LOGINเถาจือนั่งมองท้องฟ้าและธรรมชาติรอบกายได้สักพักแล้ว ถึงแม้ว่าเจ้าของร่างเดิมจะอ่อนแอและขี้โรค เดินได้เพียงไม่กี่ก้าวก็เกือบจะล้ม ลมพัดก็เกือบจะปลิวแล้ว แต่นางกลับไม่รู้สึกเหนื่อยง่ายถึงเพียงนั้น
หรือว่าการที่นางเข้ามาอยู่ในร่างนี้ จะทำให้ร่างนี้มีสุขภาพที่แข็งแรงขึ้นด้วย เอาเถิดการที่ร่างกายนี้แข็งแรงขึ้นก็ถือว่าเป็นโชคดีของนางแล้ว แต่ถึงอย่างไรนางก็ต้องออกกำลังกายและบำรุงเสียหน่อย เพราะร่างนี้ผอมแห้งเกินไปแล้ว
เถาจือคิดว่านางอยากออกไปสำรวจป่าแถวนี้เสียหน่อย เจ้าของร่างเดิมไม่ค่อยได้ออกไปไหนไกลนัก นอกจากจะออกไปหาป้าจางคนในหมู่บ้านที่ค่อนข้างรักและเอ็นดูนางเหมือนกับหลานสาวคนหนึ่ง
นานๆ ครั้ง เมื่อเสบียงในบ้านหมด นางก็มักจะเอาเงินไปฝากให้ป้าจางซื้อข้าวสาร เนื้อ และเครื่องปรุงให้
นอกจากนี้ร่างเดิมยังมีฝีมือในการเย็บปักถักร้อยที่เก่งมาก ยามว่างนางจึงปักผ้าเช็ดหน้าและถุงเงิน เพื่อนำไปฝากให้ป้าจางช่วยนำไปขายที่ตลาดให้ เพราะป้าจางจะออกไปขายผักป่าและของป่าทุกอาทิตย์อยู่แล้ว
ถึงแม้ว่านางจะแบ่งเงินบางส่วนจากการขายผ้าเช็ดหน้าและถุงเงินให้กับป้าจาง เพื่อเป็นการตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ ทว่าป้าจางกลับไม่รับ และยินดีช่วยเหลือร่างเดิมด้วยความเต็มใจ ไม่ได้ต้องการสิ่งใดตอบแทน
ร่างเดิมร่างกายอ่อนแอจึงออกไปตากแดดตากลมไม่ค่อยได้ อย่างน้อยนางก็สามารถหาเงินมาเลี้ยงดูตนเองได้โดยที่ไม่ต้องพึ่งพาผู้ใด ก็ถือว่านางเก่งมากแล้ว
เถาจือมองไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง ก่อนที่นางจะเอ่ยออกมา
“ข้าขอให้เจ้าไปสู่ภพภูมิที่ดี ไปอยู่กับท่านยายหรงเถิด ข้าก็จะใช้ชีวิตในร่างของเจ้าให้ดีเช่นกัน”
เมื่อนางเอ่ยจบ สายลมก็พัดผ่านใบหน้าของนางไป ถือว่าเจ้าของร่างเดิมได้รับรู้แล้ว
เถาจือเข้าไปในมิติอีกครั้ง นางนำเงินออกมา ปรากฏว่าเงินในโลกเดิมของนาง ไม่ได้แปรเปลี่ยนเป็นเงินในโลกนี้ แต่ถึงอย่างไรนางก็ยังมีทองคำและของล้ำค่าอื่นๆ ในมิติ ที่ยังคงนำไปขายแลกเปลี่ยนเป็นเงินตำลึงของโลกนี้ได้
โชคดีที่นางชอบเก็บสะสมเป็นทองคำและของล้ำค่า แต่นางคิดว่าหากนำเฉพาะทองคำที่อยู่ในมิติไปแลกเป็นเงิน เถาจือคาดว่าเมื่อนางตายไปแล้วก็คงจะใช้ไม่หมดอย่างแน่นอน
“เอาล่ะ เริ่มต้นจากการไปสำรวจป่ารอบๆ ก่อนดีกว่า”
ถึงแม้ว่าในมิติจะมีอาหาร ทว่าก็เป็นเพียงอาหารแห้ง ไม่ใช่อาหารสด จะให้นางกินแต่ของแห้งไปนานๆ นางก็คงจะเบื่อ นางอาจจะต้องออกไปล่าสัตว์ หาผักป่าบ้าง
คิดได้ดังนั้น เถาจือจึงเดินเข้าไปในบ้านเพื่อเอาตะกร้าสะพายหลังออกมาพร้อมกับมีด ถึงแม้ว่าในมิติของนางจะมีมีดอยู่มากมายแล้วก็ตาม แต่หากนางนำออกมาใช้ โดยที่รูปลักษณ์ไม่ได้เปลี่ยน
หากพบเจอชาวบ้านเข้า อาจจะถูกสงสัยและถูกซักถามถึงมีดที่มีรูปลักษณ์แปลกประหลาดนี้อย่างแน่นอน นางจึงต้องใช้ของที่มีในยุคสมัยนี้เอาไว้ก่อน กันไว้ดีกว่าแก้
เถาจือล็อคประตูบ้านอย่างแน่นหนา แล้วนางก็เดินออกมาจากเขตบ้าน ป่าที่นี่อุดมสมบูรณ์มาก ไม่น่าเชื่อว่าจะอยู่ในเขตแดนเนรเทศ
แต่หากนางคิดดูให้ดีแล้ว ส่วนมากตระกูลที่ถูกเนรเทศจะเป็นตระกูลที่ร่ำรวย และมียศฐาบรรดาศักดิ์ การที่ถูกเนรเทศมาที่นี่โดยไม่มีเงินทอง การใช้ชีวิตหรือการปรับตัว ก็คงจะลำบากไม่น้อยเลย
ในเมืองหลวงหากมีเงินทอง มีอำนาจก็จะสามารถใช้ชีวิตที่สุขสบายได้ ทว่ายิ่งมาอยู่ป่าอยู่เขา แล้วไม่มีเงินทอง หมดสิ้นอำนาจ หากไม่มีความสามารถใด การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ก็นับว่าลำบากไม่น้อยเช่นกัน
เดินมาได้สักพัก เถาจือก็เหลือบไปเห็นพุ่มเห็ด
“เห็ดหอมหรือ?”
เถาจือเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็ปรากฏว่าเป็นเห็ดหอมจริงๆ ตอนนี้เป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิ และเห็ดพวกนี้จะชอบอากาศที่อบอุ่นชุ่มชื่น แต่มีอุณหภูมิค่อนข้างเย็น
จะขึ้นอยู่บริเวณขอนไม้หรือซากไม้ที่ตายแล้ว ใครจะไปคาดคิดว่านักฆ่าอย่างนางจะมีความรู้เรื่องเห็ดด้วย แต่ไม่ใช่แค่ความรู้เรื่องเห็ดเพียงอย่างเดียวเท่านั้น นางยังมีความรู้เรื่องสมุนไพร ผักป่า สัตว์ป่า และอีกมากมาย
เพราะนางเป็นคนชอบอ่านหนังสือและชอบศึกษา เวลาว่างหากไม่มีภารกิจอื่นใด นางก็จะอ่านหนังสือซะส่วนใหญ่ นางจึงมีความรู้มากมาย
เถาจือเดินเข้าไปใกล้ๆ นางเอื้อมมือไปเก็บเห็ดหอมใส่ลงในตะกร้าสะพายหลัง
“มื้อต่อไปคงต้องมีเมนูเห็ดหอมแล้วล่ะนะ”
เมื่อเก็บเสร็จแล้วนางก็เดินต่อไป ยังดีหน่อยที่ไม่พบเจอชาวบ้านมาเก็บผักป่า หรือนายพรานมาล่าสัตว์ นางยังไม่อยากตอบคำถามใคร
เพราะหากคนพวกนั้นเห็นนางสะพายตะกร้าอยู่ในป่า คงมีคำถามมากมายอย่างแน่นอน เพราะร่างเดิมไม่เคยเข้าป่าเลยสักครั้ง มีเพียงเก็บผักป่ารอบบ้านเท่านั้น
เถาจือเดินลึกเข้าไปอีกนิด หูของนางก็ได้ยินเสียงบางอย่าง นางจึงเดินย่องเบาด้วยฝีเท้าที่เงียบเชียบ นางเดินผ่านพุ่มหนามในป่าอย่างคล่องแคล่ว ซึ่งขัดกับสภาพร่างกายที่ผอมแห้งของร่างใหม่นี้จริงๆ
สายตาคมกริบของเถาจือเหลือบไปเห็นสิ่งมีชีวิต ที่เคลื่อนไหวอยู่หลังพุ่มไม้ห่างออกไปราวสิบก้าว
ซึ่งมันก็คือไก่ป่าตัวใหญ่ที่กำลังก้มหน้าก้มตาจิกกินหนอนบนพื้นอย่างสบายใจ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าความตายกำลังจะคืบคลานเข้ามาหามันแล้ว
สัญชาตญาณนักฆ่าในตัวของนางตื่นขึ้นมาในพริบตา ทักษะการล่าชีวิตคนถูกปรับมาใช้กับการล่าสัตว์เพื่อประทังชีวิตทันที
นางย่อตัวลงต่ำ เพื่อประเมินทิศทางลมและความรวดเร็วของเป้าหมาย ไก่ป่าเป็นสัตว์ที่ตื่นคนและบินหนีได้อย่างรวดเร็ว
หากนางใช้ก้อนหินขว้างปาแบบคนทั่วไป มันอาจจะไหวตัวทันและบินหนีไปได้ แต่สำหรับเถาจือ โอกาสพลาดต้องเป็นศูนย์เท่านั้น
นางเอื้อมมือไปเด็ดใบไม้ใบหนาข้างกายขึ้นมาสองใบ จากนั้นนางก็สะบัดข้อมือเบาๆ เพื่อทดสอบน้ำหนัก
ถึงแม้ว่าร่างกายนี้จะไม่มีกำลังภายใน แต่แรงเหวี่ยงและเหลี่ยมมุมที่ถูกต้อง ก็เพียงพอที่จะเปลี่ยนใบไม้ธรรมดาให้กลายเป็นอาวุธสังหารได้อย่างง่ายดาย
นางไม่อยากใช้มีดสั้นในมือ เพราะนางอยากจะฝึกฝน ในการหยิบจับสิ่งของรอบตัวมาเพื่อใช้เป็นอาวุธ
การใช้ใบไม้มาจัดการกับไก่ป่าเป็นการทดสอบการปรับสมดุลน้ำหนักของมือ และพละกำลังของกล้ามเนื้อในร่างใหม่นี้ ว่าสามารถตอบสนองต่อสัญชาตญาณเดิมของนางได้มากน้อยเพียงใด โดยไม่ต้องพึ่งพามีดสั้นหรืออาวุธอื่น
ฟุ่บ!
เถาจือดีดตัวออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับลูกศรหลุดออกจากคันธนู ความรวดเร็วของนางทำให้เกิดเสียงเพียงแผ่วเบา ไก่ป่าตื่นตระหนก มันชูคอขึ้นและกำลังจะขยับปีกเพื่อบินหนี
แต่สายเกินไปเสียแล้ว!
เถาจือสะบัดข้อมือเล็กๆ ออกไปสองครั้งซ้อนอย่างเฉียบคม ใบไม้ใบแรกพุ่งแหวกอากาศเพื่อหลอกล่อให้ไก่ป่าเบี่ยงหัวหนีไปอีกทาง ซึ่งเป็นทิศทางที่ใบไม้ใบที่สอง ได้พุ่งออกไปดักรอเอาไว้ล่วงหน้าแล้วอย่างแม่นยำ
ฉึก!
ใบไม้ใบหนาปักเข้าที่จุดตายตรงโคนคอของไก่ป่าอย่างพอดิบพอดี แรงปะทะส่งผลให้ร่างของไก่ป่าตัวนี้ล้มคว่ำลงกับพื้นทันที
เจ้าไก่ผู้โชคร้ายดิ้นพล่านอยู่เพียงสองสามวินาทีก่อนจะแน่นิ่งไป โดยที่ขนสวยๆ ของมันไม่ได้หลุดลุ่ย และไม่มีเสียงร้องเล็ดรอดออกมาแม้แต่แอะเดียว เพื่อไม่ให้ดึงดูดสัตว์ร้ายตัวอื่น
เถาจือเดินเข้าไปหยิบไก่ป่าขึ้นมาปัดฝุ่นเบาๆ มุมปากของนางยกยิ้มขึ้นด้วยความดีใจ
“น้ำหนักใช้ได้ ค่ำคืนนี้ได้กินไก่ป่าตุ๋นเห็ดหอมแล้ว”
ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ
การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง
หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร
ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั
ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ
วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ







