LOGIN
ทันทีที่เถาจือลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาของนางคือเพดานโครงสร้างไม้เนื้อแข็งที่แข็งแรง นางหันมองไปรอบๆ ห้องอย่างสงสัยและแปลกใจ
นางจำได้ว่าก่อนหน้านี้ นางได้รับภารกิจลับ คือการไปลอบสังหารเจ้าพ่อแห่งวงการค้าอาวุธเถื่อน
คนผู้นี้ชั่วช้าสารเลวมาก นางเกือบทำภารกิจได้สำเร็จอยู่แล้ว ทว่างานที่ดูเหมือนง่าย กลับไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด
คนพวกนั้นวางกับดักเอาไว้ นางต่อสู้กับลูกน้องของเจ้าพ่อคนนั้น แต่นางกลับพลาดท่าถูกระเบิดที่มีอานุภาพร้ายแรง และนั่นคือความทรงจำครั้งสุดท้ายของนาง
นางไม่ได้ตายไปแล้วหรอกหรือ?
เหตุใดนางจึงไม่เจ็บปวดตามร่างกายเลยล่ะ? หรือว่านางได้ตายไปแล้วจริงๆ
ทว่าในขณะที่นางกำลังสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีความทรงจำสายหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของนางไม่หยุดหย่อน เพียงไม่นานเท่านั้นความทรงจำทั้งหมดก็จบลง เถาจือจึงเข้าใจในเรื่องราวที่นางได้สงสัยทุกอย่างทันที
นางได้ตายไปแล้วในโลกเดิมด้วยระเบิดอานุภาพแรงสูง แล้ววิญญาณของนางก็ได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของสตรีที่ชื่อเหมือนกันกับนาง นั่นก็คือเถาจือ ที่นี่คือยุคจีนโบราณ
ร่างเดิมอาศัยอยู่กับท่านยาย ตั้งแต่จำความได้ท่านยายรักและดูแลเจ้าของร่างเดิมเป็นอย่างดี
ทว่าในตอนนี้ท่านยายของร่างเดิมได้จากไปอย่างสงบแล้ว ร่างเดิมจึงอาศัยอยู่ที่บ้านหลังเล็กท้ายหมู่บ้านชิงสุ่ยนี้ตามลำพังคนเดียว
ที่นี่คือแคว้นตงหยาง ชายแดนใต้เป็นเขตแดนเนรเทศ ที่ห้อมล้อมไปด้วยภูเขา ป่า และลำธาร ซึ่งนับว่าเป็นแดนเนรเทศที่ไม่ได้ทุรกันดารนัก
เถาจือลุกขึ้นนั่งเพื่อประมวลสถานการณ์ที่เกิดขึ้น บ้านหลังนี้แม้จะหลังไม่ได้ใหญ่มาก มีสองห้องนอน มีห้องครัวเล็กๆ และห้องโถงที่ไม่กว้างมากนัก หลังคาทำจากไม้เนื้อดี ไม่ใช่หลังคามุงหญ้าคาผุๆ ซึ่งสามารถกันลมกันฝนได้ดี
เตียงไม้ที่นางกำลังนั่งอยู่ก็มีฟูกหนาบุด้วยนุ่นอย่างดี มีผ้าผืนหนาปักลายดอกไม้เล็กๆ มีรอยปะชุนบ้างเล็กน้อย ข้างเตียงมีโต๊ะเครื่องแป้งเล็กๆ และมีกระจกทองเหลืองขัดเงาวางอยู่ เถาจือจึงลุกขึ้นไปมองดูใบหน้าของร่างเดิม
“เหมือนเกินไปแล้ว” นางเอ่ยพึมพำออกมากับตนเองเบาๆ
ใบหน้าของร่างเดิมเหมือนกับใบหน้าของนางในโลกอนาคตราวกับคนเดียวกัน ทว่าร่างนี้กลับผอมแห้งกว่าเล็กน้อย
มุมปากของเถาจือยกขึ้นมาอย่างพอใจ เมื่อนางคิดว่าการได้ทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน
ชีวิตนักฆ่าของนางใช่ว่าจะสุขสบาย ถึงแม้ภารกิจแต่ละครั้งจะได้ค่าตอบแทนหกถึงเจ็ดหลักก็ตาม แต่ชีวิตกลับไม่มีอิสระ และชีวิตของนางก็แขวนอยู่บนเส้นดายตลอดเวลา
นางถูกนำไปทิ้งที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ต่อมาองค์กรนักฆ่าก็มารับนางไปเลี้ยงดู แล้วฝึกให้นางเป็นนักฆ่าขององค์กร นักฆ่าที่ฆ่าเพียงคนชั่วคนเลวเท่านั้น ชีวิตของนางเป็นขององค์กร นางไม่มีสิทธิ์ปฎิเสธงานหรือลาออก
เถาจือเดินออกมานอกบ้าน นางมองภูเขาที่รายล้อมอยู่รอบๆ มีป่า มีเสียงลำธารไหลไม่ไกลจากที่นี่ นางจึงสูดอากาศเข้าเต็มปอด ซึ่งมันช่างสดชื่นมากจริงๆ ไร้ซึ่งมลภาวะเช่นในโลกเดิม
“ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตาให้ข้าได้เกษียณอายุเสียที” นางเอ่ยออกมาเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้ม ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งสำหรับนักฆ่าอย่างนาง
ในเมื่อนางมาอยู่ที่นี่แล้ว นางก็จะได้ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ ไม่ต้องฆ่าใครหากไม่มีความจำเป็น
ความไฝ่ฝันในชีวิตวัยเกษียณของนางคือ นางอยากมีบ้านสักหลัง ไม่ต้องใหญ่มาก มีบริเวณให้ปลูกผัก ทำสวน เลี้ยงสัตว์ ไม่ยุ่งวุ่นวายกลับใคร ใช้ชีวิตให้สุขสบายก็เพียงพอ
ยิ่งบ้านหลังนี้อยู่ท้ายหมู่บ้านและอยู่ห่างจากผู้คนเกือบครึ่งลี้ นางก็ย่อมดีใจ สำหรับนักฆ่าอย่างนางแล้วชอบอยู่เงียบๆ คนเดียว ไม่อยากวุ่นวายกับใครและนางก็ไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายกับนางเช่นกัน
นางมองไปรอบๆ บ้าน ที่มีรั่วไม้ไผ่เตี้ยๆ ล้อมรอบพื้นดินส่วนตัว สามารถปลูกผัก และเลี้ยงไก่ได้
ถือว่าการทะลุมิติมาครั้งนี้ชีวิตก็ไม่ได้รันทดนัก เพราะบ้านหลังนี้มีของใช้ที่จำเป็นอย่างครบครัน ห้องครัวก็มีอุปกรณ์ทำครัวพร้อม ถึงแม้ว่าจะเก่าไปบ้างแต่ก็ยังใช้งานได้
ในระหว่างที่เถาจือกำลังวางแผนใช้ชีวิต จู่ๆ นางก็หันมาเห็นแหวนวงหนึ่งที่นิ้วชี้ของร่างเดิม ซึ่งเป็นแหวนของนางที่นางเคยอุดหนุนท่านยายคนหนึ่งในโลกเดิม ซึ่งมันเป็นแหวนโบราณ
เถาจือจึงลูบไล้แหวนวงนี้ดู จู่ๆ นางก็มาปรากฏอยู่ในห้องของนางในคอนโดขององค์กรนักฆ่า ซึ่งในห้องนี้มีเงินทองของล้ำค่า ของกิน อีกทั้งมีอาวุธมากมาย นางเดินไปลูบไล้มีดสั้นที่วางเรียงรายอยู่นับร้อยเล่ม ซึ่งเป็นอาวุธที่นางถนัดที่สุด
“หึ! มอบมิติให้ด้วยหรือ? สวรรค์ช่างเมตตาข้าเกินไปแล้ว”
นางยกยิ้มที่มุมปากเบาๆ อีกครั้ง มีมิติเช่นนี้ชีวิตวัยเกษียณของนางก็สุขสบายขึ้นมาก และดูเหมือนว่าสิ่งของในมิตินี้จะไม่มีวันหมด เอาออกไปใช้เท่าไหร่ ก็จะมีของใหม่มาแทนที่อยู่เสมอ
เถาจือออกมาจากมิติแล้ว นางคิดไปถึงท่านยายของร่างเดิมที่ชื่อ หรงเพ่ยผิง จากความทรงจำของร่างเดิม ท่านยายหรงรักและดูแลร่างเดิมดีมาก ดูเหมือนว่าร่างเดิมจะไม่ใช่คนที่หมู่บ้านแห่งนี้ ท่านยายหรงเดินทางพาร่างเดิมมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ยังเล็ก
ก่อนจากไปมีประโยคหนึ่งที่ท่านยายหรงทิ้งเอาไว้
‘จงใช้ชีวิตให้ดี อย่าออกไปจากที่นี่ อย่ากลับไปเมืองหลวงไม่ปลอดภัย’
เถาจือคิดว่าชาติกำเนิดของร่างเริ่มคงไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน แต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกับนาง
ในเมื่อนางเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว นางก็ไม่สนใจเรื่องอื่นนอกจากชีวิตที่อิสระเสรี ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ขององค์กรนักฆ่า
นางไม่มีใครให้เป็นห่วงในโลกที่จากมา นางไม่มีครอบครัวและใช้ชีวิตตัวคนเดียวมาโดยตลอด มาอยู่ในโลกใบใหม่แล้ว การใช้ชีวิตตัวคนเดียวมันไม่ใช่เรื่องยากอันใด
เถาจือเงยหน้ามองท้องฟ้า เวลานี้ยังคงเช้า นางจะหาอะไรกินก่อนแล้วกันค่อยวางแผนชีวิตกันอีกที
เมื่อเข้ามาในครัวเล็กๆ นางก็เห็นเตาดินเผา หม้อดิน กระทะเหล็ก และถ้วยชามกระเบื้องเคลือบสีขาว ที่วางเรียงรายเป็นระเบียบอยู่บนโต๊ะไม้เตี้ยๆ
เถาจือเปิดถังข้าวสารดู ในถังมีข้าวสารอยู่เกือบครึ่งถัง เนื้อหมูตากแห้ง ผักดอง และไหเครื่องปรุง ทุกอย่างนี้ชี้ชัดว่าเจ้าของร่างเดิมมีชีวิตที่พึ่งพาตนเองได้อย่างสุขสบาย ไม่ได้ใช้ชีวิตลำบากอันใด
ทว่าร่างเดิมกลับอ่อนแอขี้โรคมาตั้งแต่เด็ก เหตุผลที่จากไปแล้วนางเข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน อาจจะเป็นเพราะว่าโรคของร่างเดิมกำเริบกระมัง
ท่านยายหรงมีเงินมากพอสมควร แต่ก็หมดไปกับการรักษาร่างเดิม ก่อนท่านยายหรงจากไปได้มอบเงินที่เหลือให้ร่างเดิมห้าสิบตำลึงเงิน พร้อมกับปิ่นปักผมอันหนึ่งและป้ายหยกชิ้นหนึ่ง
เงินห้าสิบตำลึงสำหรับสตรีที่อาศัยอยู่ตัวคนเดียว หากใช้อย่างประหยัดก็อยู่ได้อีกหลายปี เถาจือลงมือต้มน้ำร้อน นางนำโจ๊กสำเร็จรูปในมิติออกมาแล้วเทน้ำร้อนลงไป มื้อเช้ากินแบบง่ายๆ นางยังไม่ได้ลงมือทำอาหารก่อน
นางเพิ่งจะทะลุมิติมา นางยังต้องทำความเข้าใจในหลายอย่างๆ เอาเป็นว่ามื้อเช้านี้ กินให้ท้องอิ่มก่อน มื้อเที่ยงค่อยลงมือทำ ถึงแม้ว่านางจะเป็นนักฆ่า แต่ฝีมือการทำอาหารของนางก็ไม่แพ้เชฟดังๆ เลย
อาชีพนักฆ่าทำให้นางต้องปลอมตัวเป็นแม่ครัว พยาบาลสาว นักบัญชี แม่ค้า คนกวาดถนน และอีกหลากหลายอาชีพ นางต้องแฝงตัวและทำทุกอย่างให้แนบเนียนที่สุด นางจึงมีทักษะทุกอย่างในการใช้ชีวิต
เมื่อกินโจ๊กจนหมดถ้วยแล้ว นางก็มานั่งสูดอากาศตรงแคร่ไม้หน้าบ้าน ที่มีต้นท้อป่ากำลังออกดอกเบ่งบานสะพรั่งชวนให้มอง กลิ่นอายบริสุทธิ์ของธรรมชาติ และเสียงลมที่พัดผ่านเข้ามาเบาๆ ทำให้จิตใจของนางสงบลงมากจริงๆ
“ชีวิตต่อจากนี้ มันจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน” เถาจือเอ่ยออกมาเบาๆ กับตนเอง
ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ
การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง
หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร
ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั
ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ
วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ







