ตอนที่ 1 : เสียงของใครบางคน

         สายลมในยามค่ำคืนนี้สุดแสนเย็นสบาย ช่วยทำให้ทุกผู้คนเข้าสู่ช่วงของการพักผ่อน นอนหลับสนิทขึ้น เช่นเดียวกันกับหญิงสาวคนหนึ่ง ถึงแม้ว่าเธอนอนหลับสนิท แต่ภวังค์จิตของเธอนั้นได้ล่องลอยไปถึง ณ นครบาดาลแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นโลกคู่ขนานกับเมืองมนุษย์ ที่แห่งนี้เป็นนครลี้ลับของเหล่าพญานาคหลายจำพวกที่อาศัยอยู่ เป็นดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์ โดยมนุษย์นั้นไม่สามารถเข้ามาได้ด้วยกายหยาบ เนื่องจากนครบาดาลแห่งนี้ได้ถูกเวทมนตร์บังตาเอาไว้เป็นอย่างดี ยกเว้นเพียงผู้มีสัมผัสพิเศษที่อาจบังเอิญพบเห็นนครบาดาลแห่งนี้ได้ เมื่อช่วงเวทมนตร์บังตานั้นกำลังอ่อนแรงลง แต่ทว่า…การที่มนุษย์เหล่านั้นสามารถเข้ามาเยือน ณ นครบาดาลแห่งนี้ได้อย่างมีสติครบถ้วนนั้น เป็นเรื่องที่ยากเย็นเหลือเกิน ถึงแม้ว่าจะพยายามมากเท่าไหร่ก็มิอาจเข้ามาถึง ณ ดินแดนแห่งนี้ได้สักคน

         ณ นครบาดาล

         แสงสว่างนวลตาระยิบระยับสวยงาม อันเกิดจากแก้วมณีมากมายทั่วทั้งนครบาดาล มีฝูงปลาแหวกว่ายเหมือนกำลังเต้นระบำอย่างสนุกสนานไม่รู้จักเหนื่อยและดูสวยงามยากเกินบรรยาย

         “อัญรินทร์มณี”

         “อัญรินทร์มณี”

         เสียงของใครบางคนกำลังร้องเรียกหญิงสาวผู้หนึ่งนามว่า ‘อัญรินทร์มณี’ อย่างเบาๆ ภายในนครบาดาลแห่งนี้ แต่ทว่า…ภายในนครบาดาลแห่งนี้กลับไม่มีใครเลย นอกจาก ‘อัณณ์ณิชา’ เพียงคนเดียว แล้วหญิงสาวนามว่า ‘อัญรินทร์มณี’ นางคือใครกันเล่า นางคือใครกัน แล้วนั่นเสียงของใครกันที่กำลังเรียกนางอยู่ แต่ทำไมถึงได้ยินเพียงแค่เสียง โดยปราศจากผู้เรียกขานนั้น

         พลัน!!! ปรากฏร่างหนึ่งขึ้นมา มีลักษณะลำตัวยาว มีเกล็ดสีเขียวประกายวาว ส่องสว่างสวยงาม ดวงตาโตสีเขียว ศีรษะมีลักษณะคล้ายหงอน หญิงสาวสะดุ้งเฮือก รู้สึกตกใจกลัวสุดขีด กำลังเตรียมตัววิ่งหนี แต่ปรากฏว่าร่างนั้นค่อยๆกลายเป็นร่างของชายหนุ่มรูปงาม ผิวสีน้ำผึ้ง ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลเข้ม ไม่สวมเสื้อ มีเพียงสร้อยสังวาลย์สีทองสว่างงามตา ส่วนท่อนล่างนั้นยังหาข้อสรุปไม่ได้ว่าเป็นอย่างไร กำลังยืนจ้องเขม็งอยู่เบื้องหน้าของหญิงสาว

         “อัญรินทร์มณี” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นพร้อมมองหญิงสาวตรงหน้าไม่วางตา

         “คุณเป็นใคร ฉันไม่ใช่อัญรินทร์มณีค่ะ” หญิงสาวตอบชายหนุ่มโดยเร็ว

         “อดีตชาติของเจ้าคืออัญรินทร์มณี เจ้าเป็นคนรักของข้า”

         “อดีตชาติอะไรของคุณค่ะ ฉันชื่ออัณณ์ณิชาและฉันก็ไม่ใช่คนรักของคุณด้วย จำผิดหรือป่าวค่ะ” หญิงสาวรีบตอบทันที ถึงแม้ว่ายังรู้สึกกลัวชายหนุ่มตรงหน้าอยู่ก็ตาม

         “เจ้าอาจลืมทุกสิ่งอย่างหมดสิ้น แต่ความรักของข้ามิเคยจางหาย” ชายหนุ่มกล่าว

         “แม้คืนวันจะผ่านล่วงเลยไปกี่ร้อยปี ใจข้าก็มีเพียงเจ้า ใจข้าก็เฝ้ารอคอยเพียงเจ้าผู้เดียว อัญรินทร์มณี” ร่างของชายหนุ่มผู้นั้นค่อยๆจางหายไป ไม่มีแม้กระทั่งคำกล่าวลา

         “เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อนค่ะคุณ” หญิงสาวตะโกนตามร่างชายหนุ่มผู้นั้นที่กำลังจางหายไป

         “เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไปค่ะ” หญิงสาวพยายามเรียกชายหนุ่มผู้นั้นไว้ แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะชายหนุ่มผู้นั้นหายไปแล้ว

         แสงอรุณในยามเช้าวันใหม่สาดส่องเข้ามาถึงเตียงนอนหญิงสาว ผ้าห่มกองอยู่ที่พื้น ส่วนหมอนอยู่ปลายเท้า มีเสียงฝีเท้าเบาๆ กำลังก้าวเดินตรงเข้ามายังเตียงนอนของหญิงสาว

        “อัณณ์ อัณณ์ตื่นได้แล้ว เช้าแล้ว” เสียงของใครบางคนกำลังปลุกหญิงสาวที่กำลังนอนอยู่บนเตียงนอนอย่างมีความสุขให้ตื่นขึ้นมาในยามเช้านี้

         หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่าผู้มาเยือนในยามเช้านี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คนนั้นคือ สิรินดา เพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็กของเธอนั่นเอง

         อัณณ์ณิชากับสิรินดานั้นเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อแม่ของอัณณ์ณิชากับสิรินดารู้จักกันมานานและสนิทกันมากด้วย

         อัณณ์ณิชากับสิรินดาทั้งคู่อยู่ด้วยกันในทุกช่วงวัย ทุกช่วงเวลาจนเรียนจบมหาวิทยาลัยเข้าสู่วัยทำงาน อัณณ์ณิชากับสิรินดามีความชอบที่เหมือนกัน มีนิสัยที่คล้ายๆกันและก็มีมุมมองความคิดในทิศทางเดียวกัน ยกเว้นเรื่องความรักที่แตกต่างกัน

         อัณณ์ณิชาเป็นสาวโสดที่ไม่เคยรักใครเลย ไม่เคยมีแฟนทั้งที่หญิงสาวเป็นคนสวยมาก เก่ง ฐานะดี การศึกษาสูง แต่ส่วนลึกในหัวใจของอัณณ์ณิชานั้น เหมือนรอคอยใครสักคนหนึ่งอยู่ แต่ก็ไม่รู้ว่าคนนั้นคือใคร คนนั้นมีตัวตนอยู่จริงไหม แต่หญิงสาวก็ยังมีความเชื่อว่า ผู้ชายคนนั้นคือเนื้อคู่ของเธอในอดีตชาติ แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะได้พบเจอกันเพียงแค่นั้นเอง และหญิงสาวก็ยังเฝ้ารอคอยผู้ชายคนนั้นอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง

         สิรินดาเรียนจบปริญญาเอกไม่กี่ปี เธอก็หมั้นกับแฟนหนุ่มของเธอที่คบกันมาไม่นาน มีนามว่า ชนินทร ทั้งคู่หมั้นหมายกันไว้เพื่อรอเรือนหอที่กำลังสร้างอยู่ขณะนี้

         อัณณ์ณิชาฝันประหลาดมาได้ประมาณเกือบหนึ่งเดือน ทำให้สิรินดารู้สึกเป็นห่วงอัณณ์ณิชามาก สิรินดาจึงมาพักอาศัยอยู่กับอัณณ์ณิชาที่บ้าน พร้อมให้เหตุผลกับทุกคนว่าขอใช้ช่วงเวลานี้อยู่กับเพื่อนรักของเธอเพราะว่าอีกไม่นานเรือนหอของเธอกับชนินทรก็สร้างเสร็จแล้ว

         หลังจากสิรินดาปลุกอัณณ์ณิชาตื่นนอนในยามเช้า หญิงสาวก็รีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว แล้วลงไปรับประทานอาหารเช้ากับทุกคนภายในครอบครัวรวมถึงสิรินดาด้วย

         เมื่อทุกคนรับประทานอาหารเช้ากันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ออกไปทำงาน ยกเว้นอัณณ์ณิชากับสิรินดาที่อยู่บ้าน เพราะอัณณ์ณิชากับสิรินดาเป็นเจ้าของธุรกิจด้านความงาม สามารถทำงานอยู่ที่บ้านได้

         “อัณณ์ยังฝันประหลาดอยู่ไหม” สิรินดาเอ่ยถามอัณณ์ณิชาด้วยความห่วงใย

         “เรายังฝันประหลาดอยู่เลยและรู้สึกแปลกๆด้วย” อัณณ์ณิชากล่าวตอบ

         “รู้สึกยังไงหรออัณณ์” สิรินดารีบถามขึ้นทันที

         “เรารู้สึกว่าเราได้พบและได้เจอคนที่เรารอคอยเขามานาน” อัณณ์ณิชาตอบจากใจจริง เพราะรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

         ทำไมหนอถึงรู้สึกรักตั้งแต่แรกพบเจอ ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงความฝันก็ตามที ใจหนอใจทำไมช่างแปลกประหลาดยิ่งนักหรือโชคชะตาเล่นตลกให้เราตกหลุมรักเขาเพียงแค่ในความฝัน เพียงแค่ในความฝันเท่านั้นเองหรือ หรือสิ่งที่เขากล่าวอ้างว่าเธอนั้นคือคนรักของเขาในอดีตชาติคือความจริง แล้วในความฝันนั้นจะเป็นความจริงได้อย่างไรกัน