ตอนที่ 10 : หอชฎายุ

         “เจ้าไม่ยอมรับว่าข้าเป็นพ่อของเจ้าก็ไม่เป็นอะไร” อสูรกายชาตเวทพูดด้วยความน้อยใจ เสียใจที่พระธิดาศกุนตลาไม่ยอมรับว่าตนคือพ่อของเธอ

         “พ่อจะไปส่งเจ้าที่สกุณานครเอง” อสูรกายชาตเวทกล่าวขึ้นแล้วกล่าวต่อว่า

         “ถ้าเจ้าอยากรู้ความจริง เจ้าจงเข้าไปหาความจริงที่หอชฎายุ แล้วเจ้าจะค้นพบความจริงว่าใครกันแน่คืออสูรกายตัวจริง” อสูรกายชาตเวทกล่าวเพียงเท่านี้ ก่อนจะโอบอุ้มร่างเล็กของหญิงสาวโบยบินขึ้นไปบนท้องฟ้า เพื่อไปส่งพระธิดาศกุนตลากลับสกุณานครอย่างปลอดภัย

         “พ่อมาส่งเจ้าได้เพียงเท่านี้ เจ้าจงเดินตรงไปอีกนิดเดียว เจ้าก็ถึงสกุณานคร” อสูรกายชาตเวทกล่าวบอกพระธิดาศกุนตลาเพียงเท่านี้ ก่อนโบยบินขึ้นไปบนท้องนภาจนลับขอบฟ้า

         “หอชฎายุ” พระธิดาศกุนตลากล่าวขึ้นเบาๆ ก่อนมุ่งหน้าไปยังสกุณานคร เพราะเป้าหมายของพระธิดาศกุนตลา คือ หอชฎายุ ที่อยู่ใจกลางเมืองของสกุณานครและเป็นพื้นที่เขตหวงห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้ามาที่นี่โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าเมืองสกุณา ใครกล้าฝ่าฝืน ขัดคำสั่งของเจ้าเมืองมีโทษประหารชีวิตอย่างเดียวเท่านั้น ที่สำคัญ…ไม่มีใครอยากจะเข้าไปข้างในหอชฎายุเท่าไหร่ ไม่ใช่เพราะกลัวถูกลงโทษประหารชีวิต แต่พื้นที่โดยรอบของหอชฎายุช่างวังเวง น่ากลัวเหลือเกิน

         เมื่อพระธิดาศกุนตลาเดินทางมาถึงสกุณานคร หญิงสาวก็มุ่งหน้าไปหอชฎายุที่อยู่ใจกลางเมืองสกุณานครทันที ก่อนที่พระธิดาศกุนตลาจะเดินเข้าเมืองสกุณานครนั้น มีสายลมเย็นๆ พัดผ่านจนรู้สึกขนลุกและเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังดึงดูดให้พระธิดาศกุนตลาเข้ามาภายในหอชฎายุ

         ก้าวแรกของพระธิดาศกุนตลาเดินเข้ามาภายในเขตหอชฎายุ ยิ่งทำให้รู้สึกขนลุกและวังเวงเป็นอย่างมาก ก่อนจะกล่าวบอกพวกทหารที่เฝ้าหอชฎายุว่า “ข้าขอเข้าไปภายในหอชฎายุสักครู่” ทหารก็ได้เปิดประตูทางเข้าให้พระธิดาศกุนตลาเข้าไปภายในหอชฎายุ แล้วรีบไปรายงานเจ้าเมืองสกุณาให้พระองค์ทรงทราบ ที่สำคัญคือพระธิดาศกุนตลากลับมาเพียงคนเดียว ไม่มีทหารกลับมาด้วยสักคน

         ‘ศกุนตลาเข้าไปภายในหอชฎายุทำไมกัน’ เจ้าเมืองสกุณาคิดคนเดียวในใจ ก่อนรีบมุ่งหน้าไปยังหอชฎายุ เพื่อให้เห็นกับตาว่าหญิงสาวมาทำอะไรที่หอชฎายุกันแน่

ภายในหอชฎายุ

         บางครั้ง…อสูรกายที่ดูสุดแสนจะน่าสะพรึงกลัวนั้น อาจเป็นคนที่เรารักและเราไว้ใจมากที่สุด ใครจะไปรู้ว่าบุคคลที่มีรูปลักษณ์ภายนอกที่สง่างามอย่างเจ้าเมืองสกุณา จะเป็นอสูรกายที่ทั้งน่าเกลียดน่ากลัวขนาดนี้ หญิงสาวทำได้เพียงแค่มองลงไปในบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ดูเหมือนว่าบ่อน้ำแห่งนี้มีน้ำที่ใสสว่างดั่งแก้วมณี น้ำใสสะอาดจนเห็นก้นบึ้งของบ่อน้ำ บ่อน้ำแห่งนี้ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก ใครกันนะคือผู้สร้างหอชฎายุแห่งนี้และเหตุผลอันใดกัน ทำไมบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์อยู่ด้านหลังของกำแพงครุฑยุดนาคภายในหอชฎายุและเป็นพื้นที่ต้องห้ามไม่ให้ใครเข้ามายุ่งและวุ่นวาย ณ สถานที่แห่งนี้ ที่นี่ต้องมีความลับอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ไว้แน่ๆ ต้องมีอะไรบางอย่างที่หญิงสาวยังไม่รู้

         “ศกุนตลา” เจ้าเมืองสกุณาเรียกพระธิดาศกุนตลาด้วยน้ำเสียงสุดเย็นชาเป็นอย่างยิ่ง

         “เสด็จพ่อ” พระธิดาศกุนตลากล่าวขึ้นด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าพ่อของตนจะมาที่นี่

         “เจ้าเข้ามาทำอะไรภายในหอชฎายุแห่งนี้และมาทำอะไรบริเวณนี้ พ่อสั่งห้ามทุกคนเข้ามาภายในหอชฎายุ ทำไมเจ้าถึงกล้าขัดคำสั่งพ่อ ไม่เกรงกลัวกฎที่พ่อสร้างขึ้นมาเลยหรือยังไงกัน” เจ้าเมืองสกุณากล่าวถามพระธิดาศกุนตลาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

         “ภาพต่างๆ ภายในบ่อน้ำนั่นหมายความว่ายังไงเพคะ” หญิงสาวกล่าวขึ้นด้วยความกลัว แต่ความกลัวที่เกิดขึ้นนั้น เป็นเพราะได้เห็นบางสิ่งบางอย่างที่ปรากฏภายในบ่อน้ำ น้ำใสๆเริ่มรินไหลออกมาจากดวงตาอย่างรู้สึกเจ็บปวดและไม่เข้าใจ นั่นคือความจริงหรือเพราะอะไรกันแน่

         “แล้วยังไงต่อ ศกุนตลา” เจ้าเมืองสกุณากล่าวขึ้นอย่างช้าๆ ด้วยน้ำเสียงที่เย็นชามาก มากจนพระธิดาศกุนตลารู้สึกเย็นยะเยือกสุดขั้วหัวใจ ยิ่งไปกว่านั้นคือการปรากฏตัวขึ้นของหญิงสาวคนหนึ่ง

         “แม่นมศัญชนี” พระธิดาศกุนตลากล่าวขึ้นด้วยความตกใจและไม่คาดคิดว่าแม่นมศัญชนีก็คืออสูรกายร้ายตนหนึ่งเช่นเดียวกัน ‘เรื่องราวเหล่านี้มันคือความฝันหรือความจริงของข้ากันแน่นะ และทำไมช่างดูแปลกประหลาด เหมือนมีอะไรหลบซ่อนอยู่ แล้วสิ่งใดกันที่หลบซ่อนอยู่ มันเกิดอะไรขึ้น’ พระธิดาศกุนตลาทำได้เพียงแค่ถามตัวเองไปมาและรู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก

         แม่นมศัญชนีปรากฏตัวในร่างของอสูรกาย ในขณะเดียวกันนั้นเอง เจ้าเมืองสกุณาค่อยๆ กลายร่างอย่างช้าๆ กลายเป็นอสูรกายที่น่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

         “กรี๊ดดดดด” พระธิดาศกุนตลาร้องขึ้นด้วยความตกใจกลัว ที่สำคัญคือไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้เห็นอสูรกายยืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้แตกต่างจากครั้งแรกตรงที่ว่า ผู้เป็นพ่อของตนนั้น คืออสูรกายและเป็นอสูรกายที่น่ากลัวมากๆ น่ากลัวจนหาคำบรรยายไม่ถูก ซึ่งความน่ากลัวในครั้งนี้ พระธิดาศกุนตลารับรู้เป็นครั้งแรกในชีวิต ความรู้สึกเจ็บและความเสียใจได้ก่อตัวขึ้นภายในหัวใจของพระธิดาศกุนตลา และสิ่งที่ได้รับรู้วันนี้ อาจเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้หัวใจของพระธิดาศกุนตลาแตกสลาย

         อสูรกายเจ้าเมืองสกุณากับอสูรกายแม่นมศัญชนีได้เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ๆ พระธิดาศกุนตลาอย่างช้าๆ ส่วนพระธิดาศกุนตลาเดินถอยหลังอย่างช้าๆ ด้วยความหวาดกลัว

         พลัน! ปรากฏร่างหนึ่งขึ้นมาและร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่คืออสูรกายชาตเวทนั่นเอง

         “ในที่สุดวันที่ข้ารอคอยก็มาถึง” อสูรกายชาตเวทกล่าวขึ้นและกล่าวต่อว่า

         “ตอนนี้กัมปนาทพร้อมเหล่าทหารที่มีความจงรักภักดีต่อข้าจับคนของเจ้าไปคุมขังไว้หมดแล้ว” อสูรกายชาตเวทกล่าวบอกอสูรกายเจ้าเมืองสกุณาอย่างเหนือกว่า

         กัมปนาทคือบุตรชายเพียงคนเดียวของปรมเวท ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่น้องแท้ๆกับชาตเวททางสายเลือดโดยตรง สาเหตุที่ชาตเวทได้กลายเป็นอสูรกายนั้น เพราะว่าบิดาของเจ้าเมืองสกุณาต้องการยึดครองสกุณานคร วางแผนและกระทำความชั่วร้ายต่อกับครอบครัวของชาตเวท

         บิดาของเจ้าเมืองสกุณายกพลมาสู้รบที่เมืองสกุณานครจนเกือบพ่ายแพ้ จึงได้สาปเจ้าเมืองสกุณาที่แท้จริงให้กลายเป็นอสูรกาย แล้วขับไล่ออกจากเมือง สั่งทหารสังหารผู้จงรักภักดีกับเจ้าเมืองสกุณาที่แท้จริงให้หมดสิ้น จนไม่มีใครกล้าคิดเป็นศัตรูกับอสูรกายเหล่านี้

         เจ้าเมืองสกุณาที่แท้จริงคือชาตเวท เมื่อชาตเวทโดนสาปให้กลายเป็นอสูรกาย เขาจึงหนีเข้าป่าลึก ส่วนปรมเวทนั้นได้นำพาบุตรชายเพียงคนเดียวพร้อมกับภรรยาของตน หลบหนีออกจากเมืองที่กำลังเกิดเหตุร้ายครั้งนี้ได้อย่างปลอดภัย โดยได้รับความช่วยเหลือจากผู้จงรักภักดีต่อเจ้าเมืองชาตเวท ส่วนภรรยาของปรมเวทมีนามว่าปัทมวดีเป็นน้องสาวเพียงคนเดียวของปิ่นดารา ผู้ซึ่งเป็นพระมเหสีแห่งสกุณานคร เจ้าเมืองชาตเวทแห่งสกุณานครกับพระมเหสีปิ่นดารา มีบุตรสาวเพียงคนเดียวคือศกุนตลา เหตุร้ายดังกล่าวเกิดขึ้นตอนพระธิดาศกุนตลาอยู่ช่วงวัยเยาว์