LOGINทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงก้าวพ้นชายป่ากลับเข้ามาภายในลานบ้าน ทุกคนในตระกูลเซียวที่กำลังทำงานกันอยู่ถึงกับหยุดมือลงทันที ดวงตาแต่ละคู่เบิกกว้างพลางอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนตาค้างไปตามๆ กัน
ภาพตรงหน้าคือเด็กหนุ่มร่างผอมบางและหญิงสาวตัวเล็ก กำลังลากแคร่ไม้เถาวัลย์ที่มีหมูป่าตัวใหญ่ถึงสองตัว นอนแน่นิ่งอยู่ด้านบน น้ำหนักรวมกันของพวกมันดูอย่างไรก็ไม่ต่ำกว่าสี่ถึงห้าร้อยชั่ง “นี่มัน นี่พวกเจ้าไปล่าหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้กลับมาได้อย่างไรกัน!” เซียวเยี่ยนซานผู้เป็นบิดาเอ่ยถามเสียงดัง ด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่เขาจะทิ้งจอบในมือแล้วรีบวิ่งเข้าไปดูด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง อดีตขุนพลที่เคยผ่านศึกสงครามมาเกือบทั้งชีวิตยังต้องยอมรับว่า การล่าหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ในป่าลึกด้วยคนเพียงสองคน โดยไม่มีอาวุธครบมือเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย หรงซู่ซินและเซียวเยว่ฉินก็รีบวิ่งตามเข้ามาดูด้วยเช่นกัน ร่างกายที่เคยอ่อนแอของพวกนาง ถูกดึงดูดด้วยความตื่นเต้นจนลืมความเหน็ดเหนื่อยไปจนสิ้น “สวรรค์ หมูป่าตัวใหญ่ถึงสองตัว พวกเจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนใช่หรือไม่เฉิงเฟิง แม่นางเถาจือ?” หรงซู่ซินผู้เป็นมารดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทั้งดีใจและเป็นห่วง ทางด้านเซียวเจิ้นหยางที่นั่งอยู่บนรถเข็นไม้ สายตาคมกริบของอดีตแม่ทัพใหญ่ไม่ได้จับจ้องไปที่หมูป่า ทว่าเขากลับมองสำรวจไปที่เนื้อตัวของเถาจือและน้องชายด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนไม่มีร่องรอยบาดแผลหรือคราบเลือด มีเพียงหยาดเหงื่อจางๆ เท่านั้น เขาก็ถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก ทว่าในใจกลับยิ่งสงสัยในตัวของเถาจือเพิ่มขึ้นไปอีก แต่เขาก็รู้ดีว่า ไม่ว่านางจะมีที่ไปที่มาอย่างไร หรือนางจะเป็นใคร มีเบื้องลึกเบื้องหลังยังไร นางก็คือผู้มีพระคุณของครอบครัวเขา เขาก็ไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายชีวิตของนางมากเกินไป ด้วยความเมตตาและความช่วยเหลือของนาง ไม้รู้ว่าเขาจะต้องตอบแทนนางอย่างไร จึงจะชดใช้บุญคุณนี้ได้หมด “พี่ใหญ่ ท่านดูนี่สิขอรับ!” เซียวเฉิงเฟิงไม่รอช้า เขาละมือจากเชือกแคร่เลื่อนแล้วรีบวิ่งถลาเข้าไปหาพี่ชายทันที ด้วยดวงตาเป็นประกาย เขาล้วงเอาต้นโสมคนป่าธรรมชาติ ที่มีอายุห้าสิบปีที่เถาจือมอบให้ขึ้นมาอวด “นี่คือต้นโสมคนป่า ข้าเป็นคนเห็น และพี่สาวก็มอบมันให้ข้าเพื่อนำมาบำรุงร่างกายของพวกเราขอรับ” เซียวเจิ้นหยางก้มลงมองดูต้นโสมคนในมือของน้องชายด้วยหัวใจที่สั่นไหว ความซาบซึ้งและตื้นตันใจแผ่ซ่านไปทั่วทั้งอก ของล้ำค่าที่มีมูลค่ามหาศาล ขนาดที่จะสามารถเปลี่ยนชีวิตของชาวบ้านธรรมดาให้สุขสบายขึ้นได้ แต่นางกลับยกมันให้ครอบครัวของเขาอย่างง่ายดาย เพียงเพราะเห็นว่าพวกเขากำลังลำบาก สมุนไพรต้นนี้ล้ำค่านัก แต่นางกลับไม่คิดจะเก็บเอาไว้เองแม้แต่น้อย จิตใจของสตรีผู้นี้ช่างกว้างใหญ่และเด็ดเดี่ยว จนบุรุษเช่นเขายังต้องยอมสยบ “พี่ใหญ่ ท่านรู้หรือไม่ ตอนที่อยู่ในป่าน่ะ พี่สาวสุดยอดมากเลยขอรับ” เซียวเฉิงเฟิงเริ่มเล่าเรื่องราวด้วยท่าทางตื่นเต้น มือไม้ของเขากวัดแกว่งไปมากลางอากาศในขณะเล่า “ตอนที่ฝูงหมูป่าตัวใหญ่พุ่งเข้ามา ข้านี่กลัวจนฉี่เกือบราด ข้ารีบปีนขึ้นไปต้นไม้ตามที่พี่สาวบอก แต่พี่สาวกลับยืนนิ่งไม่ขยับเลยสักนิด นางหยิบคันธนูขึ้นมาและยิงลูกศรแรกเจาะทะลุเข้าเบ้าตาของหมูป่า พอตัวที่สองพุ่งเข้ามา นางก็ยิงเข้าที่หัวใจของหมูป่าอย่างแม่นยำ ฝีมือของนางช่างไร้ที่ติ ยิ่งกว่าทหารเสือในกองทัพของท่านเสียอีกขอรับ” คำบอกเล่าของน้องชายทำให้เซียวเจิ้นหยาง รวมถึงทุกคนในตระกูลเซียวถึงกับเบิกตากว้างพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึก สายตาของอดีตแม่ทัพใหญ่หันกลับไปมองร่างบอบบางของเถาจือ ที่กำลังยืนจัดแจงอุปกรณ์ชำแหละหมูอยู่ไม่ไกล ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เถาจือปรายตาเรียบนิ่งกลับมามองบุรุษบนรถเข็นไม้ ที่กำลังจ้องมองนางด้วยแววตาไหวระริก ก่อนจะเอ่ยตัดบทเสียงเรียบ “เฉิงเฟิง เจ้าอย่ามัวแต่พูดมาก รีบไปเอามีดมาช่วยชำแหละหมูป่า มื้อกลางวันเราจะได้มีเนื้อกินกัน” “ขอรับพี่สาว” เฉิงเฟิงรับคำอย่างแข็งขันและรีบวิ่งไปทันที เถาจือจัดแจงแบ่งหน้าที่ให้ทุกคนช่วยกันทำงานอย่างเป็นระเบียบ นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด “หมูป่าสองตัวนี้มีขนาดใหญ่มาก ที่นี่ไม่มีห้องเก็บของสดใต้ดิน หากเก็บเอาไว้ทั้งหมดก็คงจะเน่าเสียแน่ มิสู้เปลี่ยนเป็นเงินดีกว่า เก็บไว้กินหนึ่งตัว ส่วนอีกตัวข้าจะนำไปขายที่ตลาดกับเฉิงเฟิง โชคดีที่บ้านมีรถเข็นไม้คันเก่าอยู่ พอจะใช้เข็นหมูป่าไปขายได้ ประเดี๋ยวทำอาหารเที่ยงกินกันก่อน แล้วข้าจะไปตลาดกับเฉิงเฟิง” เมื่อได้รับคำสั่ง ทุกคนในตระกูลเซียวต่างขยับกายทำหน้าที่ของตนเองอย่างกระตือรือร้น ลานบ้านที่เคยเงียบเหงา บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยเสียงพูดคุยและกลิ่นอายของความหวังที่พึ่งพากันและกันอย่างแท้จริง หรงซู่ซินและเซียวเยว่ฉิน นำผักป่าและผลไม้ป่าที่เถาจือเก็บกลับมาด้วย ไปล้างทำความสะอาดตรงโอ่งน้ำหลังบ้านอย่างใส่ใจ ทั้งสองคนมองเถาจือที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมฟืนด้วยสายตามีความสุข “ท่านแม่ ดูพี่สาวสิเจ้าคะ ทั้งเก่งกาจ ทั้งยังมีเมตตา หากไม่ได้นางป่านนี้พวกเราจะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้” เซียวเยว่ฉินเอ่ยกระซิบกับมารดา ขณะล้างลูกมะเดื่อป่าอย่างระมัดระวัง หรงซู่ซินยิ้มบาง พยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับบุตรสาวคนเล็ก “จริงของเจ้า ฉินเอ๋อร์ สตรีที่เด็ดเดี่ยวและพึ่งพาตนเองได้เช่นนี้หาได้ยากยิ่ง พวกเราติดค้างน้ำใจของนางใหญ่หลวงนัก เจ้าเองก็ต้องขยันขันแข็ง ช่วยงานนางให้เต็มที่ อย่าได้ทำตัวเป็นคุณหนูเจ้าสำราญเหมือนแต่ก่อนเข้าใจหรือไม่” “ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ ลูกจะช่วยพี่สาวเถาจือทุกอย่างเลย” เซียวเยว่ฉินรับคำอย่างมุ่งมั่น ในขณะเดียวกัน ท่านปู่เซียวและเซียวเยี่ยนซานผู้เป็นบิดา ที่เคยผ่านการใช้ชีวิตในค่ายทหารมานาน ก็กุลีกุจอเข้ามาช่วยชำแหละหมูป่าด้วยความชำนาญ โดยมีเซียวเจิ้นหยาง คอยอยู่ข้างๆ ไม่ห่าง อดีตแม่ทัพใหญ่ใช้สองมือขยับล้อรถเข็นไม้เข้ามาใกล้ๆ เขาช่วยประคองชิ้นเนื้อและหยิบจับส่งเครื่องมือส่งให้ท่านพ่อและท่านปู่ด้วยความเต็มใจ “เจิ้นหยาง เจ้าดูรอยแผลที่ตาของหมูป่าตัวนี้สิ” เซียวเยี่ยนซานเอ่ยขึ้น พลางชี้มีดชำแหละไปที่บาดแผล “ศรเดียวทะลุเบ้าตาตัดขั้วสมองอย่างแม่นยำ น้ำหนักมือและทิศทางเช่นนี้ หากไม่ใช่ยอดฝีมือที่ฝึกปรือมานับสิบปีก็คงทำไม่ได้ แม่นางเถาจือผู้นี้ ไม่ธรรมดาจริงๆ” ท่านปู่เซียวพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เคราสีขาวขยับตามแรงพูด “ใช่แล้ว ไม่มีร่องรอยการขัดขืนซ้ำสอง แสดงว่านางลงมือด้วยความมั่นใจและเด็ดขาดมากในครั้งเดียว ในใจไร้ซึ่งความลังเล ข้าอยู่มาจนอายุปูนนี้แล้ว ก็เพิ่งเคยเห็นสตรีที่มีจิตใจนิ่งสงบดุจขุนเขาเช่นนี้เป็นคนแรก” เซียวเจิ้นหยางรับฟังบทสนทนาของบิดาและท่านปู่เงียบๆ สายตาคมกริบของเขาจดจ้องมองบาดแผลนั้น ก่อนจะละสายตาไปมองแผ่นหลังของเถาจือ ที่กำลังง่วนอยู่กับการจุดไฟหน้าเตาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั่งชื่นชม แปลกใจ และอบอุ่นในหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ไม่ว่านางจะเป็นใคร หรือมีเบื้องหลังอย่างไร” เซียวเจิ้นหยางเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ตอนนี้นางคือผู้มีพระคุณของตระกูลเซียวเรา ในยามที่พวกเราตกต่ำจนถึงขีดสุด นางกลับยื่นมือเข้าช่วยโดยไม่รังเกียจ บุญคุณนี้ ต่อให้ข้าต้องชดใช้ทั้งชีวิต ก็ไม่รู้ว่าจะหมดสิ้นเมื่อใด” “เจ้าพูดถูกแล้วเจิ้นหยาง” ท่านปู่เซียวตบไหล่หลานชายเบาๆ “พวกเราต้องเจียมตนและช่วยเหลือนางอย่างเต็มกำลัง เท่าที่คนตกยากอย่างพวกเราจะทำได้” เถาจือที่กำลังเตรียมหม้อต้มน้ำ หันหน้ากลับมามองสามบุรุษตระกูลเซียว ที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานร่วมกันอย่างสามัคคี แม้นางจะแอบได้ยินบทสนทนาทั้งหมดด้วยประสาทสัมผัสที่เฉียบคม แต่นางก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกไป ทำเพียงแค่กระตุกยิ้มบางเบาที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเรียบ “หากชำแหละเนื้อส่วนท้องเสร็จแล้ว นำมาให้ข้าสักห้าชั่ง ข้าจะทำหมูป่าผัดผักป่า” “ได้เลยขอรับพี่สาว” เซียวเฉิงเฟิงที่กำลังล้างรถเข็นไม้คันเก่าอยู่ ก็รีบตะโกนขานรับแทนทุกคนด้วยความกระตือรือร้น ท่ามกลางเสียงหัวเราะเบาๆ ของคนในตระกูลเซียวที่เริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หลังจากที่ทุกคนกินหมูป่าผัดผักป่ากันจนอิ่มหนำ เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงก็ช่วยกันเข็นรถเข็นไม้คันเก่ามุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง โดยเถาจือเลือกเส้นทางที่ผู้คนไม่สัญจรเช่นเดิม โดยมีสายตาเป็นห่วงเป็นใย ของคนในตระกูลเซียวมองส่งจนลับสายตา บนรถเข็นมีร่างของหมูป่าตัวยักษ์ที่ถูกคลุมผ้าเอาไว้ ณ ตลาดฝูเฉวียน เมื่อมาถึงตลาด บรรยากาศรอบข้างช่างคึกคักและเต็มไปด้วยผู้คน เถาจือไม่ได้เลือกเปิดแผงขายเองเพราะจะเสียเวลา แต่นางเลือกที่จะเข็นรถเข็นตรงไปยังเหลาอาหารฝูหม่านลู่ ซึ่งเป็นเหลาอาหารที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุดในแถบนี้ทันที ทว่าเซียวเฉิงเฟิงกลับแอบกระซิบถามด้วยความกังวล “พี่สาว เหลาอาหารใหญ่โตปานนี้ เถ้าแก่เขาจะยอมรับซื้อหมูป่าจากพวกเราหรือขอรับ ข้ากลัวว่าพวกเขาจะกดราคาหรือไล่พวกเราออกมา” “ลองดูก่อน” เถาจือตอบเสียงเรียบ ใบหน้าของนางยังคงนิ่งสงบ เมื่อไปถึงท้ายครัวของเหลาอาหาร เถาแก่ร้านนามว่าเถ้าแก่เจียง ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมท่าทางใจดีกำลังยืนตรวจตราวัตถุดิบอยู่พอดี ทันทีที่เถาจือเข้าไปทักทายและเปิดผ้าคลุมให้ดูหมูป่า ดวงตาของเถ้าแก่เจียงก็ถึงกับเป็นประกายวาววับทันที “โอ้! หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ แถมยังไม่มีรอยช้ำเลยสักนิด ยอดเยี่ยมมาก” เถ้าแก่เจียงอุทานออกมาด้วยความพึงพอใจ เพราะช่วงนี้เนื้อสัตว์ป่าสดๆ ทั้งตัวเป็นที่ต้องการของบรรดาขุนนางในเมืองอย่างมาก พวกเขาชอบนำหัวและกีบเท้าไปทำอาหารมงคล โชคดีที่เถ้าแก่เจียงเป็นพ่อค้าที่มีคุณธรรมและซื่อสัตย์ เขาไม่ได้โกงราคาหรือกดราคาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขาจัดแจงให้เด็กในร้านช่วยกันยกหมูป่าขึ้นตาชั่งขนาดใหญ่ ต่อหน้าเถาจือทันที น้ำหนักรวมของหมูป่าทั้งตัวอยู่ที่สามร้อยชั่งเต็มๆ เถ้าแก่เจียงคิดราคาเหมาทั้งตัวให้ในราคาชั่งละห้าสิบอีแปะ ซึ่งเป็นราคาที่สูงและเป็นธรรมอย่างยิ่ง “หมูป่าตัวนี้หนักสามร้อยชั่ง สภาพสมบูรณ์ดี ข้าให้เจ้าชั่งละห้าสิบอีแปะ ทั้งหมดเป็นสิบห้าตำลึงเงิน วันหน้าหากล่าสัตว์ป่าตัวใหญ่ๆ แบบนี้มาได้อีก จงนำมาขายให้เหลาอาหารของข้า ข้ายินดีรับซื้อไม่อั้น” เถ้าแก่เจียงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มแล้วยื่นถุงเงินหนักๆ ให้เถาจือ เซียวเฉิงเฟิงที่ยืนลุ้นอยู่ข้างหลังถึงกับตาโต หัวใจเต้นโครมครามด้วยความดีใจ เงินสิบห้าตำลึงเงินสำหรับชาวบ้านทั่วไป ถือเป็นเงินก้อนโตที่สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้เป็นเดือนๆ เชียวนะ เขาหันไปมองเถาจือด้วยสายตาเทิดทูนยิ่งกว่าเดิม พี่สาวคนนี้ช่างเลือกสถานที่ขายได้อย่างแม่นยำและมองคนไม่ผิดจริงๆ เถาจือรับถุงเงินมาเก็บไว้ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กับเซียวเฉิงเฟิง “ขอบคุณเถ้าแก่เจียง เฉิงเฟิง เงินส่วนนี้พวกเราเอาไปซื้อข้าวสารชั้นดีและของใช้จำเป็นกลับบ้านกันเถอะ”ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ
การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง
หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร
ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั
ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ
วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ







