LOGINเมื่อยามเย็นผ่านพ้นไป ความมืดมิดและลมหนาวจากหุบเขาก็เข้าปกคลุมตัวบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้านทันที ที่นี่ในยามค่ำคืนอากาศช่างเหน็บหนาวต่างจากกลางวันนัก อาจจะเป็นเพราะว่ามีภูเขารอบล้อมหมู่บ้านอยู่
ทุกคนในครอบครัวตระกูลเซียวต่างเพลียจนหลับใหลไปตามๆ กัน เหลือเพียงบุรุษสองคนที่ยังคงประคองสติอยู่
ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมัน เซียวเจิ้นหยางที่กำลังนั่งนิ่งอยู่บนรถเข็นไม้ สายตาของเขาจับจ้องไปยังเตาฟืนที่มีควันลอยอยู่ช้าๆ โดยมีเซียวเยี่ยนซาน ผู้เป็นบิดายืนกอดอกอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“เจิ้นหยาง เจ้าคิดอย่างไรกับแม่นางเถาจือคนนี้?”
เซียวเยี่ยนซานกระซิบถามบุตรชายเสียงเบา เพื่อไม่ให้รบกวนคนอื่นที่กำลังหลับ พวกเขาได้ถามชื่อของนางในตอนที่นางนำอาหารมาให้ จึงได้รู้ว่าเถาจือคือชื่อของนาง
“วิชาแพทย์ของนางลึกล้ำเกินกว่าจะเป็นหญิงสาวชาวบ้านในชนบทอันห่างไกล ข้าวของเครื่องใช้รวมถึงสมุนไพรในบ้านหลังนี้ ล้วนเป็นของดีและราคาสูงทั้งสิ้น”
เซียวเจิ้นหยางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะสูดลมหายใจเข้าลึก บาดแผลที่แผ่นหลังของเขาในตอนนี้ แทบจะไม่มีความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเย็นสบายของตัวยาที่ซึมลึกเข้าสู่บาดแผลเท่านั้น
“ท่านพ่อ นางไม่ใช่แค่มีความรู้เรื่องการแพทย์ธรรมดา” เซียวเจิ้นหยางเอ่ย
“ตอนที่นางใช้มีดกรีดเนื้อร้ายของข้า ข้าลอบสังเกตมือของนาง จังหวะการลงมีดช่างเด็ดเดี่ยว แม่นยำ และไร้ความลังเล ทุกฝีก้าวของนางแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียงสะท้อนของฝีเท้า กลิ่นอายรอบตัวนาง เหมือนผู้ที่เคยผ่านสมรภูมิเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน”
เซียวเยี่ยนซานเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย
“เจ้าหมายความว่า นางอาจเป็นจอมยุทธ์เร้นกาย หรือเป็นคนของฝ่ายใดที่ส่งมา?”
“ข้ายังมิอาจแน่ใจ”
เซียวเจิ้นหยางส่ายหน้าอย่างช้าๆ เขานึกถึงดวงตาคู่นั้นของนางที่จ้องมองเขาในตลาด
“แต่ที่แน่ๆ นางไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อเรา หากนางต้องการชีวิตพวกเรา ยาสองจอกนั้นคงกลายเป็นยาพิษปลิดชีพไปแล้ว นางจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน”
บทสนทนาของสองพ่อลูกตระกูลเซียว เถาจือได้ยินมันทั้งหมด นางยืนนิ่งอยู่หลังบานประตูไม้ในมุมมืด
ดวงตาของนางเรียบเฉย ทว่ามุมปากของนางกลับยกขึ้นเล็กน้อย คำพูดที่เกี่ยวโยงถึงนางของอดีตแม่ทัพใหญ่ ช่างคาดเดาได้อย่างแม่นยำจริงๆ
‘สมกับเป็นถึงอดีตแม่ทัพใหญ่ ขนาดไร้วรยุทธ์ยังสังเกตได้ถึงเพียงนี้’
ทว่านางเลือกที่จะไม่เผยตัวออกไปให้พวกเขาได้ตื่นตระหนก นางขยับกายอย่างแผ่วเบาราวกับธาตุอากาศ แล้วกลับคืนสู่ห้องนอนของตน ปล่อยให้สองพ่อลูกเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลและความสงสัย
เมื่อแสงแห่งวันใหม่มาถึง เซียวเยี่ยนซานและเซียวเจิ้นหยาง ตื่นขึ้นมาพบว่าอาการไข้ของท่านปู่และท่านย่าลดลงจนเกือบเป็นปกติแล้ว ภายในคืนเดียวแผลที่หลังของเซียวเจิ้นหยางก็แห้งสนิทจนน่าเหลือเชื่อ
สองพ่อลูกสบตากันอย่างรู้ความหมาย พวกเขารีบรวบรวมเงินอีแปะและเศษเงินก้อนเล็กๆ ที่แอบซ่อนเอาไว้และรอดพ้นจากการถูกริบทรัพย์เพียงน้อยนิด นำมายื่นให้แก่หญิงสาวผู้มีพระคุณ
“แม่นางเถาจือ นี่เป็นค่ายาและเป็นค่าที่เจ้าเอื้อเฟื่อที่พักให้แก่ครอบครัวของข้าเมื่อคืน แม้จะเทียบไม่ได้กับความเมตตาของเจ้า แต่นี่คือทั้งหมดที่ตระกูลเซียวพอจะรวบรวมได้ในยามนี้”
เซียวเยี่ยนซานเอ่ยด้วยความเกรงใจ พร้อมกับพยุงรถเข็นไม้ของบุตรชาย เตรียมจะพากันก้าวเดินออกจากประตูบ้าน
“พวกเราเป็นนักโทษเนรเทศ หากยังดันทุรังอยู่ที่นี่ต่อไป เมื่อทางการท้องถิ่นสืบรู้เข้าอาจจะนำภัยมาสู่เจ้า ขอบพระคุณแม่นางมากที่ช่วยชีวิตของพวกเราไว้หนึ่งคืน หนี้ชีวิตครั้งนี้ตระกูลเซียวจะไม่มีวันลืม”
เซียวเจิ้นหยางเอ่ยออกมาด้วยความซาบซึ้งจากใจจริง ดวงตาคู่คมของเขาจ้องมองนางด้วยความขอบคุณ
เขาไม่อยากทำให้นางต้องเดือนร้อน เมื่อคืนเขาได้คุยกับท่านพ่อและมีความเห็นตรงกันแล้วว่า เมื่อแสงยามเช้ามาถึง พวกเขาจะจากไปทันที
เถาจือปลายสายตามองเศษเงินในมือของเซียวเยี่ยนซาน ก่อนที่นางจะปัดมือปฏิเสธเบาๆ
“เก็บเงินของพวกท่านไว้เถอะ” นางเอ่ยเสียงเรียบ
ทว่าสายตากลับตวัดไปมองสภาพของคนแก่สองคนที่ยังคงเดินอย่างเชื่องช้า มองเด็กทั้งสองที่เนื้อตัวมอมแมม และมองขาทั้งสองข้างของอดีตแม่ทัพใหญ่ ที่ไม่ขยับเคลื่อนไหว
เดิมทีอดีตนักฆ่าอย่างนาง ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะยื่นมือช่วยคนกลุ่มนี้แค่คืนเดียวเท่านั้น ทว่ายามที่นางได้เห็นภาพความรันทดตรงหน้า หัวใจที่เคยด้านชาและไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับผู้ใด กลับสั่นไหวเบาๆ
ถึงแม้ว่านางจะไม่ใช่แม่พระผู้แสนดี และการที่นางทะลุมิติมาครั้งนี้ ก็มีปนิธานอันแน่วแน่แล้วว่าจะใช้ชีวิตหลังเกษียณอย่างสงบสุขในบ้านไม้หลังนี้
ทว่าการจะปล่อยให้คนแก่ที่อ่อนแอ เด็กๆ ที่ไร้เดียงสา และคนเจ็บที่ไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอนต้องร่อนเร่ไปเผชิญกับลมหนาวข้างนอก นางก็ทำใจจืดใจดำปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปไม่ได้จริงๆ
เถาจือถอนหายใจออกมาเบาๆ ให้กับความใจอ่อนของตนเอง เอาเถิดชาติก่อนนางฆ่าคนมามากมาย แม้จะเป็นคนชั่วที่สมควรตายก็ตาม ทว่าชาตินี้ เมื่อมีชีวิตอีกครั้ง การจะช่วยเหลือคนคงไม่ได้ทำให้นางลำบากอันใดมากมาย
“คิดจะไป แล้วพวกท่านจะไปอยู่ที่ใด?” เถาจือเอ่ยถามขึ้นมา
นางยืนกอดอกพิงขอบประตูพลางเอ่ยถามเสียงเย็น นางได้ยินพวกเขาพูดคุยกันว่าทางการไม่ได้จัดสรรบ้านพักให้ เพียงพาพวกเขามาปล่อยทิ้งเอาไว้ที่ศาลาร้าง
หากพวกเขาออกไปก็ไม่มีที่พักอยู่ดี อีกทั้งจะมีใครใจกล้าช่วยเหลือนักโทษเนรเทศ นอกจากนางกัน
“แดนมู่หนานยามค่ำคืนหนาวเหน็บถึงขั้นทำให้คนที่ร่างกายอ่อนแอตายได้ ข้าวสารสักเม็ดพวกท่านก็ไม่มี เงินแค่นั้นจะซื้อหมั่นโถวประทังชีวิตได้กี่มื้อกัน หรือพวกท่านอยากจะพากันไปให้ฝูงหมาป่ารุมทึ้ง?”
คำพูดคำจาของเถาจือแม้จะดูโหดร้ายอยู่ไม่น้อย ทว่าสิ่งที่นางพูดมามันคือความจริงทุกคำ จนทำให้คนในตระกูลเซียวสะอึก
“แต่ว่า พวกเรามีกันตั้งหลายคน กลัวว่าจะทำให้แม่นางลำบาก” หรงซู่ซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“บ้านไม้หลังนี้แม้จะเล็กไปเสียหน่อย แต่ก็ยังมีที่ให้พวกท่านอยู่ได้ ดีกว่าศาลารกร้างท้ายหมู่บ้านที่กันลมกันฝนไม่ได้เป็นไหนๆ” เถาจือเอ่ยตัดบทอย่างไร้ความลังเล น้ำเสียงของนางช่างเด็ดขาด
“พวกท่านไม่ต้องกังวล คนอย่างข้าไม่เคยก็กลัวความเดือดร้อน และทางการก็ไม่เคยมีกฎหมายข้อใด ที่บอกว่าชาวบ้านห้ามช่วยเหลือนักโทษเนรเทศที่กำลังจะอดตาย ตราบใดที่พวกท่านไม่สร้างปัญหาก่อน ย่อมไม่มีใครทำอะไรข้าได้ อีกทั้งเสบียงในเรือนของข้าก็มีเพียงพอ ในป่าเขานี้ก็เป็นแหล่งอาหารชั้นดี ส่วนเรื่องทางการจะมาตรวจสอบ ท้ายหมู่บ้านอันห่างไกลเช่นนี้ นานทีปีหนพวกทหารคุมกันถึงจะโผล่หัวมาสักครั้ง”
เถาจือหันหลังและกำลังจะเดินเข้าครัว แต่ก่อนที่นางจะเดินไป นางก็เอ่ยประโยคทิ้งท้ายเอาไว้ ที่ทำให้เซียวเจิ้นหยางหัวใจกระตุก
“อยู่ที่นี่เสียเถอะ อย่างน้อยก็จนกว่าแผลของท่านแม่ทัพจะหายดี ข้าไม่ชอบเห็นใครมาตายต่อหน้าต่อตา”
ยกเว้นพวกที่นางฆ่า ประโยคนี้เถาจือไม่ได้เอ่ยออกไป
เซียวเจิ้นหยางมองตามแผ่นหลังบางของเถาจือด้วยความรู้สึกหลากหลาย มุมปากของอดีตแม่ทัพใหญ่เผยรอยยิ้มอบอุ่นขึ้นมาเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่ถูกเนรเทศ ความอบอุ่นสายหนึ่งเกิดขึ้นกับหัวใจอันด้านชาของเขา
หญิงสาวชาวบ้านลึกลับผู้นี้ ปากแข็งทว่ากลับใจอ่อนยิ่งนัก
ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ
การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง
หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร
ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั
ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ
วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ







