆ ของตัวเองกลัวว่าคนข้าง ๆ จะได้ยิน ทว่าไม่ทันแล้ว

          “หิวเหรอ? คุณยังไม่ได้ทานอะไรเลยงั้นสินะ”

          “ค่ะ”

          “ผมก็รู้สึกหิวเหมือนกัน งั้นเราไปหาอะไรกินกันก่อนกลับดีมั้ย” ชายหนุ่มหักเลี้ยวพวงมาลัยวกกลับทางเดิมอย่างรวดเร็ว

          “จะไปไหนคะ”

          “จะพาคุณไปหาอะไรกินน่ะสิ อุตส่าห์ได้ไปงานกาล่าดินเนอร์บรรยากาศดีทั้งที กลับไม่ได้กินอะไรเลย เดี๋ยวผมจะพาคุณไปกินของดี รับรองว่าคุณภาพไม่ต่างกับของเชฟชื่อดังที่คุณชื่นชอบแน่นอน”

          ไม่นานล้อรถยนต์หรูก็หยุดลงตรงหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่งบนเนินเขา บรรยากาศคล้ายกับรีสอร์ตที่พวกเขาพึ่งออกมาเมื่อครู่นี้

          “ร้านนี้เป็นร้านลับของผมเลย เชฟเป็นคนอิตาลี ทำอาหารอร่อยมาก” ชายหนุ่มภูมิใจเสนอสุด ๆ

          “คงพาสาว ๆ มาบ่อยใช่มั้ยคะ”

          “ถ้าบอกว่าคุณเป็นคนแรกที่พามาจะเชื่อผมมั้ย”

          “ไม่เชื่อค่ะ” อัญญายิ้มแห้งพลางส่ายหน้า

          “ว่าแล้ว งั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูด ไปกันเถอะ” ชยางกูรปลดเข็มขัดนิรภัยออก ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ

          “สวัสดีค่ะคุณฌอน” ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในร้านหญิงวัยกลางคนที่น่าจะเป็นเจ้าของร้านรีบเดินเข้ามาทักทายกับชายหนุ่มอย่างคุ้นเคย ดูแล้วเขาน่าจะมาที่นี่บ่อย

          “สวัสดีครับ วันนี้โต๊ะประจำผมว่างมั้ยครับ”

          “ว่างแน่นอนค่ะ วันนี้ลูกค้าไม่เยอะ ตอนนี้ก็เหลือไม่กี่คนแล้ว คุณฌอนจะรับอาหารเหมือนเดิมมั้ยคะ”

          “ขอเหมือนเดิมครับ แต่ขอเพิ่มเป็นสองที่นะครับ”

          “เอ้ะ” หญิงวัยกลางคนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองเลยไปด้านหลังชายหนุ่มจึงเห็นว่ามีหญิงสาวหน้าตาสะสวยกำลังเดินตามมา เธอยิ้มกรุ้มกริ่มมองหน้าชายหนุ่มอย่างแปลกใจ “วันนี้ทำไมมีสาวสวยมาด้วยคะเนี่ย ปกติเห็นมาคนเดียว หรือว่าคุณฌอนของเรามีคนรู้ใจแล้ว”

          อัญญาเดินมาได้ยินประโยคนี้พอดี ทำให้รู้ว่าเขาไม่เคยพาใครมาด้วยจริง ๆ

          “ใช่ครับ เธอเป็นแฟนผมเอง เธอชื่ออัญญาครับ” ชายหนุ่มเดินเข้าไปโอบไหล่หญิงสาวเปิดตัวเธอไปเลยสิ

          “โอ้ ยินดีด้วยนะคะ เธอสวยเหมาะสมกันมาก”

          “นี่คุณทิพย์ เป็นภรรยาเจ้าของร้าน” เขาแนะนำคนคุ้นเคยให้อัญญารู้จัก

          “สวัสดีค่ะ” เธอประนมมือไหว้คุณทิพย์ หญิงวัยกลางคนก็รับไหว้และมองอัญญาอย่างเอ็นดู

          “เชิญตามสบายนะคะ เดี๋ยวดิฉันจะบอกสามีให้ทำสุดฝีมือเลยค่ะวันนี้”

          “ขอบคุณครับ”

          ชยางกูรพาอัญญามานั่งที่โต๊ะประจำของเขา เป็นโซนเอาท์ดอร์อยู่ห่างไกลออกมาจากโต๊ะอื่น มีความเป็นส่วนตัวมากกว่า อีกทั้งยังสามารถมองเห็นวิวภูเขาธรรมชาติ แสงไฟจากโรงแรมต่าง ๆ ที่ดูสวยไปอีกแบบ

          แม้จะเป็นร้านเล็ก ๆ แต่กลับเรียบหรูดูแพง มุมที่ทั้งคู่อยู่ประดับไฟเพียงเล็กน้อยเพื่อให้มองเห็นดวงดาวได้ชัดขึ้น 

          “ชอบรึเปล่า” ชายหนุ่มจดจ้องใบหน้าหวานที่กำลังกวาดสายตาไปรอบ ๆ เพื่อชื่นชมบรรยากาศ ดวงตาเป็นประกายของเธอบ่งบอกว่ากำลังตื่นตาตื่นใจ ไม่เคยไปร้านอาหารวิวดีแบบนี้มาก่อน

          “สวยดีค่ะ”

          “ถ้าชอบเดี๋ยวผมพามาบ่อย ๆ” คนพูด พูดแล้วก็ทำหน้าตาเฉย ส่วนคนฟังกลับแอบตงิดใจ

          “พามาเนื่องในโอกาสอะไรคะ”

          “มาเดตไง ผมเป็นแฟนคุณ พามาทานข้าวจะเป็นอะไรไป”

          “เราคบกันจริงที่ไหนคะ”

          “เลิกพูดสักทีได้มั้ยว่าคบกันปลอม ๆ คุณฟังผมนะระหว่างนี้เราคือคู่รักกัน เพราะฉะนั้นทำตัวให้เหมือนคนรักกัน นะครับที่รัก”

อัญญาไม่เข้าใจที่เขาพูดทั้งหมด แต่ก็ไม่อยากถกเถียงให้มากความ ตราบใดที่เขาไม่ได้ทำอะไรเสียหายอีกอย่างเธอก็มีแต่ได้กับได้ ว่ายังไงก็ว่าตาม

          ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารกันอยู่เงียบ ๆ ต่างคนต่างตั้งหน้าตั้งตากินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

          “อิ่มแล้วเหรอ สั่งอะไรอีกมั้ย” ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวเมื่อเห็นว่าเธอยกน้ำขึ้นดื่มแล้ว

          “ไม่ไหวแล้วค่ะ แค่นี้ก็อิ่มมากแล้ว”

          “อร่อยมั้ย”

          “ก็...อร่อยดีนะคะ”

          “ดี” ชยางกูรตอบสั้น ๆ ก่อนจะยกแก้วน้ำดื่มเช่นกัน 

ได้นั่งทานข้าวกับเธอคืนนี้ ทำให้เขารู้สึกอิ่มอกอิ่มใจบอกไม่ถูก ปกติมาคนเดียวจะก็เหงาหน่อย วันนี้มีเธอมาด้วยหัวใจก็พลอยจะพองโตขึ้น

          กินอิ่มทั้งคู่ก็กลับมาขึ้นรถกลับ

          “คุณมาที่นี่บ่อยเหรอคะ” อัญญาเอ่ยถามในขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวออกจากร้าน

          “นาน ๆ ที วันไหนอยากอยู่กับตัวเองผมจะชอบแวะมาที่นี่ มันสงบดีนะโดยเฉพาะตอนเช้า ๆ”

          “ที่นี่เปิดแต่เช้าเลยเหรอคะ”

          “เปล่า ร้านอาหารเปิดสิบเอ็ดโมงเช้า”

          “แล้วคุณแวะมาทำอะไรแต่เช้าคะ มาชมบรรยากาศในยามเช้าแค่นั้นเหรอ”

          “ผมเคยเปิดห้องพักรีสอร์ตใกล้ที่นี่ต่างหาก บางทีก็เบื่อห้องตัวเอง วันหยุดเลยมานอนค้างแถวนี้”

          “พาสาวมาเปลี่ยนบรรยากาศว่างั้นเถอะ”

          “ก็บอกแล้วไงว่าไม่เคยพาผู้หญิงมา คุณทิพย์ยังแซวผมอยู่เลย คุณไม่ได้ยินรึไง”

          “ไม่พามาร้านอาหาร อาจจะแค่มานอนก็ได้นี่คะ คุณทิพย์เลยไม่เห็น”

          “รีสอร์ตข้างในเป็นของคุณทิพย์ทำไมจะไม่เห็น ถามแบบนี้หึงผมรึไง”

          “ฉันเนี่ยนะหึงคุณ ถ้าแกล้งหึงก็พอทำให้ได้นะคะ แต่หึงหวงจริง ๆ นี่ คงยากอะค่ะ”

          “ระวังใจตัวเองให้ดีก็แล้วกัน สักวันจะหลงเสน่ห์ผมเข้าให้”

          “คุณก็เหมือนกันอย่ามาตกหลุมรักฉันนะคะ”

          เอี๊ยด!...ได้ยินประโยคนี้เท้าก็รีบแตะเบรกอย่างเร็ว

          “คุณเบรกทำไมคะ!” ชยางกูรเหยียบเบรกกะทันหันทำเอาอัญญาหน้าเกือบทิ่ม ดีที่คาดเข็มขัดนิรภัยไว้

          “....” เขาไม่ตอบ มือขวาเลื่อนไปปลดสายเบลท์ ก่อนจะยื้อตัวและโน้มหน้าเข้าไปใกล้อัญญาจนลมหายใจสัมผัสโดนแก้มของเธอ

          “ทำอะไรคะ” ร่างบางเบิกตาโต หัวใจแอบสั่นไหว

          “แล้วถ้าอนาคตผมเกิดตกหลุมรักคุณขึ้นมาจริง ๆ คุณจะรับรักผมมั้ย” เขาเอ่ยถามเสียงแผ่ว นัยน์ตาเต็มไปด้วยความคาดหวังที่จะได้คำตอบที่ดี อัญญาทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าเขาต้องการคำตอบแบบไหน

          “ไม่มีทางค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ 

          “....” คำตอบของเธอราวกับคำปฏิเสธที่ทิ่มแทงใจคนฟัง ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมถอยกายออกจากเธอ กลับไปขับรถต่อ

          ชยางกูรนั่งขับรถเงียบ ๆ มาตลอดทาง จนมาถึงหอพักพนักงาน

          “ถึงแล้ว อีกสองวันผมจะมารับกลับบ้านคุณนะ” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างเย็นชาไม่แม้จะมองหน้าหญิงสาว

          อัญญารู้สึกได้ว่าชายหนุ่มเปลี่ยนไป เธอชั่งใจอยู่ว่าจะถามเขาดีไหม แต่พอเห็นเขาเมินหน้าหนีหันไปทางอื่น เลยตัดสินใจเปิดประตูรถ ทว่าถ้าไม่ถามให้รู้เรื่องคืนนี้เธอคงนอนไม่หลับ

          “คุณเป็นอะไรไปคะคุณฌอน...ฉันทำอะไรให้คุณไม่พอใจรึเปล่า” เธอหันกลับมาถามเขาตรง ๆ แอบใส่ใจเขาอยู่ไม่น้อยเลย

ชยางกูรหันกลับมาสบตากับอัญญา เขาไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใด ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปนัยน์ตาคู่สวยที่รอฟังคำตอบจากเขาอยู่ แต่เขากลับทำสิ่งที่เธอคาดไม่ถึง...

          หมับ...อุ๊บ...