บทนำ (1/2)

บทนำ

“นี่คุณแครี่ครับ ป่าตรงนั้นมีโฉนดที่ดินของตระกูลคุณหรือไงถึงได้ฟาร์มไม่เลิก เพื่อนตีกันตรงกลางจนป้อมจะแตกอยู่แล้ว!”

เสียงใสกังวานที่รัวคำพูดเร็วปรื๋อราวกับแร็ปเปอร์มืออาชีพดังก้องไปทั่วห้องพักกะทัดรัดภายในหอพักสยามเพลส ยามค่ำคืนวันศุกร์เวลาห้าทุ่มเศษ

แต๊งค์ หรือ พัทธดนย์ อุดมเดช นักศึกษาชั้นปีที่สามคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยนวปัญญา และสตรีมเมอร์หนุ่มฝีปากกล้าวัยยี่สิบเอ็ดปีเจ้าของช่องแทงก์แซ่บ กำลังนั่งขมวดคิ้วมุ่นอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์คู่ใจ ร่างโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดสีเพทายตัวโคร่งขยับตัวไปมาอย่างอยู่ไม่สุข เรือนผมสีเมเปิลสว่างพลิ้วไหวตามจังหวะการสะบัดหน้าบ่นใส่ไมโครโฟน โดยมี บุ๊ค พงศพัศ มหิดล เพื่อนสนิทวัยเดียวกันที่รับหน้าที่เป็นทั้งรูมเมตและคนตัดต่อประจำช่อง นั่งกอดอกมอนิเตอร์หน้าจอช่องแชตอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ

“ใจเย็นก่อนไหมมึงไอ้แต๊งค์ หายใจทางเหงือกหรือไงวะนั่น แร็ปด่าเขามาสามนาทีติดโดยไม่เว้นวรรคเลยนะมึง” บุ๊คส่ายหน้าพร้อมหัวเราะขำในลำคอเมื่อเห็นเพื่อนรักกำลังอินจัดกับเกมสุดท้ายของคืนนี้

“มึงจะให้กูใจเย็นได้ยังไงวะไอ้บุ๊ค ดูเขาทำดิ!” แต๊งค์หันไปฟ้องเพื่อนสนิทแล้วหันกลับมาฟ้องผู้ชมในช่องสตรีมแคสต์อีกเกือบสองร้อยชีวิตด้วยดวงตากลมใสที่เป็นประกายคุกรุ่น “ทุกคนดูเป็นพยานให้พี่แต๊งค์เลยนะครับ ตานี้เป็นเกมส่งท้ายก่อนปิดไลฟ์ พี่แต๊งค์ตั้งใจจะเก็บดาวขึ้นแรงก์สูงๆ เผื่อจะได้ยอดโดเนตไปช่วยค่าวัตถุดิบทำขนมไทยให้น้าดวงที่อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลยสักหน่อย แต่ดูพ่อผู้เล่นไอดีทีวายซีโร่คนนี้ทำกับผมสิครับ กดเลือกตัวละครตำแหน่งแครี่ตัดหน้าผมตั้งแต่วินาทีแรกยังไม่พอ พอเข้าเกมมาก็เดินมุดเข้าป่าไปตีครีปเงียบกริบ ไมค์ก็ไม่ยอมเปิด สัญญาณก็ไม่ยอมส่ง!”

บนหน้าจอเกมแวลอร์ฟรอนต์ ตัวละครของแต๊งค์ที่ต้องจำใจเปลี่ยนมาเล่นตำแหน่งซัปพอร์ตกำลังวิ่งหลบกระสุนของทีมคู่แข่งสี่คนอยู่หน้าป้อมกลางอย่างทุลักทุเล ในขณะที่สัญลักษณ์ตัวละครแครี่ของผู้เล่นชื่อทีวายซีโร่ยังคงเคลื่อนไหวเก็บมอนสเตอร์อยู่ในป่าฝั่งซ้ายอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน

“คุณทีวายซีโร่ครับ ได้ยินเสียงสวรรค์จากซัปพอร์ตตัวน้อยๆ คนนี้ไหมครับ!” แต๊งค์กดปุ่มเปิดไมโครโฟนในเกมแล้วเริ่มร่ายยาวด้วยสำนวนเปรียบเปรยเผ็ดร้อนไฟแลบชนิดไม่พักหายใจ “มอนสเตอร์ในป่ามันคงเหงามากสินะครับคุณถึงต้องไปคอยลูบหลังป้อนข้าวมันทุกนาทีขนาดนั้น หรือว่าคุณกำลังทำวิจัยเรื่องระบบนิเวศวิทยาในพุ่มไม้ครับ เพื่อนร่วมทีมตรงกลางโดนรุมสกรัมจนเลือดสาดเต็มถนนไปหมดแล้ว ถ้าคุณพี่จะรักความสงบขนาดนี้ แนะนำให้ถอดปลั๊กคอมพิวเตอร์แล้วไปนั่งสมาธิฟังเสียงนกร้องบนยอดเขาเลยไหมครับ พ่อคุณทูนหัว!”

ช่องแชตในห้องสตรีมไหลรัวขึ้นมาด้วยเสียงหัวเราะชอบใจของผู้ชมประจำที่คุ้นเคยกับลีลาฝีปากกล้าแต่ไร้คำหยาบคายรุนแรงของเจ้าของช่อง

ขาประจำห้องแต๊งค์ : จังหวะแร็ปด่าเมื่อกี้เอาไปสิบเต็มสิบ สูดออกซิเจนบ้างลูกพี่ ฮ่าๆ

คนนอนดึก : แครี่เขาปิดเสียงเกมหนีไปแล้วมั้งนั่น นิ่งเกิ๊น

ทว่าในเวลาเดียวกันนั้นเอง อีกฟากหนึ่งของหน้าจอภายในห้องดูเพล็กซ์ชั้นบนสุดของโครงการหรูเดอะคราวน์เรสซิเดนซ์

ไทป์ หรือ พศุตม์ สัจจานันท์ ผู้บริหารสูงสุดวัยยี่สิบเจ็ดปีแห่งเครือโครนอส เทค และเจ้าของสโมสรอีสปอร์ตอันดับหนึ่งของประเทศอย่างทีมโวเท็กซ์ กำลังนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีถ่านไม้ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัด ดวงตาสีถ่านไม้คมกริบหลังกรอบแว่นกรองแสงสะท้อนภาพกราฟิกจากจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ เรือนผมสีเขม่าควันถูกเสยขึ้นลวกๆ หลังจากเพิ่งเสร็จสิ้นการประชุมข้ามทวีปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

เดิมทีชายหนุ่มเพียงแค่ล็อกอินเข้าไอดีนิรนามที่ชื่อว่าทีวายซีโร่เพื่อเล่นเกมพักผ่อนสมองเงียบๆ เหมือนเช่นทุกคืนที่มีเวลาว่าง แต่เสียงใสแจ๋วที่ร่ายคำประชดประชันเรื่องโฉนดที่ดินในป่าและงานวิจัยระบบนิเวศวิทยาผ่านลำโพงหูฟังเข้ามานั้น กลับทำให้ปลายนิ้วเรียวยาวของไทป์ชะงักไปครู่หนึ่ง

แทนที่จะรู้สึกขุ่นเคืองหรือรำคาญใจเหมือนเวลาเจอผู้เล่นโวยวายทั่วไป มุมปากหยักลึกของผู้บริหารหนุ่มมาดขรึมกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มด้วยความถูกใจ

‘ด่าได้จังหวะจะโคนดีนี่ คำเปรียบเปรยแสบสันทุกประโยคแต่จังหวะการพูดฉะฉานน่าฟังชะมัด’

ด้วยความอยากรู้ว่าเจ้าของเสียงแสบซ่าคนนี้มีหน้าตาเป็นอย่างไร ไทป์จึงใช้คอมพิวเตอร์อีกเครื่องกดค้นหาชื่อช่องแทงก์แซ่บบนแพลตฟอร์มสตรีมแคสต์ซึ่งเป็นหนึ่งในบริษัทลูกของเครือโครนอส เทค ทันที

ภาพที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอที่สองคือเด็กหนุ่มผิวเนียนละเอียดในชุดเสื้อฮู้ดสีเพทายที่กำลังพองแก้มบ่นใส่ไมโครโฟน ดวงตากลมใสทอประกายมีชีวิตชีวา และทุกครั้งที่ขยับริมฝีปากอิ่มพูดจาฉอดๆ ก็ดูน่ามองเสียจนไทป์ไม่อาจละสายตาไปได้