LOGINเถาจือก้มลง นางใช้นิ้วมือคีบก้อนหินขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว นางสะบัดข้อมือเพียงเบาๆ แล้วดีดก้อนหินก้อนนั้นพุ่งแหวกอากาศออกไป ด้วยเคล็ดวิชาซัดอาวุธลับอันเหนือชั้น ที่นางฝึกฝนมาอย่างชำนาญ
ก้อนหินก้อนเล็กพุ่งตรงเข้ากระแทกตรงจุดชีพจร ที่หัวเข่าของผู้คุมคนนั้นอย่างแม่นยำและรุนแรง
ปึก!
“อ๊ากกก!” ผู้คุมร่างยักษ์ร้องลั่นทันที
แส้ในมือหลุดร่วง เขาล้มลงไปกองกับพื้น พร้อมกับกุมหัวเข่าด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว ทหารคนอื่นๆ ต่างแตกตื่น คิดว่าเขาแค่ก้าวพลาดและล้มลงไปเองเท่านั้น
แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กลับมีสายตาคู่หนึ่งที่หันมามอง
เซียวเจิ้นหยางที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนรถเข็นไม้ เขาหันไปตามทิศทางที่ก้อนหินพุ่งมาทันที สัญชาตญาณของอดีตแม่ทัพใหญ่อันเฉียบคมทำให้เขารู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
และเมื่อสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขา สบประสานเข้ากับดวงตานิ่งสงบของหญิงสาวชาวบ้าน ที่อยู่ในชุดผ้าป่านธรรมดา สวมหมวกสาน และปิดบังใบหน้าเอาไว้ กำลังยืนปะปนอยู่ในฝูงชน หัวใจของอดีตแม่ทัพใหญ่ก็พลันกระตุกวูบขึ้นมาทันที
หญิงสาวคนนั้น มีกลิ่นอายที่เขารู้จักดี กลิ่นอายของยอดฝีมือ ที่ซ่อนคมเอาไว้ได้อย่างมิดชิด
ขบวนนักโทษเนรเทศเคลื่อนผ่านไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบอบอวลและเสียงกระซิบกระซาบของชาวบ้าน ที่ค่อยๆ แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเองต่อ
ทว่าสายตาคมกริบของเซียวเจิ้นหยางที่มองตรงมายังเถาจือก่อนจากไปนั้น กลับฝังลึกอยู่ในความทรงจำของนางเช่นกัน
ดวงตาของบุรุษที่ไร้ซึ่งวรยุทธ์และขาพิการ แต่กลับซ่อนประกายไฟอันแรงกล้าเอาไว้ เซียวเจิ้นหยาง!
เถาจือยกยิ้มตรงมุมปากบางเบา นางหมุนตัวกลับไปจัดการซื้อข้าวสาร เนื้อสัตว์ชั้นดี เครื่องปรุงรส เสื้อผ้าชุดใหม่ และผ้าห่มตามที่ตั้งใจไว้ เมื่อนางมีเงินแล้วก็ต้องซื้อของดีๆ สิถึงจะถูก
เถาจือแบกตะกร้าไม้ไผ่สานเดินทางออกจากตลาด เพื่อมุ่งหน้ากลับบ้านท้ายหมู่บ้านชิงสุ่ยอันแสนสงบของนาง ถึงแม้ว่านางไม่ได้อยากจะช่วยบุรุษผู้นั้นนัก และนางก็ไม่ใช่คนดีอะไร
ทว่าเมื่อนางเห็นคนถูกรังแกอยู่ตรงหน้า นางก็ทำใจยืนมองดูเฉยๆ ไม่ได้จริงๆ
หลังจากตระกูลเซียวถูกผู้คุมมาปล่อยตัวทิ้งไว้ที่ศาลารกร้างท้ายหมู่บ้านชิงสุ่ย สภาพของตระกูลเซียวก็ย่ำแย่จนถึงขีดสุด แม้แต่บ้านสักหลังก็ยังไม่มอบให้พวกเขาได้อาศัย
ถึงแม้จะถูกเนรเทศ ทว่าทางการก็จะมีการจัดสรรบ้านให้ นี่แสดงถึงการกลั่นแกล้งของคนที่อยากให้พวกเขาตระกูลเซียวใช้ชีวิตอย่างตกต่ำที่สุด
เซียวเหวินรุ่ยผู้เป็นปู่และกู้หรูอวี้ผู้เป็นย่า ทั้งสองคนล้มป่วยเพราะไข้แดดจากการเดินทางไกล
อีกทั้งบาดแผลที่หลังจากการถูกเฆียนตีของเซียวเจิ้นหยาง อักเสบจนไข้ขึ้นสูง ร่างกายที่ถูกทำลายวรยุทธ์และถูกพิษ บัดนี้กลับร้อนดั่งไฟแผดเผา
“ท่านพ่อ ข้าลองเดินไปดูรอบๆ แล้ว ท้ายหมู่บ้านตรงโน้นมีบ้านไม้หลังเล็กตั้งอยู่ มีควันไฟลอยขึ้นมา น่าจะมีคนอยู่ขอรับ”
เซียวเฉิงเฟิง น้องชายคนรองของเซียวเจิ้นหยางที่มีอายุสิบสี่ปี วิ่งกระหืดกระหอบกลับมารายงานผู้เป็นบิดา ใบหน้าของเซียวเฉิงเฟิงเต็มไปด้วยความหวัง
“พวกเราไปขอแบ่งน้ำอุ่น หรือขอยารักษาให้ท่านปู่ท่านย่ากับพี่ใหญ่ก่อนเถอะขอรับ”
เซียวเยี่ยนซานผู้เป็นบิดาพยักหน้าอย่างสิ้นหวัง เขาและเซียวเฉิงเฟิงช่วยกันเข็นรถเข็นไม้ของเซียวเจิ้นหยาง โดยมีมารดาอย่างหรงซูซินคอยพยุงเซียวเยว่ฉินน้องสาวคนเล็ก และคนแก่ทั้งสองเดินตามมาอย่างทุลักทุเล
เถาจือที่กำลังนั่งเคี่ยวน้ำแกงเนื้อส่งกลิ่นหอมฉุยอยู่บนเตาฟืน ทันใดนั้น สัญชาตญาณนักฆ่าอันเฉียบคม ก็เตือนให้นางรับรู้ถึงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ ที่กำลังมุ่งตรงมายังเขตบ้านของตน
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะละมือจากทัพพีแล้วก้าวออกไปยืนที่ลานบ้านทันที
ที่หน้าประตูรั้วไม้ไผ่ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าของนางคือภาพของครอบครัวขนาดใหญ่ ที่กำลังอยู่ในชุดนักโทษซอมซ่อและดูอิดโรย
เซียวเฉิงเฟิงเป็นคนแรกที่ก้าวมาข้างหน้า เด็กหนุ่มประสานมือคารวะเถาจือด้วยความนอบน้อม
“พี่สาว พวกเราเป็นผู้อพยพที่เพิ่งมาถึงที่นี่ขอรับ ยามนี้ญาติผู้ใหญ่ล้มป่วย พี่ชายของข้าก็บาดเจ็บสาหัส ข้าอยากขอความเมตตาจากพี่สาว ขอซื้อน้ำอุ่นหรือยารักษาโรคจากท่านได้หรือไม่ขอรับ?”
น้ำเสียงของเซียวเฉิงเฟิงสั่นเครือด้วยความอัดอั้น เขารู้ดีว่านักโทษที่ถูกเนรเทศอย่างพวกเขา ย่อมต้องมีผู้คนรังเกียจและไม่อยากช่วยเหลือ
ถึงแม้ว่าการมาขอความเมตตาครั้งนี้ อาจจะถูกไล่ออกมา และอาจจะถูกด่าทอ แต่เขาก็ต้องลองเสี่ยงดู
เถาจือยืนนิ่ง นางกวาดสายตามองความรันทดตรงหน้าอย่างพิจารณา ทว่ายังไม่ทันที่นางจะเอ่ยปากอันใด
บุรุษที่นั่งอยู่บนรถเข็นไม้ก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แสงแดดยามเย็นตกกระทบใบหน้าที่ซูบซีดของเขา แต่ยังคงเค้าความหล่อเหลาราวกับรูปสลักเอาไว้
ดวงตาของเขาและนางสบประสานกันอีกครั้ง
เซียวเจิ้นหยางเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจที่เคยนิ่งสงบของเขาพลันเต้นรัวด้วยความตกตะลึง ดวงตาของนางแม้จะเรียบเฉย แต่กลับแฝงไปด้วยความลึกลับคู่นี้
นางคือหญิงสาวชาวบ้านที่ซัดก้อนหินช่วยเขาในตลาดเมื่อเช้าคนนั้น ถึงแม้ว่าตอนอยู่ที่ตลาด นางจะสวมหมวกสาน และปิดบังใบหน้าเอาไว้ แต่เขากลับจดจำแววตาของนางได้เป็นอย่างดี
แม้สังขารของเขาจะอ่อนแอและพิษร้ายกำลังรุมเร้า แต่เซียวเจิ้นหยางกลับรวบรวมกำลังที่มีเพียงน้อยนิด เพื่อประสานมืออันสั่นเทาขึ้นมาคารวะนางด้วยท่วงท่าของขุนนางชั้นสูง
“แม่นาง หากเจ้าพอมีเมตตา โปรดช่วยครอบครัวของข้าด้วยเถิด บุญคุณครั้งนี้ ข้าเซียวเจิ้นหยางจะไม่มีวันลืม”
น้ำเสียงของเขาแหบพร่า แต่สายตาที่มองนางกลับเต็มไปด้วยความเว้าวอนและขอร้อง ราวกับเขารู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้าคือทางรอดเดียวของตระกูลเซียว ในดินแดนเนรเทศแห่งนี้
เถาจือมองสบตากับอดีตแม่ทัพใหญ่ผู้ทรนง ที่ยอมก้มหัวให้กับหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาเพื่อครอบครัว มุมปากของอดีตนักฆ่าสาวขยับยิ้มบางๆ นางเปิดประตูรั้วออกกว้าง ก่อนจะเอ่ยออกมา
“เข้ามาข้างในก่อนเถอะ” นางเอ่ยเสียงเรียบ ทว่านางกลับหยิบยื่นโอกาสรอดชีวิตครั้งใหญ่ให้แก่ตระกูลเซียว
เมื่อประตูรั้วไม้ไผ่เปิดออก ครอบครัวตระกูลเซียวที่กำลังสิ้นหวัง ต่างพากันพยุงตัวเข้ามาภายในอาณาเขตบ้านไม้ท้ายหมู่บ้านของเถาจือ
ทันทีที่พวกเขาก้าวพ้นธรณีประตูและได้เห็นสภาพภายในบ้าน ปฏิกิริยาของทุกคนก็แปรเปลี่ยนจากความตื่นตระหนก เป็นความประหลาดใจ และเลื่อมใสในตัวของหญิงสาวชาวบ้านคนนี้ทันที
ในสายตาของอดีตขุนนางใหญ่และแม่ทัพใหญ่ที่เคยผ่านโลกมามากมาย อย่างท่านปู่เซียวเหวินรุ่ยและท่านพ่อเซียวเยี่ยนซาน บ้านหลังนี้ไม่ใช่บ้านของชาวบ้านทั่วไปอย่างแน่นอน
'เครื่องเรือนไม้สนเนื้อดีเหล่านี้ ทั้งถ้วยชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา และข้าวสารที่อัดแน่นเต็มถังไม้' เซียวเยียนซานคิดในใจ
ดินแดนเนรเทศมู่หนานขึ้นชื่อเรื่องความทุรกันดาร แต่หญิงสาวที่อยู่ตัวคนเดียวกลับมีเสบียงอาหาร เนื้อตากแห้ง และเครื่องปรุงรสครบครันราวกับคลังย่อมๆ
“ท่านป้าพาท่านยายไปนอนพักในห้องนี้ก่อนเถิด” เถาจือเอ่ยขึ้นมา พร้อมกับเปิดประตูห้องของท่านยายร่างเดิมให้
ท่านแม่หรงซู่ซินมองฟูกนอนหนานุ่มและผ้าห่มผ้าฝ้ายที่ไร้รอยปะชุน ที่เถาจือเพิ่งซื้อมาใหม่ด้วยความตื้นตันใจ
นางรีบช่วยพยุงแม่สามีที่กำลังไข้ขึ้นไปนอนพักตามคำเชื้อเชิญของเถาจือทันที บ้านไม้หลังเล็กนี้อุ่นสบายและอบอวลไปด้วยกลิ่นยางไม้สน ช่างช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บจากการเดินทางไกลได้เป็นอย่างดีทีเดียว
ปฏิกิริยาที่ชัดเจนที่สุดมาจากเด็กๆ เซียวเฉิงเฟิงน้องชายคนรองจับจ้องเถาจือด้วยดวงตาเป็นประกาย ด้วยความนับถือและเลื่อมใสในตัวของพี่สาวคนนี้อย่างยิ่ง
ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ
การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง
หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร
ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั
ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ
วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ







