LOGIN“จะ เจ้า นึกว่าตนเองเป็นใครมาจากไหน ถึงได้กล้ามาสามหาวที่หอเงินตงฟาง!” เถ้าแก่เฉินเอ่ยเสียงดังขึ้นเพื่อข่มขู่เถาจือ ทั้งที่ขาของเขากลับสั่นพั่บๆ ก่อนจะอ้าปากตะโกนเสียงดังลั่น
“ใครอยู่ข้างนอกรีบเข้ามาเร็ว มีคนร้ายจะปล้นหอเงิน!”
เมื่อสิ้นเสียงตะโกนของเถ้าแก่เฉิน ประตูไม้ด้านหลังฉากกั้นก็ถูกผลักออกอย่างแรงทันที
ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สามคนรีบพุ่งพรวดเข้ามาภายใน ท่าทางของพวกเขาดูดุดัน ข้างเอวมีดาบเล่มใหญ่พกเอาไว้
หัวหน้าผู้คุ้มหอเงินกันเห็นมีดสั้นปักอยู่บนโต๊ะและใบหน้าซีดเผือดของเถ้าแก่เฉิน เขาก็หันมาแยกเขี้ยวขู่เถาจือทันที
“นึกว่าจะเป็นโจรใจกล้าที่ไหน ที่แท้ก็แค่นางหนูสกปรก พวกเจ้ารีบจับนางเด็กนี่หักแขนขาแล้วโยนไปให้ทางการซะ!”
ผู้คุ้มกันคนแรกปรี่เข้ามา มือใหญ่ของเขาพุ่งเข้าใส่เถาจือ หมายจะคว้าจับที่ไหล่ของนาง
ทว่าในสายตาของอดีตยอดนักฆ่ารหัสเงาสังหารอย่างนาง การเคลื่อนไหวของชายร่างยักษ์นั้นช่างเชื่องช้าและเต็มไปด้วยช่องโหว่มากมาย ราวกับภาพตรงหน้าคือภาพสโลว์โมชั่น
เถาจือไม่แม้แต่จะขยับเท้าหนี นางเพียงเอียงไหล่เล็กน้อย เพื่อหลบฝ่ามือที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว จากนั้นนางก็เหวี่ยงหมัดซ้ายสวนเข้าที่ตรงใต้รักแร้ ซึ่งเป็นจุดอ่อนและศูนย์รวมเส้นประสาทของชายร่างยักษ์อย่างแม่นยำ
อั่ก!
ผู้คุ้มกันคนแรกตาเหลือก ร่างกายซีกซ้ายพลันชาหนึบจนสิ้นแรงล้มลงไปกองกับพื้นทันที โดยไม่ทันได้ร้องสักแอะเดียว
“ล้อมนางเอาไว้!”
อีกสองคนที่เหลือเห็นท่าไม่ดี จึงรับชักดาบออกมาจากฝัก แล้วพุ่งเข้าใส่เถาจือพร้อมกัน ดาบคมกริบตวัดผ่านอากาศ หมายจะฟันขาของนางเพื่อสยบการเคลื่อนไหว
เถาจือย่อตัวลงต่ำเพื่อหลบคมดาบได้อย่างชำนาญ นางเอื้อมมือขวาออกไปดึงมีดสั้นที่ปักอยู่บนโต๊ะขึ้นมาด้วยความรวดเร็ว
แต่แทนที่นางจะใช้มีดฟันเข้าไปตรงๆ นางกลับพลิกข้อมือ ใช้ด้ามมีดกระแทกเข้าที่ลูกกระเดือกของผู้คุ้มกันทางซ้ายอย่างแรงแทน ทำให้ผู้คุ้มกันคนนั้นล้มลงไปนอนกุมคอหอยของตนเองอยู่บนพื้น ด้วยความเจ็บปวด
ส่วนผู้คุ้มกันคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ นางก็ไม่ปล่อยไว้เช่นกัน เถาจือสไลด์ตัวหลบไปด้านหลังของเขาอย่างเงียบเชียบ
นางใช้นิ้วสองนิ้วจิ้มลงไปบนจุดท้ายทอยอย่างรุนแรงเพื่อสกัดจุด ร่างของผู้คุ้มกันคนสุดท้ายแข็งทื่อ ก่อนจะล้มลงไปนอนสลบอยู่บนพื้นอีกราย
การต่อสู้สามรุมหนึ่งจบลงในเวลาไม่ถึงหนึ่งอึดใจ
เถาจือปรายสายตาไปมองผู้คุ้มกันร่างยักษ์สามคน ที่กำลังนอนหมดสภาพอยู่บนพื้น โดยที่นางไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนสักรอยเดียว ขนาดร่างกายนี้ไม่ได้แข็งแรงเต็มสิบส่วน และนางก็ยังออกแรงไม่ถึงครึ่งเสียด้วยซ้ำ คนพวกนี้กระจอกจริงๆ
ความจริงแล้วนางก็ไม่อยากมีเรื่องกับใคร ทว่าหากมีคนอยากมีเรื่องกับนาง มันก็ช่วยไม่ได้จริงๆ และนางก็ไม่อยากฆ่าใครถ้าไม่จำเป็น นางเกลียดที่สุดคือพวกที่ชอบดูถูกคนและชอบเอาเปรียบคนที่อ่อนแอกว่า
เถาจือหันหน้ากลับมามองเถ้าแก่เฉินที่ยืนสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว นางควงมีดสั้นในมือเล่นเบาๆ ก่อนจะปักมันลงบนโต๊ะไม้ตรงหน้าเถ้าแก่เฉินอีกครั้ง
แววตาที่เคยราบเรียบของนางฉายแววเย็นชาขึ้น พร้อมกับจับจ้องเถ้าแก่เฉิน ที่ตอนนี้ฉี่ราดกางเกงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
“เมื่อครู่ เถ้าแก่บอกว่าทองแท่งนี้แลกได้เท่าไหร่หรือ?” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าคนฟังอย่างเถ้าแก่เฉินกลับขนลุกยิ่งกว่าเดิม
เถ้าแก่เฉินลนลานจนทำอันใดไม่ถูก ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา
“นะ หนึ่งร้อยตำลึงเงิน มะ ไม่ใช่ๆ ข้าให้แม่นางน้อยหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงเงินเลยขอรับ ได้โปรดละเว้นชีวิตสุนัขของข้าด้วยเถิด ข้าตาต่ำเอง ข้าผิดไปแล้ว”
มือท้วมของเถ้าแก่เฉินรีบเปิดลิ้นชักกวาดตั๋วเงินและเงินตำลึง ออกมาวางกองตรงหน้าเถาจืออย่างรวดเร็ว
เถาจือมองตั่วเงินและเงินตำลึงที่วางกองอยู่ตรงหน้า ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่ามุมปากของนางกลับยกขึ้นมาอย่างผู้ชนะ
นางกวาดตั๋วเงินและเงินตำลึงทั้งหมดเก็บเข้าอกเสื้อ แต่ความจริงแล้วนางส่งเงินเหล่านั้นเข้าไปเก็บไว้ในมิติต่างหาก จากนั้นนางก็ดึงมีดสั้นออกจากโต๊ะแล้วซ่อนเอาไว้ในแขนเสื้อย่างแนบเนียน
“ขอบคุณในความใจกว้างของเถ้าแก่เฉิน เถ้าแก่ช่างมีน้ำใจนัก หวังว่าคราวหน้าหากข้ามา เถ้าแก่จะใจกว้างเช่นนี้อีก” เถาจือเอ่ยเสียงเย็นชา ก่อนที่นางเดินหมุนออกจากหอเงินตงฟางไป
ทิ้งให้เถ้าแก่เฉินนั่งขวัญผวาและหวาดกลัว พร้อมกับผู้คุมที่นอนครวญครางด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น
เมื่อนางก้าวพ้นประตูของหอเงินตงฟาง บรรยากาศครึกครื้นของตลาดยามเช้าก็กลับมาอีกครั้ง วันนี้นางคิดว่าจะซื้อข้าวสาร เนื้อสัตว์ เครื่องปรุง และเสื้อผ้ากลับไป เพราะเสื้อผ้าของร่างเดิมที่มีอยู่ในตู้ไม้ ถึงจะยังคงใส่ได้ ทว่าสภาพมันก็เก่าแล้วเช่นกัน
ระหว่างที่เถาจือกำลังเดินเลือกซื้อของอยู่นั้น เสียงฮือฮาและเสียงฝีเท้าของผู้คนก็ดังมาจากหัวถนนเบื้องหน้า
บรรยากาศตลาดที่เคยครึกครื้นพลันเปลี่ยนเป็นความวุ่นวายแทน ผู้คนต่างพากันวิ่งไปรวมตัวกันที่ถนนสายหลัก แล้วชี้ชวนกันดูบางอย่างด้วยความสนใจ
“ขบวนนักโทษเนรเทศมาถึงแล้ว พวกกบฏตระกูลเซียวเดินทางมาถึงเขตมู่หนานแล้ว!” เสียงตะโกนดังขึ้นมาแว่วๆ
เถาจือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สัญชาตญาณนักฆ่าทำให้นางก้าวเท้าตามฝูงชนไปอย่างเงียบเชียบทันที เมื่อนางแทรกตัวผ่านผู้คนไปถึงแนวหน้าได้แล้ว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าของนางคือขบวนทหารคุมกันนักโทษที่ถูกเนรเทศ
ตรงกลางคือกลุ่มนักโทษที่ใส่ชุดผ้าป่านสีหม่น สภาพของแต่ละคนอิดโรยและเนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นจากการเดินเท้ามาไกล ส่วนข้างๆ คือผู้คุมนักโทษ
เสียงของโซ่ตรวนที่ล่ามข้อเท้าส่งเสียงกระทบกันจนชวนหดหู่ พวกเขากำลังถูกควบคุมตัวมุ่งหน้าไปยังทิศทางของหมู่บ้านชิงสุ่ย
ชาวบ้านบางส่วนที่เกลียดชังคนทรยศบ้านเมืองเริ่มด่าทอ ขว้างปาผักเน่าและก้อนหินเข้าใส่ขบวนนักโทษอย่างบ้าคลั่ง
“ที่แท้ก็ตระกูลเซียว โถ่ เป็นถึงอดีตแม่ทัพใหญ่ผู้ยิ่งเกรียงไกรแท้ๆ แต่กลับต้องมาตกต่ำถึงเพียงนี้” เสียงป้าแม่ค้าที่ยืนอยู่ข้างๆ เถาจือ ถอนหายใจยาว แล้วเอ่ยกระซิบกระซาบกับคนข้างตัว
“ข้าได้ยินว่าองค์รัชทายาททรงสืบพบราชโองการปลอมที่พวกเขาวางแผนกบฏ ฮ่องเต้จึงโกรธมาก สั่งโบยแม่ทัพปางตาย ทำลายวรยุทธ์ แล้วเนรเทศมาที่เขตมู่หนานทั้งตระกูลเลย ทั้งคนแก่ ทั้งเด็ก ข้าเห็นแล้วช่างน่าเวทนายิ่งนัก”
สายตาเฉียบคมของเถาจือกวาดมองไปตามคำพูดนั้น นางเห็นชายชราหญิงชราคู่หนึ่งที่พยายามพยุงกันเดิน ถัดไปเป็นชายวัยกลางคนและหญิงสาวที่ดูอ่อนแอ รวมถึงเด็กหนุ่มและเด็กสาวตัวเล็กๆ อีกสองคน ที่เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
ทว่าสายตาของนางกลับไปสะดุดนิ่งอยู่ที่บุรุษหนุ่มคนหนึ่ง ที่กำลังนอนอยู่บนรถเข็นไม้หยาบๆ
แม้ใบหน้าของเขาจะซีดเซียว ร่างกายซูบผอมจากบาดแผลฉกรรจ์และพิษร้ายที่ตกค้างจนทำลายวรยุทธ์จนสิ้น ที่สำคัญขาทั้งสองข้างของเขากลับแน่นิ่ง คล้ายคนพิการที่ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้
ทว่าแววตาคู่คมที่ทอดมองตรงไปข้างหน้ากลับนิ่งสงบ ดุดัน และทรงอำนาจ เขาคืออดีตแม่ทัพใหญ่เซียวเจิ้นหยาง
โป๊ก!
ก้อนหินก้อนหนึ่งที่ชาวบ้านขว้างออกไป ปะทะเข้าที่ศีรษะของน้องสาวคนเล็กจนเลือดไหลซึม เซียวเจิ้นหยางขบกรามแน่น เขาพยายามจะใช้มือกดแผลให้น้องสาว
ทว่าการเคลื่อนไหวที่ล่าช้าเพราะพิษไข้ กลับทำให้ผู้คุมร่างกำยำคนหนึ่งตวัดแส้หนังในมือ ฟาดลงมาที่ไหล่ของเขาอย่างแรง
“ไอ้นักโทษกบฏ ยังจะกล้าขยับเขยื้อนอีกหรือ อยากลองดีกับแส้ของข้าอีกใช่หรือไม่!” ผู้คุมตะคอกเสียงดัง ก่อนจะเงื้อแส้ในมือขึ้นสูง หมายจะทุบตีซ้ำลงไปบนแผ่นหลังที่บาดเจ็บของเขาอีกครั้ง
ดวงตาของเถาจือเย็นเยียบลงทันที นางเกลียดการรังแกคนที่ไม่มีทางสู้เป็นที่สุด!
ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ
การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง
หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร
ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั
ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ
วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ







