Share

ทองแท่งแลกเงินตำลึง

Author: PANYAPON
last update publish date: 2026-11-11 13:54:04

เมื่อได้ไก่ป่าและเห็ดหอมป่ามาแล้ว เถาจือคิดว่านางอยากกลับบ้านแล้ว อย่างน้อยวันนี้นางก็ออกมาไม่เสียเที่ยว จะได้ไม่ต้องกินอาหารแห้งแบบสำเร็จรูปแล้ว

อีกทั้งนางยังไม่คุ้นชินกับเส้นทางในป่าแห่งนี้ หากเดินลึกเข้าไปอีก อาจจะเจอกับสัตว์ป่าดุร้ายเอาได้ ถึงแม้ว่านางจะเป็นนักฆ่า แต่นางก็รักชีวิตของตนเองเช่นกัน 

เถาจือจึงเดินหันหลังเดินกลับ ขากลับนางเจอต้นลูกพลับป่า จึงเก็บกลับไปด้วย ป่านี้ช่างอุดมสมบูรณ์เกินไปแล้ว ป่ากว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ นี่มันแหล่งอาหารชั้นดีชัดๆ 

พรุ่งนี้นางคิดว่าจะเข้าตลาดเสียหน่อย เพราะนางอยากไปสำรวจตลาดที่นี่ด้วย แล้วจะได้ถือโอกาสนำทองคำในมิติไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินตำลึงในยุคนี้

เมื่อเดินกลับมาถึงบ้าน ก็ใกล้จะเย็นพอดีนางจึงเดินเข้าครัวต้มน้ำร้อนเพื่อถอนขนไก่ เถาจือจัดการกับไก่ป่าอย่างชำนาญและสับเป็นชิ้นพอดีคำอย่างรวดเร็ว ทักษะนักฆ่าของนางทำให้เวลานางทำอะไรมักจะคล่องตัวและคล่องแคล่วอยู่เสมอ

นางจัดแจงต้มน้ำสะอาดในหม้อดินอีกครั้ง เมื่อน้ำเดือดจนได้ที่แล้ว นางก็นำขิงแก่ที่มีอยู่ในครัวทุบแล้วใส่ลงไปในหม้อดิน เพื่อดับกลิ่นคาวของไก่ป่า 

ตามด้วยเนื้อไก่ป่าและเห็ดหอมป่าที่นางจัดการฉีกอย่างพอดีคำลงไป พร้อมกับใส่สมุนไพรและเครื่องปรุง จากนั้นนางก็ปิดฝาหม้อดิน เพื่อตุ๋นเนื้อไก่ป่าที่เหนียวให้ค่อยๆ นุ่มขึ้น

ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม (ประมาณ 1 ชั่วโมง) กลิ่นหอมอันเข้มข้นของไก่ป่าตุ๋นเห็ดหอม ก็ลอยอบอวลไปทั่วบ้านหลังน้อยแห่งนี้ กลิ่นน้ำซุปที่ใส่สมุนไพรลงไปด้วย หอมจนชวนให้ร่างกายผอมๆ นี้ตื่นตัวขึ้นจริงๆ

เถาจือใช้ทัพพีไม้ตักน้ำตุ๋นไก่หอมๆ ขึ้นมา แล้วเป่าให้หายร้อน ก่อนจะชิมรสชาติ ดวงตาของนางเป็นประกายขึ้นมาทันที 

ความอุ่นของน้ำตุ๋นไก่ทำให้นางรู้สึกว่า ร่างกายที่เคยเหนื่อยล้า ฟื้นฟูเรี่ยวแรงและกำลังวังชาขึ้นมาได้มากจริงๆ

“ถือว่าฝีมือยังไม่ตก อร่อยจริงๆ” เมื่อไม่มีใครมาชม นางก็ขอชมตัวเองก็แล้วกัน

นางจัดการตักไก่ป่าตุ๋นยาจีนใส่ถ้วย แล้วจัดการตักข้าวที่นางหุงเอาไว้แล้วก่อนหน้านี้ใส่ในชาม พร้อมกับยกออกไปนั่งกินตรงแคร่ไม้หน้าบ้าน

การได้กินอาหารอร่อยๆ พร้อมกับนั่งมองบรรยากาศตรงหน้าไปด้วย ทำให้นางอยากมีชีวิตเช่นนี้ไปอีกนานเลยจริงๆ 

ชีวิตที่ไม่วุ่นวาย ไม่ต้องอยู่ในกฎเกณฑ์อันใด อยากทำอะไรก็ทำ อยากกินอะไรก็กิน อยากไปไหนก็ไป นี่สินะถึงจะเรียกว่าชีวิตที่ดี

และชีวิตที่ดีที่นางอยากมีมาตลอด ไม่ใช่การที่มีเงินทอง มีอำนาจ หรือใช้ชีวิตที่หรูหราร่ำรวย มีคนรับใช้ล้อมหน้าล้อมหลัง 

สำหรับนางแล้ว ชีวิตแบบเรียบง่ายเช่นนี้แหละ ที่ทำให้นางมีความสุขที่สุด ไม่ต้องเข่นฆ่าใคร ไม่ต้องใช้ชีวิตด้วยความหวาดระแวง 

มื้อนี้นางก็กินอิ่มไปอีกมื้อ สายลมพัดผ่านใบหน้าของนางเบาๆ การใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียว ถึงแม้จะเหงาไปบ้าง ทว่านางก็เข้มแข็งพอที่จะไม่ร้องไห้ออกมา แม้ว่าใจจริงนางอยากจะมีครอบครัวที่ห่วงใยนางบ้างก็ตาม

เมื่อเถาจือจัดการเก็บถ้วยชามไปล้างเรียบร้อยแล้ว และเห็นว่ายังพอมีเวลา นางจึงกวาดลานบ้าน พรุ่งนี้เข้าตลาดนางจะซื้อเมล็ดพันธุ์ผักมาด้วย จะได้ทำสวนผักเล็กๆ เอาไว้

นางอยากปลูกต้นไม้ดอกไม้ประดับเอาไว้ด้วยเช่นกัน นางจะเนรมิตบ้านหลังน้อยๆ นี้ให้น่าอยู่และร่มรื่นขึ้นกว่าเดิมให้ได้

เมื่อจัดการกวาดลานบ้านเสร็จแล้ว แสงบนท้องฟ้าก็ค่อยๆ จางลง บ่งบอกถึงเวลาใกล้ค่ำ นางจึงไปจัดการอาบน้ำ โชคดีหน่อยที่ท่านยายของร่างเดิมได้จ้างช่างมาทำห้องน้ำเอาไว้ด้วย

นางจึงไม่ต้องลำบากไปอาบน้ำที่ลำธาร เพียงหาน้ำมาเติมให้เต็มตุ่มก็พอ ในมิติมีสบู่ ยาสีฟัน แปรงสีฟัน และยาสระผมครบครัน นางจึงนำออกมาใช้

เมื่อน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว นางรู้สึกว่าร่างกายสดชื่นขึ้นมากจริงๆ นางล้มตัวลงนอน แล้วคิดว่าพรุ่งนี้จะทำอะไรบ้าง

ค่อยเป็นค่อยไป นางยังมีอะไรให้ทำอีกมากมาย ก่อนที่นางจะหลับไปด้วยรอยยิ้มบางเบา นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตนักฆ่าของนาง ที่นางได้นอนหลับสนิท โดยไม่ต้องหวาดระแวง 

เมื่อแสงแห่งวันใหม่มาถึง เถาจือก็ตื่นขึ้นมาด้วยความสบายตัว นางลุกขึ้นอาบน้ำล้างหน้าล้างตาแล้วผลัดเปลี่ยนชุดผ้าป่านที่มีรอยปะชุนเล็กน้อยแบบเรียบง่ายทะมัดทะแมง อาหารเช้าของนางเป็นไข่ต้มหนึ่งลูก กับนมธัญพืชหนึ่งกล่องที่มีอยู่ในมิติ

วันนี้นางตื่นแต่รุ่งสางเพราะอยากออกไปตลาด นางหาผ้ามาปิดบังใบหน้าเอาไว้ และนำหมวกสานมาสวม นางไม่อยากเปิดเผยตัวตนว่านางคือเถาจือสตรีที่ร่างกายอ่อนแอขี้โรคท้ายหมู่บ้าน

เมื่อนางไม่อยากพบเจอกับผู้ใด เถาจือจึงใช้เส้นทางที่ไม่ค่อยมีชาวบ้านเดินผ่านมากนัก เพื่อมุ่งหน้าไปตลาด

ณ ตลาดฝูเฉวียน ซึ่งเป็นตลาดที่ค่อนข้างใหญ่และผู้คนพลุกพล่านที่สุดในแถบนี้

เมื่อถึงตลาด เถาจือก็ได้สอบถามชาวบ้านถึงร้านที่รับแลกของล้ำค่าเป็นเงิน แล้วนางจึงมุ่งหน้าตรงไปยังหอเงินตงฟางทันที ซึ่งเป็นร้านรับแลกเงินที่ใหญ่โตและหรูหราที่สุดในตลาด

เสียงล้อเกวียนและเสียงตะโกนขายของจางหายไป เมื่อนางก้าวเข้าสู่ภายในหอเงินตงฟาง กลิ่นไม้จันทน์หอมโชยมาจางๆ 

เถ้าแก่เฉินชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมในชุดผ้าไหมชั้นดี กำลังดีดลูกคิดอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวยาว สายตาของเขาเหลือบมองผู้มาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า 

เมื่อเห็นว่าเป็นเพียงเด็กสาวผู้หนึ่งที่อยู่ในสภาพซอมซ่อ ร่างกายผอมแห้ง แววตาของเถ้าแก่ก็เปลี่ยนเป็นดูแคลนนางขึ้นมาทันที

“ที่นี่รับแลกเงินตราขั้นต่ำสิบตำลึงขึ้นไป หากเจ้าจะเอาเศษทองแดงมาแลก ไปร้านท้ายตลาดนู่น” เถ้าแก่เฉินเอ่ยปากไล่ส่ง พร้อมกับสะบัดมือไล่เถาจือ ราวกับนางเป็นขอทาน

ทว่าเถาจือกลับไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านแต่อย่างใด แววตาของนางยังคงนิ่งสนิทเรียบเฉย นางยื่นมือเข้าไปในแขนเสื้อ ทำทีเป็นล้วงของ 

แต่แท้จริงแล้วนางล้วงเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ออกมาจากมิติของนางต่างหาก ทองคำนี้มีตราขององค์กรนักฆ่าในโลกเดิมของนางด้วย

ตึง!

ทองคำแท่งเนื้อเนียนละเอียด สะท้อนแสงเป็นประกายสีเหลืองอร่าม ถูกวางลงบนโต๊ะไม้ เสียงของทองคำที่กระทบกับโต๊ะไม้ บ่งบอกถึงน้ำหนักของทองคำแท่งนี้ได้เป็นอย่างดี

เถ้าแก่เฉินตาโตเท่าไข่ห่าน ลิ้นจุกปากไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะรีบตะครุบทองแท่งนั้นขึ้นมาพินิจดูด้วยความโลภ เนื้อทองบริสุทธิ์ถึงเก้าสิบเก้าส่วน น้ำหนักราวๆ สิบตำลึงทอง ซึ่งปกติแล้วสามารถแลกเงินตำลึงได้ถึงหนึ่งร้อยตำลึงเงิน

เถ้าแก่เฉินยิ้มกริ่มในใจอย่างเจ้าเล่ห์ สายตาของเขาแสดงถึงความโลภออกมาจนปิดบังไม่มิด 

‘เด็กสาวชาวบ้านท่าทางโง่งมเช่นนี้ คงไปขุดเจอสมบัติเก่ามาล่ะสิท่า ไม่รู้ความล้ำค่าของมันหรอก โกงสักหน่อยจะเป็นไรไป’

เถ้าแก่เฉินคิดในใจ ก่อนจะแสร้งกระแอมไอ แล้วทำสีหน้าลำบากใจขึ้นมา 

“อืม ทองแท่งนี้เนื้อไม่บริสุทธิ์ มีสิ่งเจือปนหนาแน่น แถมยังมีตราประหลาดสลักอยู่เกรงว่าจะนำไปหลอมต่อได้ยาก ข้าให้เจ้าเต็มที่ได้แค่สามสิบตำลึงเงินเท่านั้น จะแลกก็แลก ไม่แลกก็เอาคืนไป!”

เถ้าแก่เฉินกระแทกทองแท่งลงบนโต๊ะ เพื่อข่มขู่ให้เด็กสาวกลัวและรีบตอบตกลง

ทว่าเขากลับคิดผิดมหันต์

ฉึก!

ยังไม่ทันที่เถ้าแก่เฉินจะชักมือกลับ มีดสั้นเล่มบางที่เถาจือซ่อนเอาไว้ ก็พุ่งเฉียดนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ของเขาไปเพียงนิดเดียว ปลายมีดปักลึกลงไปในเนื้อไม้ของโต๊ะจนมิดด้าม แรงสั่นสะเทือนทำเอามือของเถ้าแก่เฉินสั่นระริก ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เถาจือโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แววตาที่เคยนิ่งสงบของนางกลับกลายเป็นคมกริบดุจยมทูตในพริบตา กลิ่นอายสังหารอันเยือกเย็นกดดัน จนบรรยากาศภายในร้านหนาวเหน็บขึ้นมาทันที

“ทองคำแท่งบริสุทธิ์เก้าสิบเก้าส่วน น้ำหนักสิบตำลึง อัตราแลกเปลี่ยนมาตรฐานคือหนึ่งร้อยตำลึงเงิน” เสียงที่นางเอ่ยออกมาราบเรียบ แต่ดังกังวานคล้ายกับเสียงเตือนจากนรก 

“เถ้าแก่เฉิน เจ้าคิดว่านิ้วมือทั้งสิบของเจ้า มีค่าพอถึงเจ็ดสิบตำลึงเงินหรือ? เจ้าคิดจะโกงข้าอย่างนั้นหรือ?”

เถ้าแก่เฉินหน้าถอดสีจนขาวซีด เหงื่อไหลไปทั่วใบหน้า แขนขาอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น 

สายตาของเด็กสาวตรงหน้าไม่ใช่สายตาของหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาแล้ว แต่มันคือสายตาของยมทูต ที่พร้อมจะปลิดชีวิตของเขาได้ทุกเมื่อ หากเขาขยับตัวเพียงนิด

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   เก็บคนกลับมาอีกแล้ว

    ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ชีวิตในวัยเกษียณ

    การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ซื้อที่ดินและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

    หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   มือสังหารเงา

    ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   สัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้าน

    ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ทาสทั้งห้าชีวิต

    วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status