ตอนที่ 8 : ทุกข์สุขอยู่ที่ใจเรา

         ในค่ำคืนนี้แสงจันทร์ส่องสว่างสวยงามบนท้องฟ้า หมู่ดาวระยิบระยับเปล่งประกายยามราตรี หญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งรับลมอย่างสุดแสนเย็นสบายพร้อมมองดูแสงจันทร์และหมู่ดาวบนท้องฟ้าอย่างมีความสุข ณ สถานที่แห่งหนึ่งเหมือนดั่งโลกนวนิยาย ซึ่งมีสัตว์ในตำนานมากมายที่อาศัยอยู่ ณ ดินแดนแห่งนี้ แต่แล้วความสุขเหล่านั้นต้องมลายหายไป เพราะมีชายรูปงามคนหนึ่งได้ปรากฏตัวขึ้น มีดวงตาสีแดงเปล่งประกายวาววับ ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลเข้ม ผิวกายสีน้ำผึ้ง มีรูปร่างสง่างามมาก ไม่สวมเสื้อ มีเพียงสร้อยสังวาลย์สีทองสว่างงามตา ส่วนกางเกงนั้นยังหาข้อสรุปไม่ได้ว่าเป็นอย่างไร กำลังยืนจ้องมองหญิงสาวอยู่ ไม่นานร่างของชายหนุ่มผู้นั้นก็กลับกลายเป็นงูขนาดใหญ่สีดำประกายวาว ดวงตาสีแดง หญิงสาวสะดุ้งตกใจกลัว จึงรีบวิ่งหนีงูตัวนั้น ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะรีบวิ่งหนีสุดกำลังแค่ไหนก็มิอาจวิ่งหนีงูตัวนั้นไปได้ ในที่สุดงูสีดำประกายวาวตัวนั้นค่อยๆเลื้อยเข้ามาหาหญิงสาว โดยที่หญิงสาวไม่มีทางหนีไปทางไหนได้เลย

         “กรี๊ดดดดด” ศศินิภาสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจกลัว กลัวที่สุดในชีวิต ความกลัวนี้ยากเกินคำบรรยายใดๆ ทุกคนภายในรถพลอยตกใจเช่นกัน สิรินดารีบเอ่ยถามศศินิภาว่าเป็นอะไร หล่อนตอบกลับมาเบาๆสั้นๆว่า “เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร แค่ฝันร้ายนิดหน่อย”

         ตลอดระยะเวลาในการเดินทางกลับบ้านนั้น ศศินิภานั่งคิดถึงความฝันนั้นเพียงคนเดียวและรู้สึกกลัวจนขนลุกจวบจนเดินทางมาถึงบ้านของตนเอง

         “นิภาขอบคุณมากๆนะคะคุณนินท์” ศศินิภากล่าวขอบคุณชนินทรจากใจจริง

         “ครับผม ไม่เป็นอะไรครับ ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่นิภา” ชนินทรกล่าวตอบศศินิภาจากใจจริง

         “สวัสดีค่ะคุณนิภา” สิรินดากล่าวขึ้นพร้อมยกมือไหว้ศศินิภาอย่างนอบน้อม แต่อัณณ์ณิชานั้น ยกมือไหว้ตามมารยาทของผู้มีอายุน้อยกว่าที่ต้องไหว้ผู้มีอายุมากกว่าเพียงเท่านั้น

         หลังจากศศินิภากล่าวคำร่ำลากับทุกคนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวเดินเข้าบ้านของตัวเองทันที โดยไม่รู้ว่ามีใครบางคนกำลังยืนจ้องมองหญิงสาวอยู่อย่างเงียบๆ ก่อนร่างนั้นค่อยๆเลือนลางหายไปอย่างช้าๆ แล้วงูสีดำประกายวาวก็ปรากฏตัวขึ้นโดยไม่มีใครมองเห็นสักคน

         “ที่รักอยากไปไหนต่อก่อนกลับบ้านไหมครับ” ชนินทรกล่าวกับหญิงคนรัก

         “อัณณ์ว่ายังไง อยากไปไหนต่อก่อนกลับบ้านไหม” สิรินดาหันหลังไปถามอัณณ์ณิชาที่กำลังงัวเงียอยู่เบาะหลังรถ

         “ตามใจดาเลยจ้ะ” อัณณ์ณิชากล่าวตอบ

         “กินเก่ง นอนเก่งจริงๆนะสาวน้อยอัณณ์ณิชา” ชนินทรอดหมั่นไส้เพื่อนรักของแฟนสาวตัวเองไม่ได้ แล้วชนินทรกล่าวต่อว่า

         “งั้นไปส่งอัณณ์กลับบ้านแล้วเราไปเที่ยวกันต่อนะที่รัก” ชนินทรกล่าวบอกสิรินดา

         “ดีค่ะพี่นินท์ พาอัณณ์กลับบ้านไปนอนดีกว่าค่ะ แล้วพี่นินท์ไปเที่ยวกันต่อกับดา” อัณณ์ณิชาได้กล่าวตอบแทนสิรินดาแล้วนอนต่อ

         “เอาตามนั้นเลยค่ะ” สิรินดากล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่มีความสุขจากใจจริง

         “อัณณ์ อัณณ์ตื่นได้แล้ว ถึงบ้านแล้ว” สิรินดาปลุกอัณณ์ณิชาให้ตื่นนอน หล่อนค่อยๆเปิดประตูรถลง แล้วเดินเข้าไปภายในบ้านพักของตน

         หลังจากนั้นชนินทรได้พาสิรินดาไปเที่ยวกันตามประสาคู่รักกันอย่างมีความสุข จะไม่ให้ชายหนุ่มมีความสุขได้อย่างไรกันเล่า เพราะว่าเขาได้ดูดดื่มน้ำหวานจากเธออย่างเอร็ดอร่อยสุดๆ แถมยังได้นัวเนียบนอกรูปสวยที่ตั้งเด่นสง่าเต็มสองมือก่อนจะมาส่งสิรินดาที่บ้านของอัณณ์ณิชา เพราะค่ำคืนนี้สิรินดายังคงพักกับอัณณ์ณิชาเหมือนเดิม ก่อนที่สิรินดาจะลงจากรถ ชนินทรใช้นิ้วมือของตัวเองไปนัวเนียสัมผัสกลีบกุหลาบของหญิงสาว ก่อนจะหอมแก้มและริมฝีปากหล่อนอย่างดุเดือดและเร่าร้อน แต่ทำให้ทั้งคู่รู้สึกมีความสุขเพิ่มขึ้นมาสุดๆกว่าเดิม

         “วันนี้พี่มีความสุขที่สุดเลยที่รัก” ชนินทรกล่าวบอกคนรักอย่างมีความสุข

         “ดาก็มีความสุขเหมือนกันคะ มีความสุขมากๆด้วยคะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะที่รัก” สิรินดากล่าวบอกชายคนรักของตนอย่างมีความสุข เป็นความสุขที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวสั่นไหวสุดๆ

         “คืนนี้หลับฝันดีนะครับที่รัก” ชนินทรกล่าวบอกหญิงสาวผู้อันเป็นที่รักยิ่งของตัวเอง

         “คืนนี้หลับฝันดีนะคะที่รัก” สิรินดากล่าวออกมาอย่างอายๆ

         “ชื่นใจจังเลยครับที่รัก” ชนินทรกล่าวตอบพร้อมรอยยิ้มอย่างมีความสุขที่สุด

         สิรินดาส่งยิ้มหวานให้ชนินทรก่อนเดินเข้าบ้านจนลับตา ชนินทรก็ออกเดินทางกลับไปยังบ้านของตัวเองอย่างโครตมีความสุข มีความสุขกับฉากรักที่มอบให้แฟนสาวจากหัวใจ

         “ยิ้มหวานเชียวน่ะดา” สิรินดาตกใจกับเสียงทักทายจึงหมุนตัวไปยังต้นเสียงนั้น พอสิรินดาเห็นหน้าผู้พูดก็รีบวิ่งเข้าไปกอดทันที

         “อัณณ์” ผู้พูดนั้นจะเป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากอัณณ์ณิชาเพื่อนรักของสิรินดา

         “ไปอาบน้ำเข้านอนได้แล้ว ดึกแล้ว” อัณณ์ณิชากล่าวพร้อมรอยยิ้ม

         “จ้ะอัณณ์ คืนนี้หลับฝันดีนะจ๊ะ” สิรินดากล่าวตอบอัณณ์ณิชาอย่างมีความสุข เพราะว่าวันนี้สิรินดามีความสุขมากจริงๆ ความสุขที่ยากเกินคำอธิบาย  

         รุ่งเช้าของวันใหม่ หลังจากทุกคนภายในบ้านของอัณณ์ณิชารับประทานอาหารเช้าเสร็จเป็นที่เรียบร้อยก็ไปทำงาน ส่วนสิรินดากับอัณณ์ณิชาก็ไปทำบุญด้วยกันที่วัดแห่งหนึ่งและบังเอิญเจอกับศศินิภา สองสาวไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เจอศศินิภาที่นี่

         “สวัสดีค่ะคุณนิภา” สิรินดากล่าวทักทายศศินิภาพร้อมยกมือไหว้ ส่วนอัณณ์ณิชานั้นยกมือไหว้ศศินิภาโดยไม่มีคำกล่าวใดๆ ทั้งสิ้น

         “สวัสดีคะ” ศศินิภากล่าวทักทายตอบพร้อมยกมือรับไหว้สิรินดากับอัณณ์ณิชา

         “คุณนิภามาทำบุญใช่ไหมค่ะ” สิรินดากล่าวถามศศินิภา

         “ใช่จ้ะน้องดา แล้วน้องดากับน้องอัณณ์ก็มาทำบุญเหมือนกันใช่ไหมจ๊ะ” ศศินิภากล่าวตอบพร้อมกล่าวถามขึ้น

         “ใช่ค่ะคุณนิภา งั้นเราเข้าไปทำบุญพร้อมกันเลยนะคะ” สิรินดากล่าวตอบพร้อมชวนศศินิภาเข้าไปทำบุญพร้อมกัน

          หลังจากทุกคนทำบุญกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เหลือเพียงพญานาคราชที่ตามทุกคนมาร่วมบุญครั้งนี้ที่ยังคงนั่งกันอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน