ตอนที่ 9 : ใครบางคนปรากฎตัว

         “พระธิดาศกุนตลาในชาติภพนี้ไม่เหมือนชาติภพที่ผ่านมาแล้ว อะไรที่ควรวางได้ เราก็ควรวาง อะไรที่เราควรอโหสิกรรมต่อกันได้ เราก็ควรอโหสิกรรมต่อกัน หยุดจองเวร จองกรรมต่อกันและกัน เพื่อตัวเราจะได้พบเจอสิ่งดีๆ สิ่งที่ทำให้เรามีความสุขดีกว่า” หลังจากหลวงพ่อกล่าวจบแล้ว ร่างของพญาวีรัชภุชงค์นาคราชก็ค่อยๆหายตัวไปอย่างช้าๆพร้อมกับพญาคิรินทรนาคราช

         แท้จริงแล้วนั้น…หลวงพ่อรูปนี้ ท่านคือพญาสรัชบุรินทร์นาคราชกลับชาติมาเกิดใหม่เพื่อสร้างบุญ สร้างบารมีเพิ่มและท่านยังเป็นพระผู้ปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ ผู้คนต่างเคารพและศรัทธาท่านมาก ท่านคือต้นแบบอย่างที่ดีและท่านสอนแต่สิ่งดีดีให้กับผู้คนที่สนใจด้านธรรมะและการปฏิบัติธรรม

         “ท่านปล่อยนางไปเถิด เพื่อตัวของท่านเอง ข้าบอกด้วยความห่วงใยและหวังดีต่อท่านนะ” พญาคิรินทรนาคราชกล่าวกับพญาวีรัชภุชงค์นาคราชจากใจจริง

         “ถ้าชาตินี้นางเป็นคนดีจริงๆ ข้าก็จะยอมปล่อยนางไป ไม่จองเวร ไม่จองกรรมต่อนางอีก” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชได้กล่าวกับพญาคิรินทรนาคราช พร้อมกล่าวเสริมขึ้นว่า

         “แล้วตัวของท่านหาทางออกให้ตัวเองได้หรือยัง ท่านจะทำยังไงกับคนรักของท่าน” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกล่าวถามพญาคิรินทรนาคราชด้วยความห่วงใย

         “ข้ารักนาง รักนางเพียงผู้เดียว รักนางตั้งแต่นางคืออัญญาวดีนาคี” พญาคิรินทรนาคราชกล่าวบอกพญาวีรัชภุชงค์นาคราช

         “แต่นางหนีท่านมาเกิด” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกล่าวขึ้นเพียงสั้นๆ

         “ข้าเชื่อว่าสักวันนางจะเข้าใจข้า” พญาคิรินทรนาคราชกล่าวขึ้น แล้วกล่าวต่อว่า

         “ข้าไม่เคยเสียใจที่นางหนีข้ามาเกิดเป็นมนุษย์ เพราะนางอยู่ในหัวใจของข้าตลอดเวลา นางไม่ได้ไปไหน นางยังคงอยู่ในหัวใจข้า” พญาคิรินทรนาคราชกล่าวเพียงเท่านี้ แล้วกล่าวต่อว่า     

          “การคิดถึงใครสักคนเป็นส่วนหนึ่งของความรัก ถ้าหากเราไม่เคยห่างคนรัก เราจะไม่มีวันรู้เลยว่าเรารักเขามากแค่ไหน” พญาคิรินทรนาคราชกล่าวเพียงเท่านี้กับพญาวีรัชภุชงค์นาคราช ร่างกายเริ่มจางหายไปทีละนิดอย่างช้าๆ ปล่อยให้พญาวีรัชภุชงค์นาคราชจมอยู่ในห้วงแห่งความคิดเพียงผู้เดียว

         ย้อนอดีตกลับไปตอนที่พญาวีรัชภุชงค์นาคราชพาอัญญาวดีนาคีมาพบพระธิดาศกุนตลา แล้วพระธิดาศกุนตลาได้ขอความช่วยเหลือกับนายพรานอรัณย์สิขรที่บังเอิญผ่านมาเจอกับพระธิดาศกุนตลา โดยพระธิดาศกุนตลาได้มอบสิ่งของประจำตัวของตัวเองให้แก่นายพรานอรัณย์สิขรไปแจ้งเจ้าเมืองสกุณามาช่วยตน ในส่วนลึกของพระธิดาศกุนตลาต้องการกำจัดอัญญาวดีนาคีพร้อมกับพญาวีรัชภุชงค์นาคราชให้ได้ด้วยตัวเอง ‘ใครจะปล่อยให้เสี้ยนหนามของหัวใจมีชีวิตอยู่’

         เมื่อนายพรานอรัณย์สิขรนำพาเหล่าทหารจากสกุณานครมาถึงสถานที่ ที่พระธิดาศกุนตลาพำนักอยู่ ก็เกิดการต่อสู้กันขึ้นมาอย่างดุเดือด เพราะพระธิดาศกุนตลาได้สั่งทหารให้สังหารพญาวีรัชภุชงค์นาคราชกับอัญญาวดีนาคี เมื่อเหล่าทหารเสียชีวิตกันหมดทุกคน ด้วยฝีมือของพญาวีรัชภุชงค์นาคราช พญาสรัชบุรินทร์นาคราชและแม่ทัพนครินทร์ที่ได้ติดตามมาด้วย ซึ่งทั้งคู่แอบหลบซ่อนตัวอยู่นั้น มีเพียงพระธิดาศกุนตลาเท่านั้นที่หนีรอดจากเหตุการณ์ครั้งนี้

         ขณะที่พระธิดาศกุนตลากำลังหนีนั้น หญิงสาววิ่งหนีอย่างไม่รู้ทิศทางว่าตัวเองนั้นกำลังวิ่งไป ณ แห่งหนใด หญิงสาววิ่งไปเรื่อยๆ ยิ่งวิ่งยิ่งหลงเข้าไปในป่าลึก ในที่สุดหญิงสาวก็วิ่งต่อไปไม่ไหว จึงหยุดพักบริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งแถวนั้นด้วยความเหนื่อยล้าอย่างมากมาย

         “เหนื่อยจัง ที่นี่คือที่ไหนกัน” พระธิดาศกุนตลากล่าวขึ้นเบาๆ ด้วยความเหนื่อยล้า

         หญิงสาวนั่งพักใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ต้นหนึ่งจนหลับสนิทด้วยความเหนื่อยล้า และในช่วงเวลาที่เธอนอนหลับสนิทนั้น ภวังค์จิตของเธอได้ล่องลอยไปถึงเหตุการณ์หนึ่งในช่วงของวัยสาวแรกรุ่นของตัวเธอเองอย่างน่าประหลาดใจ

         “นั่นใคร ข้าถามว่านั่นใคร” หญิงสาวเอ่ยถามบุคคลหนึ่งในเงามืดใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ต้นหนึ่ง

         “ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ข้าสั่งให้เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้” ในเมื่อหญิงสาวเอ่ยถามบุคคลผู้นั้น ที่อยู่ในเงามืดใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ต้นนั้นแล้ว แต่บุคคลผู้นั้นไม่ตอบกลับมา หญิงสาวเลยตัดสินใจออกคำสั่งกับบุคคลผู้นั้นทันที โดยไม่รู้สึกหวาดกลัวสิ่งใดทั้งสิ้น

         “หม่อมฉันเองเพคะพระธิดาศกุนตลา” บุคคลลึกลับผู้นั้นได้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกล่าวตอบ

         “แม่นมศัญชนี” พระธิดาศกุนตลากล่าวขึ้นด้วยความตกใจ แล้วกล่าวต่อว่า

         “แม่นมศัญชนีมาทำอะไรตรงนี้ เพลานี้” พระธิดาศกุนตลากล่าวถามบุคคลตรงหน้าด้วยความสงสัย ใคร่รู้

         “พระธิดาไปบรรทมดีกว่าเพคะ หม่อมฉันพาไปเองเพคะ” แม่นมศัญชนีกล่าวบอกพระธิดาศกุนตลา เพราะไม่อยากให้พระธิดาศกุนตลาประทับอยู่ตรงนี้นาน แต่มีใครบางคนได้ปรากฎตัวขึ้นตรงหน้าของพระธิดาศกุนตลากับแม่นมศัญชนีอย่างรวดเร็ว

         “กรี๊ดดดดด” พระธิดาศกุนตลาร้องขึ้นด้วยความตกใจกลัว

         “ชาตเวทหยุดเดี๋ยวนี้นะ” เจ้าเมืองสกุณากล่าวขึ้นพร้อมมายืนต่อหน้าอสูรกายชาตเวทด้วยความกลัว กลัวอสูรกายชาตเวทบอกความจริงอะไรบางอย่างกับพระธิดาศกุนตลา

         ชาตเวทคืออสูรกายหรืออสูรกายชาตเวทนั่นเอง เป็นอสูรกายที่อาศัยอยู่ภายในป่าลึกมาก ไม่ค่อยปรากฏตัวให้ใครเห็น ชาตเวทเป็นอสูรกายที่มีจิตใจดี ไม่ใช่อสูรกายที่มีจิตใจอันโหดร้ายมากมายเท่าอสูรกายตนอื่น เพราะเวลาใครหลงเข้ามาในป่าลึกแห่งนี้ แต่หาทางออกไม่เจอ อสูรกายชาตเวทได้ทำการช่วยเหลือแบบลับๆ เพื่อให้บุคคลผู้นั้นได้ออกจากป่าอย่างปลอดภัย

         “สิ่งที่เจ้ากับบิดาของเจ้าทำกับข้าไว้ สักวันเวรกรรมนั้นจะย้อนคืนสนองเจ้าอย่างสาสม เจ้าจงใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้มีความสุข ก่อนความสุขนั้นจะมลายหายไปเหลือแต่ความว่างเปล่า” อสูรกายชาตเวทกล่าวเพียงเท่านี้ ก่อนร่างกายค่อยๆ จางหายไปเหลือแต่ความว่างเปล่า

         พระธิดาศกุนตลาอยู่ในห้วงแห่งความฝันเพียงเท่านี้ แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ คิดในใจว่า ‘ทำไมเราถึงฝันถึงอสูรกายชาตเวท’ พระธิดาศกุนตลาคิดในใจได้เพียงเท่านี้ ฉับพลัน…อสูรกายชาตเวทก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของพระธิดาศกุนตลา จนพระธิดาศกุนตลาสะดุ้งตกใจและรู้สึกหวาดกลัวอสูรกายชาตเวทมาก ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะได้พบเจออสูรกายตนนี้อีกครั้ง

         “อสูรกายชาตเวท” พระธิดาศกุนตลากล่าวขึ้นเบาๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

         “ศกุนตลาอย่ากลัวพ่อเลยลูก” อสูรกายชาตเวทกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน

         “พ่อ” พระธิดาศกุนตลากล่าวขึ้นเบาๆ แล้วกล่าวต่อว่า

         “เจ้าไม่ใช่พ่อของข้า” พระธิดาศกุนตลากล่าวขึ้นด้วยความสับสนวุ่นวายใจ