Home / รักโบราณ / เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ / ความอดอยากนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์ร้ายเสียอีก

Share

ความอดอยากนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์ร้ายเสียอีก

Author: PANYAPON
last update publish date: 2026-11-13 18:22:40

เถาจือเดินเข้าไปในครัวเพื่อทำอาหารเช้า การเลี้ยงดูปากท้องของครอบครัวตระกูลเซียวที่มีกันถึงเจ็ดชีวิต ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกเหนื่อยยากอันใด 

เพราะเสบียงในครัวและของแห้งในมิติของนางมีเพียบพร้อม อีกทั้งนางยังมีเงินทองเหลือเฟือ แต่นางจะปล่อยให้พวกเขาอยู่ฟรีกินฟรีตลอดไปไม่ได้ 

อีกทั้งจะให้นางจะเอาเสบียงในมิติ และเงินทองออกมาใช้มากไม่ได้ เท่านี้พวกเขาก็สงสัยในตัวของนางมากแล้ว แต่นางก็รู้ว่าพวกเขาจะไม่ก้าวก่ายชีวิตของนาง

ในเมื่อนางบอกแล้วว่าตนเองไม่ใช่แม่พระผู้แสนดี เช่นนั้นแล้วทุกคนก็ควรที่จะต้องทำงานให้นาง เพื่อแลกกับที่อยู่ที่กินและยารักษาโรค 

เถาจือลงมือต้มข้าวต้มหมูสับหม้อใหญ่ เมนูง่ายๆ แต่อร่อย นางจึงเตรียมวัตถุดิบ แต่ในระหว่างที่นางกำลังก่อไฟอยู่นั้น หรงซู่ซินและเซียวเยว่ฉิน ผู้เป็นแม่และน้องสาววัยสิบปีของเซียวเจิ้นหยางก็เดินเข้ามาในครัว

“แม่นางเถาจือ ให้ป้ากับฉินเอ๋อร์ช่วยเจ้าเถิด” 

หรงซู่ซินเอ่ยขึ้น จะให้นางและครอบครัวมาอาศัยและกินข้าวของบ้านเถาจือเฉยๆ ได้อย่างไรกัน ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้นางจะเป็นถึงฮูหยินของจวนแม่ทัพใหญ่ก็เถิด ทว่าตอนนี้นางและครอบครัวก็เป็นเพียงแค่นักโทษเนรเทศเท่านั้น

เรื่องเข้าครัว นางเคยทำมาบ้าง นางจึงเสนอตัวช่วยเถาจือทำอาหารเช้า โดยที่เถาจือก็ไม่ได้ปฎิเสธแต่อย่างใด

“เช่นนั้น ท่านป้ากับบุตรสาวก็ช่วยข้านำเนื้อหมูไปล้างและสับให้ละเอียดก็แล้วกัน”

สามคนช่วยกันคนละไม้คนละมือ เพียงไม่นานกลิ่นหอมของข้าวต้มหมูสับก็โชยออกไปทั่วบริเวณบ้าน จนทำให้คนในตระกูลเซียวท้องร้องขึ้นมา

เซียวเฉิงเฟิงและเซียวเยี่ยนซาน ช่วยกันยกถ้วยข้าวต้มออกไปวางเอาไว้ที่แคร่ไม้หน้าบ้าน พวกเขายังช่วยกันยกโต๊ะและเก้าอี้เพื่อออกไปวางในลานบ้านอีกด้วย เพราะที่นั่งไม่เพียงพอ

บรรดาคนในตระกูลเซียวมองถ้วยข้าวต้มตรงหน้า ที่ไม่ใช่ข้าวต้มน้ำใสๆ ที่นับเมล็ดข้าวได้ แต่มันคือข้าวต้มข้นๆ ที่ทำจากข้าวสารชั้นดี มีเนื้อหมูสับที่ปั้นเป็นก้อนกลมๆ อยู่ในถ้วยหลายก้อน ทำให้ทุกคนในตระกูลเซียวน้ำตาคลอ 

เมื่อคืนที่เถาจือนำน้ำแกงเนื้อ พร้อมกับข้าวมาให้พวกเขากิน มันช่างอร่อยมากจริงๆ นี่เป็นมื้อที่สองนับจากถูกเนรเทศ ที่ได้กินอาหารดีๆ โดยหญิงสาวชาวบ้านธรรมดา

“มองอะไรกัน กินเถิด ก่อนที่ข้าวต้มจะเย็นชืดแล้วไม่อร่อย” เถาจือเอ่ยเสียงราบเรียบ 

ทุกคนจึงลงมือตักข้าวต้มเข้าปากทันที รสชาติกลมกล่อม ละมุนลิ้น ความหวานจากน้ำต้มกระดูกหมูเคี่ยวจนได้ที่ ซึมลึกเข้าไปในเมล็ดข้าว

เนื้อหมูสับที่นุ่มจนแทบละลายในปาก มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของต้นหอมและพริกไทยขาวโรยหน้า ช่วยชูรสให้ข้าวต้มถ้วยนี้เลิศรสยิ่งขึ้นไปอีก 

สำหรับคนที่ต้องทนกลืนก้อนแป้งแห้งหยาบ และน้ำแกงจืดชืดประทังชีวิตมาตลอดการเดินทางมายังแดนเนรเทศอันยาวนาน ข้าวต้มหมูสับร้อนๆ ถ้วยนี้ จึงไม่ต่างอะไรจากอาหารบนสรวงสวรรค์ 

เซียวเหวินรุ่ยผู้เป็นปู่ตักข้าวต้มเข้าปากคำแล้วคำเล่าอย่างลืมตัว ดวงตาของอดีตขุนนางใหญ่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา ความอบอุ่นจากอาหารแผ่ซ่านจากท้องไปทั่วทั้งร่างกายที่เคยเหน็บหนาวและอ่อนล้า

น้ำแกงเนื้อเมื่อคืนและข้าวต้มถ้วยนี้ อร่อยจนแม้แต่อาหารจากฝีมือของพ่อครัวในวังหลวง ที่เขาเคยกิน ยังไม่อาจเทียบชั้นได้

“อร่อย อร่อยเหลือเกินเจ้าค่ะพี่สาว” เซียวเยว่ฉินเอ่ยชมจากใจจริง 

มือที่จับช้อนยังคงสั่นเทาด้วยความตื้นตัน เด็กสาวหันไปมองทุกคนในครอบครัว ที่บัดนี้ก้มหน้าก้มตากินข้าวต้มอย่างมีความสุขด้วยรอยยิ้ม

ทุกคนในตระกูลเซียวกินอาหารมื้อนี้ด้วยความซาบซึ้งและเงียบสงบ มีเพียงเสียงช้อนกระทบถ้วยดังขึ้นเป็นระยะ ท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าอันอบอุ่นที่ลานบ้าน

เถาจือมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่ามุมปากของนางกลับยกขึ้นเล็กน้อยโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น 

ความหิวโหยและการตรากตรำของคนเหล่านี้ ทำให้นางนึกถึงความลำบากในอดีตตอนอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า การได้เห็นพวกเขากินอิ่มนอนหลับ ก็ถือเป็นเรื่องราวดีๆ ของการเริ่มต้นวันใหม่ในบ้านหลังนี้

เมื่อข้าวต้มคำสุดท้ายถูกกลืนลงคอ ทุกคนต่างพากันวางช้อนลงด้วยความอิ่มหนำและมีความสุข 

สายตาของคนในตระกูลเซียวที่มองมายังเถาจือในยามนี้ เปลี่ยนจากความซาบซึ้งในคราแรก เป็นความเคารพและเทิดทูนหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาผู้นี้อย่างหมดหัวใจ

หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือจึงเดินไปหาเซียวเฉิงเฟิง น้องชายคนรองของตระกูลเซียวที่กำลังกวาดลานบ้านอยู่

คนอื่นๆ ในตระกูลก็ไม่ได้อยู่เฉย เซียวเยี่ยนซานผู้เป็นพ่อก็ช่วยถางหญ้ารอบบ้านให้ หรงซู่ซินผู้เป็นมารดาก็นำถ้วยชามไปล้างกับเซียวเยว่ฉิน คนแก่ทั้งสองคน เนื่องจากร่างกายยังคงอ่อนแอก็นั่งอยู่ตรงแคร่ไม้หน้าบ้าน

ส่วนเซียวเจิ้นหยางก็นั่งสงบนิ่งอยู่บนรถเข็นไม้ ข้างๆ กับแคร่ไม้ อากาศยามเช้ากำลังสบาย สีหน้าก็พวกเขาดีขึ้นมาก รอยยิ้มเริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแต่ละคน ทุกคนรู้สึกว่าสวรรค์ยังไม่ทอดทิ้งพวกเขาตระกูลเซียว

จึงทำให้พวกเขาได้พบเจอกับสตรีที่จิตใจดี มีเมตตาเช่นนี้

“เฉิงเฟิง วันนี้เจ้าขึ้นเขากับข้า” นางเอ่ยเสียงเรียบ 

“เสบียงที่มีอยู่ใช่ว่าจะไม่มีวันหมด เจ้าต้องไปช่วยข้าแบกฟืนและล่าสัตว์ป่ากลับมา”

เด็กหนุ่มดวงตารุกวาว เขารีบพยักหน้ารับคำทันที เขาอยากล่าสัตว์ป่ามานานแล้ว ถึงจะอยู่ในตระกูลแม่ทัพ ทว่าท่านแม่ที่เอาแต่คอยเป็นห่วงเขา บอกว่าพี่ใหญ่ได้เป็นแม่ทัพใหญ่แล้ว ท่านแม่ของเขาจึงอยากให้เขาสอบขุนนางแทน

แต่ความจริงแล้ว เขาอยากเป็นแม่ทัพเหมือนพี่ใหญ่ต่างหาก ในเมื่อโอกาสมาถึงตรงหน้าแล้ว จะไม่คว้าเอาไว้ได้อย่างไรกัน

“ข้าไปขอรับพี่สาว ข้ามีแรงเยอะ ช่วยท่านแบกของหนักๆ ได้อย่างแน่นอน!” เซียวเฉิงเฟิงตอบพร้อมกับยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ

อดีตแม่ทัพใหญ่ที่นั่งสงบนิ่งอยู่บนรถเข็นไม้ขยับกายเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบคู่ที่เคยผ่านศึกสงครามมานับครั้งไม่ถ้วน จ้องมองตรงมายังเถาจือด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและเป็นห่วง

“แม่นางเถาจือ ป่าเขาแถบนี้อันตรายยิ่งนัก สัตว์ร้ายก็มีมาก เจ้าเป็นเพียงสตรี ส่วนเฉิงเฟิงก็ยังเป็นแค่เด็กหนุ่มที่ไร้ประสบการณ์ในสนามรบจริง หากสุ่มสี่สุ่มห้าขึ้นไปบนเขา เกิดเผชิญหน้ากับเสือหรือหมีป่าเข้า ข้าเกรงว่าจะเกิดอันตรายขึ้น” เซียวเจิ้นหยางเอ่ยเตือนนางด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

ขอบตาของเขาเข้มขึ้นด้วยความกังวล แม้ร่างกายท่อนล่างของเขาจะยังขยับไม่ได้ แต่สัญชาตญาณการปกป้องและประสบการณ์ ทำให้เขารู้ดีว่าป่าเขานั้นน่ากลัวเพียงใด

เถาจือปรายตาไปมองอดีตแม่ทัพใหญ่ด้วยสายตาเรียบเฉย นางไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือโกรธเคืองในคำคัดค้านของเขา เพราะนางรู้สึกได้ว่าเขาเป็นห่วงนางและน้องชายจริงๆ 

ดวงตาของนางเรียบนิ่ง ก่อนที่นางจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าหนักแน่น

“ป่าเขาอันตรายก็จริง ทว่าความอดอยากนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์ร้ายเสียอีก”

นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะทอดสายตามองไปยังคนอื่นๆ ในตระกูลเซียว ที่เริ่มชะงักมือจากงานตรงหน้าเพื่อฟังบทสนทนา 

“เสบียงที่ข้ามีเลี้ยงพวกท่านได้ไม่นานหรอก หากวันนี้ไม่ยอมเสี่ยงเข้าป่า เราก็จะไม่มีเสบียงเพิ่ม อีกอย่าง ที่นี่คือถิ่นของข้า ข้ารู้ดีว่าจุดไหนควรไป จุดไหนควรเลี่ยง”

คำพูดที่ตรงไปตรงมาและเด็ดขาดของเถาจือ ทำให้อดีตแม่ทัพใหญ่ถึงกับน้ำท่วมปาก ความจริงที่ว่าตระกูลของเขากำลังเป็นภาระและต้องการเสบียงประทังชีวิตมันค้ำคออยู่ 

อีกทั้งแววตาที่เชื่อมั่นเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวชาวบ้านตรงหน้า ก็บ่งบอกชัดเจนว่านางไม่ใช่สตรีอ่อนแอที่จะให้ใครมาปกป้องง่ายๆ

เซียวเจิ้นหยางถอนหายใจยาวออกมา ความกังวลในอกยังคงไม่หายไป แต่สุดท้ายเขาก็ต้องยอมสยบต่อเหตุผลของนาง เขามองสบตานางเนิ่นนานก่อนจะพยักหน้าลงอย่างจำนน

“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าต้องขออภัยแม่นางด้วยที่เสียมารยาทกับเจ้า ทั้งที่เจ้าช่วยเหลือครอบครัวของข้าถึงเพียงนี้” เซียวเจิ้นหยางเอ่ยเสียงเบาลง ก่อนจะหันไปกำชับน้องชายด้วยสายตาเฉียบขาด 

“เฉิงเฟิง เจ้าต้องฟังคำสั่งของแม่นางเถาจืออย่างเคร่งครัด ห้ามห่างจากนางเด็ดขาด และดูแลนางด้วยชีวิตของเจ้า เข้าใจหรือไม่!”

“ขอรับพี่ใหญ่ ข้าจะเชื่อฟังพี่สาวทุกอย่าง!” เซียวเฉิงเฟิงยืดอกรับคำอย่างแข็งขัน แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

เถาจือกระตุกยิ้มบางเบาที่มุมปาก ก่อนจะหันหลังเดินไปหยิบตะกร้าสะพายหลัง คันธนูที่แอบเอาออกมาจากมิติ และมีดดาบสั้นสำหรับเดินป่า 

“เตรียมตัวเสร็จแล้วก็ตามข้ามา” นางเอ่ยทิ้งท้าย ก่อนจะเดินนำทางเด็กหนุ่มมุ่งหน้าสู่ผืนป่าหลังบ้านทันที

ทว่าทันทีที่เซียวเจิ้นหยางเห็นธนูของนาง เขากลับต้องเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เพราะในฐานะแม่ทัพที่จับอาวุธมาทั้งชีวิต 

เขาย่อมดูออกทันทีว่าคันธนูหลังนั้น ทำจากเนื้อไม้ชั้นดีและมีคันรั้งที่สมดุลเกินกว่าจะเป็นของชาวบ้านธรรมดา

สายตาของอดีตแม่ทัพใหญ่จับจ้องตามแผ่นหลังของเถาจือที่เดินนำลิ่วเข้าป่าไป ความสงสัยในตัวตนของนางเพิ่มขึ้นและนางก็น่าค้นหาเกินกว่าที่เขาจะคาดเดาได้ในยามนี้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   เก็บคนกลับมาอีกแล้ว

    ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ชีวิตในวัยเกษียณ

    การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ซื้อที่ดินและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

    หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   มือสังหารเงา

    ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   สัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้าน

    ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ทาสทั้งห้าชีวิต

    วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status