Share

ขายหมูป่า

Author: PANYAPON
last update publish date: 2026-11-14 16:55:30

ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงก้าวพ้นชายป่ากลับเข้ามาภายในลานบ้าน ทุกคนในตระกูลเซียวที่กำลังทำงานกันอยู่ถึงกับหยุดมือลงทันที ดวงตาแต่ละคู่เบิกกว้างพลางอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนตาค้างไปตามๆ กัน

ภาพตรงหน้าคือเด็กหนุ่มร่างผอมบางและหญิงสาวตัวเล็ก กำลังลากแคร่ไม้เถาวัลย์ที่มีหมูป่าตัวใหญ่ถึงสองตัว นอนแน่นิ่งอยู่ด้านบน น้ำหนักรวมกันของพวกมันดูอย่างไรก็ไม่ต่ำกว่าสี่ถึงห้าร้อยชั่ง

“นี่มัน นี่พวกเจ้าไปล่าหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้กลับมาได้อย่างไรกัน!” เซียวเยี่ยนซานผู้เป็นบิดาเอ่ยถามเสียงดัง ด้วยความตื่นตระหนก

ก่อนที่เขาจะทิ้งจอบในมือแล้วรีบวิ่งเข้าไปดูด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง อดีตขุนพลที่เคยผ่านศึกสงครามมาเกือบทั้งชีวิตยังต้องยอมรับว่า 

การล่าหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ในป่าลึกด้วยคนเพียงสองคน โดยไม่มีอาวุธครบมือเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

หรงซู่ซินและเซียวเยว่ฉินก็รีบวิ่งตามเข้ามาดูด้วยเช่นกัน ร่างกายที่เคยอ่อนแอของพวกนาง ถูกดึงดูดด้วยความตื่นเต้นจนลืมความเหน็ดเหนื่อยไปจนสิ้น 

“สวรรค์ หมูป่าตัวใหญ่ถึงสองตัว พวกเจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนใช่หรือไม่เฉิงเฟิง แม่นางเถาจือ?” หรงซู่ซินผู้เป็นมารดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทั้งดีใจและเป็นห่วง

ทางด้านเซียวเจิ้นหยางที่นั่งอยู่บนรถเข็นไม้ สายตาคมกริบของอดีตแม่ทัพใหญ่ไม่ได้จับจ้องไปที่หมูป่า ทว่าเขากลับมองสำรวจไปที่เนื้อตัวของเถาจือและน้องชายด้วยความเป็นห่วง 

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนไม่มีร่องรอยบาดแผลหรือคราบเลือด มีเพียงหยาดเหงื่อจางๆ เท่านั้น เขาก็ถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก ทว่าในใจกลับยิ่งสงสัยในตัวของเถาจือเพิ่มขึ้นไปอีก

แต่เขาก็รู้ดีว่า ไม่ว่านางจะมีที่ไปที่มาอย่างไร หรือนางจะเป็นใคร มีเบื้องลึกเบื้องหลังยังไร นางก็คือผู้มีพระคุณของครอบครัวเขา เขาก็ไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายชีวิตของนางมากเกินไป

ด้วยความเมตตาและความช่วยเหลือของนาง ไม้รู้ว่าเขาจะต้องตอบแทนนางอย่างไร จึงจะชดใช้บุญคุณนี้ได้หมด 

“พี่ใหญ่ ท่านดูนี่สิขอรับ!” 

เซียวเฉิงเฟิงไม่รอช้า เขาละมือจากเชือกแคร่เลื่อนแล้วรีบวิ่งถลาเข้าไปหาพี่ชายทันที ด้วยดวงตาเป็นประกาย เขาล้วงเอาต้นโสมคนป่าธรรมชาติ ที่มีอายุห้าสิบปีที่เถาจือมอบให้ขึ้นมาอวด 

“นี่คือต้นโสมคนป่า ข้าเป็นคนเห็น และพี่สาวก็มอบมันให้ข้าเพื่อนำมาบำรุงร่างกายของพวกเราขอรับ”

เซียวเจิ้นหยางก้มลงมองดูต้นโสมคนในมือของน้องชายด้วยหัวใจที่สั่นไหว ความซาบซึ้งและตื้นตันใจแผ่ซ่านไปทั่วทั้งอก ของล้ำค่าที่มีมูลค่ามหาศาล ขนาดที่จะสามารถเปลี่ยนชีวิตของชาวบ้านธรรมดาให้สุขสบายขึ้นได้

แต่นางกลับยกมันให้ครอบครัวของเขาอย่างง่ายดาย เพียงเพราะเห็นว่าพวกเขากำลังลำบาก 

สมุนไพรต้นนี้ล้ำค่านัก แต่นางกลับไม่คิดจะเก็บเอาไว้เองแม้แต่น้อย จิตใจของสตรีผู้นี้ช่างกว้างใหญ่และเด็ดเดี่ยว จนบุรุษเช่นเขายังต้องยอมสยบ

“พี่ใหญ่ ท่านรู้หรือไม่ ตอนที่อยู่ในป่าน่ะ พี่สาวสุดยอดมากเลยขอรับ” เซียวเฉิงเฟิงเริ่มเล่าเรื่องราวด้วยท่าทางตื่นเต้น มือไม้ของเขากวัดแกว่งไปมากลางอากาศในขณะเล่า 

“ตอนที่ฝูงหมูป่าตัวใหญ่พุ่งเข้ามา ข้านี่กลัวจนฉี่เกือบราด ข้ารีบปีนขึ้นไปต้นไม้ตามที่พี่สาวบอก แต่พี่สาวกลับยืนนิ่งไม่ขยับเลยสักนิด นางหยิบคันธนูขึ้นมาและยิงลูกศรแรกเจาะทะลุเข้าเบ้าตาของหมูป่า พอตัวที่สองพุ่งเข้ามา นางก็ยิงเข้าที่หัวใจของหมูป่าอย่างแม่นยำ ฝีมือของนางช่างไร้ที่ติ ยิ่งกว่าทหารเสือในกองทัพของท่านเสียอีกขอรับ”

คำบอกเล่าของน้องชายทำให้เซียวเจิ้นหยาง รวมถึงทุกคนในตระกูลเซียวถึงกับเบิกตากว้างพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึก 

สายตาของอดีตแม่ทัพใหญ่หันกลับไปมองร่างบอบบางของเถาจือ ที่กำลังยืนจัดแจงอุปกรณ์ชำแหละหมูอยู่ไม่ไกล ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เถาจือปรายตาเรียบนิ่งกลับมามองบุรุษบนรถเข็นไม้ ที่กำลังจ้องมองนางด้วยแววตาไหวระริก ก่อนจะเอ่ยตัดบทเสียงเรียบ 

“เฉิงเฟิง เจ้าอย่ามัวแต่พูดมาก รีบไปเอามีดมาช่วยชำแหละหมูป่า มื้อกลางวันเราจะได้มีเนื้อกินกัน”

“ขอรับพี่สาว” เฉิงเฟิงรับคำอย่างแข็งขันและรีบวิ่งไปทันที

เถาจือจัดแจงแบ่งหน้าที่ให้ทุกคนช่วยกันทำงานอย่างเป็นระเบียบ นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด 

“หมูป่าสองตัวนี้มีขนาดใหญ่มาก ที่นี่ไม่มีห้องเก็บของสดใต้ดิน หากเก็บเอาไว้ทั้งหมดก็คงจะเน่าเสียแน่ มิสู้เปลี่ยนเป็นเงินดีกว่า เก็บไว้กินหนึ่งตัว ส่วนอีกตัวข้าจะนำไปขายที่ตลาดกับเฉิงเฟิง โชคดีที่บ้านมีรถเข็นไม้คันเก่าอยู่ พอจะใช้เข็นหมูป่าไปขายได้ ประเดี๋ยวทำอาหารเที่ยงกินกันก่อน แล้วข้าจะไปตลาดกับเฉิงเฟิง”

เมื่อได้รับคำสั่ง ทุกคนในตระกูลเซียวต่างขยับกายทำหน้าที่ของตนเองอย่างกระตือรือร้น ลานบ้านที่เคยเงียบเหงา บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยเสียงพูดคุยและกลิ่นอายของความหวังที่พึ่งพากันและกันอย่างแท้จริง

หรงซู่ซินและเซียวเยว่ฉิน นำผักป่าและผลไม้ป่าที่เถาจือเก็บกลับมาด้วย ไปล้างทำความสะอาดตรงโอ่งน้ำหลังบ้านอย่างใส่ใจ ทั้งสองคนมองเถาจือที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมฟืนด้วยสายตามีความสุข

“ท่านแม่ ดูพี่สาวสิเจ้าคะ ทั้งเก่งกาจ ทั้งยังมีเมตตา หากไม่ได้นางป่านนี้พวกเราจะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้” เซียวเยว่ฉินเอ่ยกระซิบกับมารดา ขณะล้างลูกมะเดื่อป่าอย่างระมัดระวัง

หรงซู่ซินยิ้มบาง พยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับบุตรสาวคนเล็ก 

“จริงของเจ้า ฉินเอ๋อร์ สตรีที่เด็ดเดี่ยวและพึ่งพาตนเองได้เช่นนี้หาได้ยากยิ่ง พวกเราติดค้างน้ำใจของนางใหญ่หลวงนัก เจ้าเองก็ต้องขยันขันแข็ง ช่วยงานนางให้เต็มที่ อย่าได้ทำตัวเป็นคุณหนูเจ้าสำราญเหมือนแต่ก่อนเข้าใจหรือไม่”

“ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ ลูกจะช่วยพี่สาวเถาจือทุกอย่างเลย” เซียวเยว่ฉินรับคำอย่างมุ่งมั่น

ในขณะเดียวกัน ท่านปู่เซียวและเซียวเยี่ยนซานผู้เป็นบิดา ที่เคยผ่านการใช้ชีวิตในค่ายทหารมานาน ก็กุลีกุจอเข้ามาช่วยชำแหละหมูป่าด้วยความชำนาญ 

โดยมีเซียวเจิ้นหยาง คอยอยู่ข้างๆ ไม่ห่าง อดีตแม่ทัพใหญ่ใช้สองมือขยับล้อรถเข็นไม้เข้ามาใกล้ๆ เขาช่วยประคองชิ้นเนื้อและหยิบจับส่งเครื่องมือส่งให้ท่านพ่อและท่านปู่ด้วยความเต็มใจ

“เจิ้นหยาง เจ้าดูรอยแผลที่ตาของหมูป่าตัวนี้สิ” เซียวเยี่ยนซานเอ่ยขึ้น พลางชี้มีดชำแหละไปที่บาดแผล 

“ศรเดียวทะลุเบ้าตาตัดขั้วสมองอย่างแม่นยำ น้ำหนักมือและทิศทางเช่นนี้ หากไม่ใช่ยอดฝีมือที่ฝึกปรือมานับสิบปีก็คงทำไม่ได้ แม่นางเถาจือผู้นี้ ไม่ธรรมดาจริงๆ”

ท่านปู่เซียวพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เคราสีขาวขยับตามแรงพูด 

“ใช่แล้ว ไม่มีร่องรอยการขัดขืนซ้ำสอง แสดงว่านางลงมือด้วยความมั่นใจและเด็ดขาดมากในครั้งเดียว ในใจไร้ซึ่งความลังเล ข้าอยู่มาจนอายุปูนนี้แล้ว ก็เพิ่งเคยเห็นสตรีที่มีจิตใจนิ่งสงบดุจขุนเขาเช่นนี้เป็นคนแรก”

เซียวเจิ้นหยางรับฟังบทสนทนาของบิดาและท่านปู่เงียบๆ สายตาคมกริบของเขาจดจ้องมองบาดแผลนั้น 

ก่อนจะละสายตาไปมองแผ่นหลังของเถาจือ ที่กำลังง่วนอยู่กับการจุดไฟหน้าเตาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั่งชื่นชม แปลกใจ และอบอุ่นในหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ไม่ว่านางจะเป็นใคร หรือมีเบื้องหลังอย่างไร” เซียวเจิ้นหยางเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

“ตอนนี้นางคือผู้มีพระคุณของตระกูลเซียวเรา ในยามที่พวกเราตกต่ำจนถึงขีดสุด นางกลับยื่นมือเข้าช่วยโดยไม่รังเกียจ บุญคุณนี้ ต่อให้ข้าต้องชดใช้ทั้งชีวิต ก็ไม่รู้ว่าจะหมดสิ้นเมื่อใด”

“เจ้าพูดถูกแล้วเจิ้นหยาง” ท่านปู่เซียวตบไหล่หลานชายเบาๆ 

“พวกเราต้องเจียมตนและช่วยเหลือนางอย่างเต็มกำลัง เท่าที่คนตกยากอย่างพวกเราจะทำได้”

เถาจือที่กำลังเตรียมหม้อต้มน้ำ หันหน้ากลับมามองสามบุรุษตระกูลเซียว ที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานร่วมกันอย่างสามัคคี 

แม้นางจะแอบได้ยินบทสนทนาทั้งหมดด้วยประสาทสัมผัสที่เฉียบคม แต่นางก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกไป ทำเพียงแค่กระตุกยิ้มบางเบาที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเรียบ

“หากชำแหละเนื้อส่วนท้องเสร็จแล้ว นำมาให้ข้าสักห้าชั่ง ข้าจะทำหมูป่าผัดผักป่า”

“ได้เลยขอรับพี่สาว” 

เซียวเฉิงเฟิงที่กำลังล้างรถเข็นไม้คันเก่าอยู่ ก็รีบตะโกนขานรับแทนทุกคนด้วยความกระตือรือร้น ท่ามกลางเสียงหัวเราะเบาๆ ของคนในตระกูลเซียวที่เริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

หลังจากที่ทุกคนกินหมูป่าผัดผักป่ากันจนอิ่มหนำ เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงก็ช่วยกันเข็นรถเข็นไม้คันเก่ามุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง โดยเถาจือเลือกเส้นทางที่ผู้คนไม่สัญจรเช่นเดิม 

โดยมีสายตาเป็นห่วงเป็นใย ของคนในตระกูลเซียวมองส่งจนลับสายตา บนรถเข็นมีร่างของหมูป่าตัวยักษ์ที่ถูกคลุมผ้าเอาไว้

ณ ตลาดฝูเฉวียน

เมื่อมาถึงตลาด บรรยากาศรอบข้างช่างคึกคักและเต็มไปด้วยผู้คน เถาจือไม่ได้เลือกเปิดแผงขายเองเพราะจะเสียเวลา 

แต่นางเลือกที่จะเข็นรถเข็นตรงไปยังเหลาอาหารฝูหม่านลู่ ซึ่งเป็นเหลาอาหารที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุดในแถบนี้ทันที

ทว่าเซียวเฉิงเฟิงกลับแอบกระซิบถามด้วยความกังวล 

“พี่สาว เหลาอาหารใหญ่โตปานนี้ เถ้าแก่เขาจะยอมรับซื้อหมูป่าจากพวกเราหรือขอรับ ข้ากลัวว่าพวกเขาจะกดราคาหรือไล่พวกเราออกมา”

“ลองดูก่อน” เถาจือตอบเสียงเรียบ ใบหน้าของนางยังคงนิ่งสงบ

เมื่อไปถึงท้ายครัวของเหลาอาหาร เถาแก่ร้านนามว่าเถ้าแก่เจียง ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมท่าทางใจดีกำลังยืนตรวจตราวัตถุดิบอยู่พอดี 

ทันทีที่เถาจือเข้าไปทักทายและเปิดผ้าคลุมให้ดูหมูป่า ดวงตาของเถ้าแก่เจียงก็ถึงกับเป็นประกายวาววับทันที

“โอ้! หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ แถมยังไม่มีรอยช้ำเลยสักนิด ยอดเยี่ยมมาก” เถ้าแก่เจียงอุทานออกมาด้วยความพึงพอใจ

เพราะช่วงนี้เนื้อสัตว์ป่าสดๆ ทั้งตัวเป็นที่ต้องการของบรรดาขุนนางในเมืองอย่างมาก พวกเขาชอบนำหัวและกีบเท้าไปทำอาหารมงคล

โชคดีที่เถ้าแก่เจียงเป็นพ่อค้าที่มีคุณธรรมและซื่อสัตย์ เขาไม่ได้โกงราคาหรือกดราคาเลยแม้แต่น้อย 

ตรงกันข้าม เขาจัดแจงให้เด็กในร้านช่วยกันยกหมูป่าขึ้นตาชั่งขนาดใหญ่ ต่อหน้าเถาจือทันที น้ำหนักรวมของหมูป่าทั้งตัวอยู่ที่สามร้อยชั่งเต็มๆ เถ้าแก่เจียงคิดราคาเหมาทั้งตัวให้ในราคาชั่งละห้าสิบอีแปะ ซึ่งเป็นราคาที่สูงและเป็นธรรมอย่างยิ่ง

“หมูป่าตัวนี้หนักสามร้อยชั่ง สภาพสมบูรณ์ดี ข้าให้เจ้าชั่งละห้าสิบอีแปะ ทั้งหมดเป็นสิบห้าตำลึงเงิน วันหน้าหากล่าสัตว์ป่าตัวใหญ่ๆ แบบนี้มาได้อีก จงนำมาขายให้เหลาอาหารของข้า ข้ายินดีรับซื้อไม่อั้น” เถ้าแก่เจียงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มแล้วยื่นถุงเงินหนักๆ ให้เถาจือ

เซียวเฉิงเฟิงที่ยืนลุ้นอยู่ข้างหลังถึงกับตาโต หัวใจเต้นโครมครามด้วยความดีใจ เงินสิบห้าตำลึงเงินสำหรับชาวบ้านทั่วไป ถือเป็นเงินก้อนโตที่สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้เป็นเดือนๆ เชียวนะ 

เขาหันไปมองเถาจือด้วยสายตาเทิดทูนยิ่งกว่าเดิม พี่สาวคนนี้ช่างเลือกสถานที่ขายได้อย่างแม่นยำและมองคนไม่ผิดจริงๆ

เถาจือรับถุงเงินมาเก็บไว้ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กับเซียวเฉิงเฟิง 

“ขอบคุณเถ้าแก่เจียง เฉิงเฟิง เงินส่วนนี้พวกเราเอาไปซื้อข้าวสารชั้นดีและของใช้จำเป็นกลับบ้านกันเถอะ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   เก็บคนกลับมาอีกแล้ว

    ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ชีวิตในวัยเกษียณ

    การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ซื้อที่ดินและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

    หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   มือสังหารเงา

    ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   สัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้าน

    ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ทาสทั้งห้าชีวิต

    วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status