Alle Kapitel von ลิขิตฟ้า(ท้า)จอมนาคา: Kapitel 11 – Kapitel 20

สาเหตุที่พระธิดาศกุนตลาได้เป็นบุตรบุญธรรมของเจ้าเมืองสกุณาองค์ปัจจุบันนั้น เพราะเจ้าเมืองสกุณาองค์ปัจจุบันรู้สึกเอ็นดู จึงรับมาเป็นบุตรบุญธรรม ถึงแม้ว่าบิดาของเจ้าเมืองสกุณาองค์ปัจจุบันจะกล่าวห้ามอย่างไรก็ตาม ส่วนปิ่นดารานั้นเสียชีวิตหลังจากเจ้าเมืองชาตเวทโดนสองพ่อลูกคู่นี้สาปให้กลายเป็นอสูรกาย ด้วยฝีมือของบิดาเจ้าเมืองสกุณาองค์ปัจจุบัน “ท่านลุงชาตเวทปลอดภัยดีหรือไม่” กัมปนาทพร้อมเหล่าทหารรีบวิ่งเข้ามาภายในหอชฎายุอย่างรวดเร็ว เพราะความเป็นห่วงที่มีต่อศกุนตลากับอสูรกายชาตเวท เมื่อกัมปนาทวิ่งเข้ามาเห็นเหตุการณ์อสูรกายชาตเวทที่กำลังยืนอยู่ใกล้ๆพระธิดาศกุนตลาเพื่อปกป้องบุตรสาวของตนอย่างห่วงใย “ข้าปลอดภัยดี เจ้ารีบพาศกุนตลาออกไปจากที่นี่” เมื่อกัมปนาทได้รับฟังคำกล่าวนั้นจากผู้มีศักดิ์เป็นลุง กัมปนาทก็รีบทำตามคำกล่าวนั้นโดยเร็ว “ศกุนตลารีบไปกับข้า” กัมปนาทได้กล่าวบอกพระธิดาศกุนตลาพร้อมจับข้อมือของหญิงสาววิ่งหนีออกไปจากหอชฎายุทันที “พวกเจ้าคิดว่าจะหนีข้าพ้นกันเหรอ” อสูรกายเจ้าเมืองสกุณาพุ่งเข้ามาหาทั้งคู่อย่างรวดเร็วสุดๆ ก่อนยืนเผชิญหน้ากัมปนาทกับ

กลับมาสู่กาลปัจจุบัน “วันนี้มีความสุขจังเลย ได้ไปทำบุญ ถึงจะเจอยัยศศินิภานั่นก็ตาม” อัณณ์ณิชากล่าวขึ้น “ ดาก็มีความสุขเหมือนกัน” สิรินดากล่าวตอบอัณณ์ณิชา “ดาว่ายัยศศินิภาดูแปลกไปมั้ย” อัณณ์ณิชากล่าวถามสิรินดา “วันนี้ดูคุณนิภาเศร้าๆนะ” สิรินดากล่าวขึ้น “ใช่ ดูเศร้าๆ” อัณณ์ณิชากล่าวเห็นด้วยกับสิรินดา “แล้วอัณณ์ยังฝันประหลาดอยู่ไหม” สิรินดากล่าวถามอัณณ์ณิชาด้วยความห่วงใย “กลับมาจากไปเที่ยวน้ำตกเอราวัณที่กาญจนบุรี อัณณ์ก็ไม่เคยฝันประหลาดอีกเลยนะ” อัณณ์ณิชากล่าวตอบสิรินดา แต่ภายในหัวใจของอัณณ์ณิชาก็รู้สึกถึง…การรอคอยจากใครสักคนหนึ่ง “พรุ่งนี้ไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้ากันไหม อัณณ์อยากไปดูหนังสือที่ร้านหนังสือนายอินทร์จ๊ะ อัณณ์ไม่ได้เข้าไปดูหนังสือนานแล้ว” อัณณ์ณิชากล่าวขึ้น “โอเคจ้ะ ดาไปด้วย ไปหาอะไรอร่อยๆกินด้วยนะ” สิรินดากล่าวตอบอัณณ์ณิชาณ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งกลางใจเมือง ประตูบานกระจกอัตโนมัติเลื่อนเปิดออกพร้อมกับกระแสลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่พัดมาต้อนรับทันที แสงไฟสีขาวนวลส่องสะท้อนพื้นกระเบ

“แล้วสาวสวยคนนี้คือใครครับ” ธนาคิมกล่าวขึ้นพร้อมมองหญิงสาวอีกคน “อ๋อ…น้องดา คู่หมั้นผมเองครับไอ้คิม” ชนินทรกล่าวขึ้นพร้อมยิ้มแบบกวนๆ ให้ธนาคิม “อ๋อ…สวัสดีครับน้องดา” ธนาคิมกล่าวทักทายสิรินดา ส่วนสิรินดายกมือไหว้ธนาคิม “จะแต่งงานกันเดือนไหนวะนินท์” ธนาคิมกล่าวถามชนินทร “ต้นเดือนหน้าคร๊าบบบคุณคิม” ชนินทรกล่าวตอบธนาคิม พร้อมกล่าวเพิ่มเติมว่า “โชคดีแล้วที่มึงกลับมาทันงานแต่งกู เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวกูเลย” กล่าวจบพร้อมหัวเราะเบาๆ “ใครเป็นเพื่อนเจ้าสาววะไอ้นินท์ สวยมั้ย อยากเห็นหน้าจังเลย” ธนาคิมพูดขึ้นแบบไม่จริงจังกับชนินทร พร้อมหัวเราะแบบผู้ชายอารมณ์ดีที่ไม่ชอบความซีเรียสเท่าไหร่ “เพื่อนเจ้าสาวก็นั่งอยู่ตรงนั้นไง” ชนินทรชี้ไปทางอัณณ์ณิชา “คุณอัณณ์หรอ” ธนาคิมกล่าวขึ้นด้วยความตกใจ ส่วนชนินทรพยักหน้ายืนยันว่า ‘ใช่’ “น้องดากับน้องอัณณ์เป็นทั้งเพื่อนรักและเพื่อนสนิทกันเลยละ” ชนินทรกล่าวขึ้น “ผิดหวังหรอคะคุณคิม” อัณณ์ณิชาพูดขึ้นเล่นๆ พร้อมรอยยิ้มหวานๆส่งให้กับธนาคิม “ปะ…เปล่าคร๊าบบบ ผมดีใจมากๆ ครับที่

“เรื่องคิมเหรอครับ” ชนินทรพูดขึ้นอย่างงุนงง แล้วกล่าวต่อว่า “มีอะไรรึป่าวครับที่รัก” “เอาไว้เจอกันค่อยคุยนะคะพี่นินท์” “เจอกันที่ไหนครับที่รัก” “ร้านกาแฟ ร้านประจำของเราค่ะ” “ได้ครับ เดี๋ยวพี่ออกไปหาตอนนี้เลยครับ” “เดี๋ยวค่ะพี่นินท์ รบกวนรับคุณคิมมาด้วยได้ไหมค่ะ” สิรินดารีบกล่าวขึ้นก่อนชนินทรวางหูโทรศัพท์ “ได้ครับที่รัก” ชนินทรกล่าวเพียงสั้นๆ แล้ววางหูโทรศัพท์ “เรียบร้อยจ้ะอัณณ์ ไปรอพี่นินท์กับคุณคิมกันจ้ะ” สิรินดากล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มอันสดใส กลิ่นกาแฟเข้มๆ ลอยฟุ้งออกมาจากเครื่องชงแบบแรงดัน มองไปทั่วร้านก็จะเห็นผู้คนนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่กับคอมพิวเตอร์ จนไม่แน่ใจว่าที่นี่เป็นร้านกาแฟหรือว่าสถานที่ทำงานกันแน่! ร้านกาแฟแห่งนี้เป็นโทนสีขาวเรียบๆ สไตล์มินิมอล “โชคดีจังที่มีโต๊ะว่าง” สิรินดากล่าวขึ้นพร้อมนั่งลงบนเก้าอี้ ส่วนอัณณ์ณิชานั่งลงบนเก้าอี้อย่างช้าๆ พร้อมมองบรรยากาศและผู้คนภายในร้านกาแฟ “จริงจ้ะดา ทางร้านคงตกแต่งใหม่ด้วย วันนี้ภายในร้านดูสวยมากจริงๆ” อัณณ์ณิชาตอบคำถามสิรินดาพร้อมกล่าวถา

“คุณชาญชวินรักภรรยาอีกคนมาก แต่คุณชาญชวินต้องแต่งงานกับคุณคนินญาเพราะทางผู้ใหญ่เห็นชอบว่าเหมาะสมกัน แล้วคุณชาญชวินปฏิเสธไม่ได้ เลยจำใจแต่งงานกับคุณคนินญา” ปรางณิชชากล่าวบอกบุตรสาวที่รักของตน “คุณพ่อคุณแม่รู้จักภรรยาอีกคนของคุณอาชาญมั้ยค่ะ” “พ่อแม่รู้จักกับภรรยาอีกคนของคุณชาญอยู่นะ แต่ไม่ได้สนิทกัน รู้แค่ว่าเค้ารักกันมากจ้ะ” ปรางณิชชากล่าวตอบ พร้อมกล่าวถามขึ้นว่า “มีอะไรรึเปล่าลูก” “เออ…ไม่มีอะไรค่ะคุณแม่ อัณณ์แค่ถามเฉยๆ ค่ะ” ร้านอาหารสไตล์ยุโรปตกแต่งสวยงาม มีสวนน้ำพุด้านนอก และรูปปั้นเทวดาตัวน้อยคอยต้อนรับแขก นอกจากนั้นยังมีต้นไม้น้อยใหญ่ให้บรรยากาศร่มรื่นแม้จะอยู่ในตัวเมืองก็ตาม “ร้านนี้สวยมากๆเลยค่ะคุณพ่อคุณแม่” “อาหารก็อร่อยมากๆด้วยนะลูก” ปรางณิชชากล่าวบอกลูกสาวของตน หลังจากที่ทุกคนรับประทานอาหารเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็ได้เดินทางกลับบ้านของตนเพื่อไปพักผ่อน ทางด้านครอบครัวของชาญชวิณเดินทางไปอุบลราชธานีด้วยรถตู้คันหรู บ้านไม้สีขาวสองชั้นหลังกะทัดรัดตั้งอยู่ท่ามกลางของต้นไม้และทุ่งนาที่โอบล้อมกันอยู่ด