27

อยากบอกรัก..แต่

         @ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางมหานคร

          ในห้องนอนที่พอมีแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง แม้จะเช้าแล้ว แต่เขาไม่ได้เปิดผ้าม่านที่หนาทึบชนิดกันรังสียูวีออกทำให้ห้องยังมืดราวกับเป็นเวลากลางคืน

          ชายหนุ่มยังคงนั่งจดจ้องใบหน้าที่มีรอยช้ำจากการโดนตบเป็นเวลาหลายนาทีแล้วตั้งแต่เขาตื่นมา รู้สึกผิดที่ตัวเองเข้าไปช่วยเธอช้า ถ้าอ่านข้อความเธอเร็วกว่านี้อัญญาคงไม่เจ็บถึงขนาดนี้

          “ไอ้เสี่ยเลวนั่น ป่านนี้คงนอนหยอดข้าวต้มหรือไม่ก็ไปทัวร์นรก” เขาพึมพำ

          เรื่องเสี่ยมนต์ชัยธันวาเป็นคนจัดการให้ทั้งหมด เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพ่อของธันวาเช่นกัน ชยางกูรไม่รู้ว่าเพื่อนมีวิธีจัดการคนไม่มีสัจจะยังไง เขาเชื่อว่ารอบนี้เพื่อนเอาอยู่

          อัญญาขยับเปลือกตาขึ้นช้า ๆ กวาดสายตาไปรอบห้อง ชยางกูรเห็นว่าเธอตื่นแล้วจึงถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

          “คุณเป็นยังไงบ้าง”

          “อย่าเข้ามา!” ทว่าอัญญากลับตอบสนองเข้าด้วยการรีบถอยออกห่าง มีอาการตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด คงเพราะเหตุการณ์เมื่อคืนจึงทำให้เธอตกใจกลัว ระแวงแม้กระทั่งเขา

          “ผมเอง คุณปลอดภัยแล้วนะ”

          “คุณฌอน” เมื่อตั้งสติได้ รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใครเธอรีบโผเข้าสวมกอดเขาอย่างรวดเร็ว จนชายหนุ่มเองก็รู้สึกแปลกใจกับสิ่งที่เธอทำ แต่ไม่ได้ว่าอะไรกอดเธอไว้แน่นเช่นกัน เชื่อว่าเธอคงกลัวมาก

          อัญญากอดชยางกูรแน่น คนพึ่งตื่นจากฝันร้ายรู้สึกอุ่นใจที่มีเขาอยู่ข้างกาย เป็นเขาที่มาช่วยเธอไว้อีกครั้ง

          “ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะคะ” หญิงสาวคลายกอดออกอย่างเคอะเขิน ๆ ลืมตัว นึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ

          “ผมยินดี ขอโทษที่ไปช้า คุณเจ็บมากมั้ย” ชยางกูรยกมือสัมผัสแก้มของเธอที่มีรอยแดงช้ำ เขาอ่อนโยนจนเธอรู้สึกหมดกังวล อุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

          “ดีขึ้นแล้วค่ะ แล้วแม่ฉันละคะ แม่เป็นยังไงบ้าง” นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไปช่วยแม่

          “แม่คุณปลอดภัยดี ตอนนี้อยู่ในที่ที่ปลอดภัย คุณไม่ต้องห่วง”

          “อยู่ที่ไหนคะ”

          “แม่คุณไม่บอกใครเลย เอาไว้ถ้าคุณน้าพร้อม แม่คุณคงกลับมาหาคุณเอง”

          เรื่องที่อยู่ของกัญญาชยางกูรเป็นคนจัดการให้ แต่ที่เขาไม่บอกเพราะแม่ของอัญญาขอร้องเอาไว้ ที่จริงเขาหาที่ปลอดภัยให้กัญญาอาศัยแล้ว แต่โดนคนของเสี่ยจับไปเพราะถูกคำลวงของเสี่ยเชื้อเชิญให้ไปหา จึงทำให้พลาดท่าเสียทีจนได้

          “เธอคงไม่อยากมาดูแลฉัน” อัญญาแอบน้อยใจที่แม่ไม่มาดูดำดูดีเธอเลย กลับเป็นผู้ชายที่เธอเคยบอกว่าไม่ชอบขี้หน้ามาคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง

          “คุณน้าคงละอายใจต่อคุณ ทำผิดกับลูกสาวไว้มาก แต่แม่คุณรักคุณมากนะ”

          “ดูคุณจะรู้ใจแม่ฉันจังนะ แต่ก็ขอบคุณสำหรับคำปลอบใจนะคะ”

          “ผมพูดจริงนะ”

          “ฉันยังไม่ได้บอกยายกับรัญญ์เลย ป่านนี้ยายคงเป็นห่วงมากแล้ว” อัญญามองหาโทรศัพท์จะติดต่อหาน้องสาว

          “ไม่ต้องห่วง ผมโทรบอกน้องสาวคุณแล้ว บอกว่าเรากลับโรงแรมแล้ว”

          “คุณรู้จักเบอร์ยัยรัญญ์ด้วยเหรอคะ”

          “ขอจากคุณน้ากัญญ์”

          “ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่เป็นธุระให้”

          ชยางกูรไม่พูดอะไร มือหนาเลื่อนไปจับข้อมือเล็กของเธอลูบไล้แผ่วเบา

          “ทีหลัง มีเรื่องอะไรคุณต้องบอกผมก่อนนะ อย่าวู่วามหรือใจร้อนแบบครั้งนี้” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเจือความห่วงใยที่มีต่อหญิงสาว ทำเอาคนฟังใจสั่นทำตัวไม่ถูก

          “เป็นห่วงฉันเหรอคะ”

          “ห่วงสิ เราเป็นแฟนกันนะ ถึงจะแค่หลอก ๆ แต่ก็ต้องแสดงให้คนอื่นเห็น”

          “อ๋อ ที่มาช่วยฉันไว้แค่ทำไปตามบทบาทที่ควรจะทำใช่มั้ย” อัญญาสะบัดมือเขาทิ้ง แสดงสีหน้าเรียบเฉย

          “งอนผมเหรอ”

          “เปล่า เป็นแค่ลูกจ้างจะกล้างอนนายจ้างได้ยังไงคะ”

          “ปากบอกไม่งอนแต่สีหน้ามันฟ้องนะ”

          “อย่าสนใจฉันเลยค่ะจีเอ็ม” พูดแล้วทำท่าจะลุกออกจากที่นอน ทว่า...

          “จะไปไหน” ชายหนุ่มคว้าข้อมือเล็กอีกครั้ง

          “จะกลับโรงแรมค่ะ วันนี้ฉันเข้ากะบ่าย”

          “คุณดูหน้าตัวเองตอนนี้ก่อนมั้ย จะไปทำงานในสภาพนี้จริงดิ”

          “ฉันไหวค่ะ และไม่สนใจว่าใครจะถามอะไรด้วย”

          “แต่ถ้าเพื่อนสนิทคุณรู้เรื่องนี้เข้าล่ะ เธอคงกังวลมากแน่ คนกำลังท้องด้วย คิดมากขึ้นมาแย่เลย” เขายกเรื่องพนิตาท้องขึ้นมาอ้างเพื่อรั้งไม่ให้อัญญากลับ

          “แต่ว่า...”

          “ผมโทรไปบอกหัวหน้าคุณแล้ว วันนี้ขอยืมตัวคุณมาทำงานกับผมที่กรุงเทพฯ”

          “คุณใช้เส้นสายช่วยฉัน?”

          “ทำไงได้ก็คุณเจ็บไม่น้อยเลย ลาสักสองสามวันก็แล้วกัน ผมอนุมัติเอง”

          “คุณเกลียดเรื่องแบบนี้ที่สุดไม่ใช่เหรอ”

          “นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ยืดหยุ่นได้”

          อัญญาชักเริ่มตงิดใจกับสิ่งที่เขาเป็นอยู่ เขาเปลี่ยนไปมาก ช่วงหลังมานี้ยิ่งดูใจดีกับเธอเป็นพิเศษ หรือว่าตั้งแต่คืนนั้นที่มีสัมพันธ์ลึกซึ้ง มันทำให้เขาติดอกติดใจเธอขึ้นมา เลยอยากทำดีเอาใจเพื่อจะได้ร่วมหลับนอนกับเธออีกครั้ง

          “ถามตรง ๆ เลยนะคะ ที่ทำดีกับฉันเพราะหวังเรื่องอย่างว่าใช่มั้ย”

          ถามตรงจนคนถูกถามนิ่งไปเลย เขาขมวดคิ้วย่น เธอก็ไม่น่าจะโง่ขนาดนั้น ทำไมแค่นี้ดูไม่ออก

          “ใช่ รู้ทันผมแล้วคุณจะยอมรึเปล่าล่ะ” เขาตอบเชิงประชด ถ้าอยากเข้าใจแบบนี้ก็ปล่อยให้คิดต่อไปเถอะ

          “....” อัญญาไม่ตอบ ในใจแอบผิดหวังกับคำตอบของชายหนุ่ม ถึงจะคิดว่ารู้ทันเขา แต่ก็ยังอยากให้เขาปฏิเสธมันสักนิด

          “คุณไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ ผมจะออกไปข้างนอก” ชยางกูรเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นสับเท้าออกไปจากห้องด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะดีนัก

จะทำดีมันคงยากสำหรับเขา เหนื่อยใจที่จะอธิบาย

          @ ห้องของสิงหา

          “เป็นอะไรวะมาปลุกกูแต่เช้าเลยเนี่ย” สิงหาบ่นก่อนจะฟุบหน้าลงไปนอนที่โซฟาหนังภายในห้องของเขา หลังจากเดินงัวเงียไปเปิดประตูให้เพื่อนเข้ามา

          “กูมีเรื่องจะปรึกษา” ชยางกูรนั่งลงไหล่โซฟาตัวเดียวกัน

          “เรื่อง?”

          “มึงจริงจังหน่อยสิวะ” เขาตวาดเพื่อน

          “ไอ้นี่ เอาแต่ใจจริงโว้ย กูพึ่งนอนไปไม่กี่ชั่วโมงเองนะ” แม้จะบ่นแต่ก็ยังยอมลุกขึ้นมานั่งฟังปัญหาของเพื่อนอยู่ดี

          “ว่ามา”

          “มึงว่ากูต้องทำยังไงวะ” คำถามสั้น ๆ ที่จับใจความอะไรไม่ได้เลย จนสิงหาหันไปมองค้อนเพื่อนสนิท

          “นี่มึงกวนกูเหรอ ต้องทำยังไงอะไรของมึงวะ เปิดมาก็ถามแบบนี้เลย คิดว่ากูจะนั่งหลับตาแล้วตรัสรู้ประโยคสั้น ๆ ที่มึงถามมาเหรอ จะสื่ออะไรค้าบผม”

          “คือกูชอบผู้หญิงคนหนึ่ง พยายามทำดีกับเธอแทบตาย สุดท้ายเธอเข้าใจว่ากูหวังฟันเธอเล่น ๆ มึงคิดว่ากูควรทำไงต่อดีวะ”

          “นี่กูหูฝาดไปมั้ยวะ ชายที่ประกาศว่าตัวเองเป็นเสือผู้หญิงนัมเบอร์วันของกลุ่ม มาขอคำปรึกษาเรื่องผู้หญิงกับกู”

          “ก็ปกติผู้หญิงจะวิ่งเข้ามาหากูซะส่วนใหญ่ อีกอย่างกูไม่เคยคิดจริงจังกับใคร เสร็จแล้วก็จบแยกย้ายกันไปคนละทาง”

          “เข้าใจแล้ว อยากสละโสดตามรอยไอ้ธามม์ว่างั้นเถอะ”

          “ก็ไม่เชิง แค่อยากลองเปิดใจคบใครสักคนดู”

          “ใช่เพื่อนเมียคุณธามม์รึเปล่า ชื่ออันชัญใช่มั้ย”

          “อัญญา”

          “เออนั่นแหละ ใช่จริงด้วย ไม่คิดว่าวันนี้คุณฌอนจะกลายร่างเป็นแมว”

          “อย่าถามมาก ตอบสิ่งที่อยากรู้มาดีกว่า เร็ว ๆ”

          “เร่งจังวะ เออ ๆ ก็ถ้ามึงบอกว่าทำดีแล้วเธอยังไม่รู้ มึงก็บอกเธอไปตรง ๆ สิวะจะยากอะไร เคยบอกรักเธอรึยัง”

          “ยัง”

          “นั่นไง แล้วสาวที่ไหนจะเชื่อ ง่าย ๆ แค่นี้ก็มาปรึกษากู”

          “แต่กูไม่กล้าพูดคำว่ารักนี่หว่า มันไม่เคยว่ะ”

          “โอ๊ย ไอ้นี่ ปกติมึงจะตะปบเหยื่อมึงไม่บอกรักเขาก่อนเหรอวะ”

          “ไม่เหมือนกันโว้ย อันนั้นมันพูดเพื่อให้ได้อารมณ์เฉย ๆ แต่พูดออกจากความรู้สึกจริง ๆ บอกตามตรงกูเขินว่ะ”

          “งั้นก็อด ปล่อยเธอไปเถอะ”

          “อ้าวไอ้นี่”

          “ก็มึงปอดแหกเองนี่หว่า แค่จะบอกรักมึงยังทำไม่ได้ อย่าไปดึงใครเข้ามาในชีวิตเลย”

          “....” โดนเพื่อนตำหนิจนหงอไปเลย

          “เออ ๆ เดี๋ยวกูบอกวิธีคร่าว ๆ ให้ ฟังและนำไปทำตาม”

          “ยังไงวะ”

           ชยางกูรตั้งใจฟังวิธีที่สิงหาแนะนำ เขาเปลี่ยนไปหรือแค่พึ่งแสดงด้านนี้ออกมา ปกติมั่นใจในตัวเองทุกอย่าง อยากนอนกับสาวแค่กระดิกนิ้วเรียกพวกเธอก็พร้อมอ้าขาให้ แทบไม่ต้องทำอะไรมาก แต่พออยากจะจริงจังกลับทำตัวไม่ถูกไม่รู้วิธีแสดงความรักที่จริงใจซะอย่างนั้น

          สิงหาถึงกับต้องเกาหัว นึกว่ากำลังสอนบทรักบทแรกให้กับวัยรุ่นพึ่งเรียนรู้ที่จะมีความรัก