28

ตอบแทนน้ำใจ

         @ คอนโดของชยางกูร

          ปัง! เสียงประตูปิดเสียงดังลั่น จนคนที่นั่งอยู่ในมุมห้องนั่งเล่นสะดุ้งตื่นหันขวับมองตามเสียง

          อัญญานั่งรอเขากลับห้องหลายชั่วโมงแล้ว ชายหนุ่มออกไปตั้งแต่เช้ากลับมาก็เกือบสี่ทุ่ม ทิ้งให้เธออยู่ห้องเพียงลำพัง

          “คุณฌอนไปไหนมาคะ” หญิงสาวลุกขึ้นเดินเข้าไปหาเขาขณะที่ชายหนุ่มกำลังเปิดตู้เย็นหาน้ำดื่ม

          สายตาของเขาไปสะดุดอยู่ที่ชุดที่เธอใส่นั่นมันกางเกงและเสื้อยืดสำหรับใส่นอนของเขา เธอไปหามาได้ยังไง

อัญญาเห็นสายตาของเจ้านายหนุ่มก็พอจะรู้ว่าเขากำลังสงสัยเรื่องชุด ก็เธอไม่มีชุดเปลี่ยน เขาก็ออกไปโดยที่ไม่บอกว่าไปไหน บอกให้ไปอาบน้ำแต่กลับไม่มีชุดให้เปลี่ยน เลยเสียมารยาทหยิบชุดของเขามาใส่เอง

          “ขอโทษที่เสียมารยาทเปิดตู้เสื้อผ้าคุณนะคะ”

          “ไม่เป็นไร ตามสบายเถอะ” เขาไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่รู้สึกว่าชุดมันใหญ่เกินตัวเธอไปมาก

          “ผมลืมจัดการเรื่องนี้ให้คุณเลย เดี๋ยวจะให้คนเอาชุดมาให้พรุ่งนี้นะ”

          “ขอบคุณค่ะ แล้ววันนี้คุณไปไหนมาทั้งวัน”

          “ผมไปหาเพื่อนมา” กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งเตะจมูกหญิงสาว รู้เลยว่าเขาไปสังสรรค์กับเพื่อนมา

          “อ๋อค่ะ งั้นฉันขอตัวไปนอนก่อนนะคะ” อัญญาเดินกลับมาที่เดิม ก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนโซฟาตัวยาวสีเทาเข้มในห้องนั่งเล่น

          “คุณจะนอนตรงนี้เหรอ”

          “ค่ะ ก็นั่นมันเตียงคุณนี่คะ ให้ฉันไปนอนคงไม่เหมาะ” เธอไม่อยากไปแย่งเตียงของเจ้าของห้อง

          “ไม่ได้ ลุกขึ้นแล้วเข้าไปนอนในห้อง” ชายหนุ่มไม่ยอม ยืนเท้าสะเอวสั่งเธอ

          “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันนอนได้ โซฟานี่นุ่มกว่าเตียงที่โรงแรมอีกนะคะ” เธอดื้อไม่ยอมลุก

          “อย่าดื้อกับผม” เขาเอ่ยเสียงเข้มใส่เธอ ทว่าหญิงสาวกลับหันหลังให้เขาแล้วปิดตาลงเมินคำพูดชายหนุ่ม

          ชยางกูรเห็นว่าเธอไม่เชื่อฟังจึงกระโจนลงไปนอนข้างเธออย่างแนบชิดแถมยังกอดเอวบางจากด้านหลัง

          “นี่ จะทำอะไร” หญิงสาวลืมตาทันควันเมื่อมือหนากอดเอวแน่น

          “ผมจะนอนตรงนี้ ถ้าคุณไม่ไปก็นอนมันด้วยกันนี่แหละ” เขาเขยิบเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นจนลมหายใจรดต้นคอ ร่างบางนิ่งไป หัวใจเต้นตึกตัก รู้สึกอบอุ่นขึ้นในใจเพียงแค่ได้รับไอร้อนจากชายหนุ่ม ยอมรับเลยว่าชอบอ้อมแขนแกร่งของเขาแล้ว ให้นอนท่านี้ไปถึงเช้ายังได้ แต่ทว่า...มือเขากลับเริ่มไม่อยู่นิ่ง ฝ่ามือหนาสอดเข้าไปใต้ร่มผ้าจากนั้นเลื่อนขึ้นมากอบกุมดอกบัวงามของเธออย่างถือวิสาสะ

          “คุณไม่ได้ใส่ชั้นในเหรอ” เขาเอ่ยถามเสียงแหบพร่าในขณะที่มือยังนวดคลึงอยู่ที่เดิม

          หญิงสาวหน้าร้อนผ่าว ใจที่เต้นแรงอยู่แล้วมีแววจะเพิ่มมากขึ้น ก่อนที่จะเลยเถิดไปกันใหญ่เธอรีบจับมือเขาไว้

          “ไม่มีให้ใส่ค่ะ ชุดที่ใส่มาฉันเอาไปซัก ยังไม่แห้ง”

          “เลือกเอาว่าจะนอนกับผมหรือไปนอนในห้องคนเดียว” เขาให้โอกาสเธอเลือกอีกครั้ง แม้ในใจไม่อยากปล่อยเธอไปแต่ต้องใจแข็งพิสูจน์ความจริงใจให้เธอเห็น เขาไม่ได้หวังแค่ร่างกายของเธอ

          “นอนในห้องค่ะ” เธอตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาจึงยอมดึงมือออกแต่โดยดี

          หญิงสาวรีบลุกพรวดหนีเข้าห้องไปโดยที่ไม่เหลียวหลังกลับมามอง ชยางกูรเห็นว่าอัญญาไปแล้วจึงลุกขึ้นนั่งมองประตูห้องนอนที่มีหญิงสาวอยู่ในนั้น

          “แผนมึงจะใช้ได้ผลจริงเหรอวะสิง แค่นี้เธอก็รังเกียจกูแล้ว สารภาพรักออกไปจะเป็นยังไงวะ” เขาพึมพำคนเดียว “เฮ้อ” พูดจบจึงดีดตัวตรงไปเปิดประตูห้องนอน

          แกร๊กก...เสียงประตูเปิดเข้ามา หญิงสาวยังนั่งอยู่บนเตียงหันขวับไปมอง

          “ผมเข้ามาอาบน้ำ คุณนอนเถอะ ไม่ต้องกลัว” พูดแล้วก็เดินเลยไปห้องแต่งตัวหยิบเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน้ำ

          “ไม่ได้กลัวคุณซะหน่อย กลัวใจฉันเองมากกว่า” อัญญาพูดเบา ๆ ตามหลังเขา

          ไม่นานชยางกูรเดินออกมาจากห้องแต่งตัว จะออกไปนอนข้างนอก สายตาเหลือบไปมองที่เตียง เห็นแต่ผ้าห่มผืนใหญ่ เพราะเธอนอนคลุมโปง ยิ่งทำให้คิดว่าเธอกลัวเขา

          “นี่เราน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ” บ่นอุบอิบเบา ๆ ก่อนจะออกไปจากห้องนี้

          ชยางกูรปิดไฟทุกดวง ล้มหัวลงนอน มือหนึ่งข้างก่ายหน้าผากกลัดกลุ้มในใจเรื่องผู้หญิง เขาอยากเป็นคนที่ดีขึ้น แต่ในสายตาของอัญญาเขายังเป็นผู้ชายเจ้าชู้ที่ไม่มีวันที่เธอจะมาตกหลุมรักเด็ดขาด ยิ่งคิดยิ่งเครียด อกหักตั้งแต่ยังไม่เริ่มรักเลยด้วยซ้ำ

          แกร๊ก...ขณะที่เปลือกตากำลังจะปิดสนิท เขาได้ยินเสียงเหมือนประตูถูกเปิด จึงหยัดกายนั่งมองไปที่ประตูห้องนอน และต้องตกตะลึงกับสิ่งที่ปรากฏต่อหน้า อัญญาในชุดนอนตัวใหม่ เธอเปลี่ยนไปใส่แค่เชิ้ตสีขาวของเขาตัวเดียว เสื้อมันยาวไม่ถึงเข่าเธอด้วยซ้ำ มองดูแล้วเซ็กซี่จนเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

          เธอรวบผมมาไว้ข้างเดียว โชว์ไหล่ขาวเนียนราวกับจงใจเปิดออกกว้างเผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้า แม้จะมีแสงไฟพอสลัวที่สาดออกมาจากในห้องก็ไม่สามารถปกปิดรูปร่างอรชรของเธอเอาไว้ได้

          อัญญาจะทำอะไรกันแน่ เมื่อครู่ยังกลัวเขารีบวิ่งแจ้นเข้าไปนอน พอมาตอนนี้กลับแต่งตัวออกมายั่วสวาท ผีเข้าเหรอ

          “ยังไม่หลับเหรอคะ” อัญญาย่างกรายช้า ๆ เข้าไปใกล้ชยางกูรทีละนิด ๆ แววตาเป็นประกายที่ทอดมองมาที่เขาบ่งบอกชัดเจนว่าเธอจงใจเข้ามายั่วยวนชายหนุ่ม

          “คุณไม่สบายรึเปล่า” เขาไม่เชื่อตาตัวเอง

          “ฉันสบายดีค่ะ”

          พรึบ! ทันใดนั้นเองเมื่อเข้ามาถึงตัวเขา เธอกระโดดขึ้นคร่อมร่างชายหนุ่มทันที เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง กลืนน้ำลายเฮือกใหญ่อีกรอบ กลิ่นกายเธอหอมเย้ายวนอารมณ์ ปลุกความเป็นชายขึ้นมาได้ง่ายมาก แต่อีกด้านของความคิด เธอตั้งใจจะทำอะไร ลองใจเขาอยู่ใช่มั้ย

          “ผมขอเตือนคุณนะอัญญา อย่ามาเล่นกับใจผม”

          “ฉันไม่ได้เล่นค่ะ”

          อุ๊บ...ปากประกบปาก โดยฝ่ายหญิงเป็นฝ่ายรุกก่อน จูบเธอเร่าร้อนซาบซ่าดูดดื่มจนหัวใจชายหนุ่มสั่นสะท้าน ในขณะที่อัญญาขบเม้มริมฝีปากบนและล่างของเขาอยู่นั้น สะโพกสอบก็ขยับไปมาเป็นคลื่นช้า ๆ ถูไถเจ้านั่นของเขาจนมันผงาดแข็งขันตอบสนอง

          ทว่า...จู่ ๆ เขากลับผลักเธอออก ทั้งที่อารมณ์ก็เคลิบเคลิ้มไปแล้ว

          “เดี๋ยว!” ขมวดคิ้วย่นด้วยความรู้สึกแปลกใจ “คุณทำแบบนี้ทำไม ต้องการอะไร”

          “นี่คือสิ่งที่คุณต้องการไม่ใช่เหรอคะ ฉันมาคิดดูแล้ว ฉันคงไม่มีปัญญาหาสิ่งของมาตอบแทนที่คุณช่วยฉันกับแม่ไว้ ร่างกายฉันคงเป็นสิ่งเดียวที่พอจะตอบแทนได้”

          “คุณกำลังเข้าใจผมผิด”

          “เข้าใจผิดอะไรคะ”

          “ผมไม่ได้ต้องการแบบนี้”

          “แต่เมื่อเช้าคุณบอกฉันว่าที่ทำดีกับฉันก็เพื่อต้องการขึ้นเตียงกับฉันอีกครั้ง”

         “อัญญานี่คุณดูไม่ออกจริง ๆ เหรอว่าผมชอบคุณ”

          “คุณคงไม่เสียใจทีหลังนะ” ชยางกูรเลือกที่จะไม่บอกชอบเธอออกมาตามตรง ในเมื่อเธอเสนอตัวให้ เขาก็อดอยากปากแห้งมาสักพักตั้งแต่ได้เสียกับเธอในคืนนั้น งั้นคืนนี้ก็จะปลดปล่อยให้เต็มที่ไปเลย

          อย่ามาร้องขอชีวิตทีหลังก็แล้วกัน

          “ค่ะ”

          “ร่างกายคุณจะทนไหวมั้ย”

          เป็นคำถามที่คนฟังได้ยินแล้วก็รู้สึกขนลุกซู่ แววตาของเขาฉายชัดว่ากำลังเอาจริง และจะไม่อ่อนโยนอีกต่อไป

          “ไหวค่ะ” เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร ไม่ว่าเขาจะทำอะไรต่อจากนี้ ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็ต้องยอมรับชะตากรรม ไม่ไหวบอกไหว

          “งั้นก็เริ่มเลย ถ้าทำให้ผมพอใจ เดือนนี้ผมจะจ่ายพิเศษให้” ชายหนุ่มกระชากเสื้อตัวเองออกเผยให้เห็นซิกแพคที่เป็นคลื่นดูสุขภาพดี

          อัญญาเลื่อนสายตามองต่ำ หวั่นไหวกับรูปร่างของผู้ชายคนนี้ ทว่าในหัวกลับมีเสียงสะท้อนบอกตัวเองว่า เขาเห็นเธอเป็นแค่ผู้หญิงแก้เหงา

          “ฉันขอโทษที่ฉวยโอกาสกับคุณนะคะ ฉันคงเครียดไป”

          “หมายความว่าไง” เขาเลิกคิ้วเอียงคอเล็กน้อย “คิดจะเปลี่ยนใจงั้นสิ”

          “ฉันคิดน้อยไป มีวิธีตอบแทนน้ำใจตั้งมากมาย กลับเลือกวิธีน่าอายแบบนี้ ขอโทษนะคะ” พูดจบก็รีบผละตัวเองออกจากเขาทันควัน ทว่า...

          หมับ! ชยางกูรกระชากหญิงสาวลงไปนอนราบกับโซฟา ก่อนจะขึ้นคร่อมทับร่างของเธอไว้

          “มาทำให้อยากแล้วก็จะจากไปง่าย ๆ” 

          “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการนะคะ”

          “ผมก็ไม่เคยคิดแบบนั้น”

          “ฮึ ไม่เคยคิดแต่เสนอเงินให้ฉ่ำ ดูถูกกันเกินไปมั้ยคะ”

          “ดูไม่ออกรึไงว่าผมประชด”

          “...”

          “ไม่พอใจที่คุณไม่ยอมเข้าใจความรู้สึกจริง ๆ ของผมสักที”

          “ความรู้สึกอะไรคะ”

          “ก็ที่ผมชอบคุณจริง ๆ ไง”

          “....” เป็นการสารภาพรักที่ไม่ค่อยโรแมนติกอย่างที่ตั้งใจจะให้เป็นนัก คนฟังยังอึ้งงัน เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

          “ผมจริงจังนะอัญญา ที่ผ่านมาผมพยายามเปลี่ยนตัวเองเพื่อชนะใจคุณ แต่การกระทำและคำพูดของผมมันค่อนข้างไปคนละทาง เลยอาจจะทำให้คุณสับสน ก็ผมไม่เคยคบใครจริงจัง เลยไม่กล้าพูดคำว่าชอบออกไปตรง ๆ”

          “...” หญิงสาวสบตาชายหนุ่มอยู่สักพัก มองลึกเข้าไปนัยน์ตาคู่คม ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกมาหนึ่งประโยค “คุณแน่ใจจริง ๆ เหรอว่าชอบฉัน”

          “...” ชยางกูรไม่ตอบคำถามเธอในทันที เขานิ่งไปชั่วครู่ ทบทวนคำถามของเธอไตร่ตรองความรู้สึกตัวเองอีกครั้ง ที่ผ่านมาตั้งแต่ได้รู้จักกับผู้หญิงตรงหน้านี้ เขาเริ่มจากการไม่ชอบ แต่ก็ไม่รู้ว่าหลงรักไปตอนไหน มันเกิดขึ้นทีละนิดโดยที่เขาก็ไม่รู้ตัว

          “ถ้ายังตอบไม่ได้ ก็ไม่ควรสานสัมพันธ์กันต่อไปนะคะ ฉันจะทำหน้าที่แฟนในนามให้คุณอย่างดีที่สุด เราสองคนเป็นแค่เจ้านายและลูกน้อง ปล่อยฉันได้รึยังคะ”

          “ผมชอบคุณ” หลังจากที่เงียบอยู่หลายวินาที ในที่สุดชายหนุ่มก็กล้าที่จะสารภาพความรู้สึกออกมาตรง ๆ “ผมมั่นใจในความรู้สึกตัวเองมากว่าผมชอบคุณจริง ๆ เรามาคบกันจริงจังจะได้มั้ย ไม่อยากให้คุณเป็นแค่ลูกจ้าง อยากคบกับคุณอย่างเปิดเผย”

อัญญาหัวใจพองโตขึ้น น้ำเสียงและสีหน้าแววตาของเขาไม่ได้มีพิรุธอะไร เป็นการสารภาพความในใจที่เธอก็ประทับใจมาก

         

          เมื่อฝ่ายชายได้บอกความรู้สึกตัวเองแล้ว มาฟังที่ฝ่ายหญิงกันบ้างว่าเธอจะตอบยังไง