LOGINเถาจือและเซียวเฉิงเฟิงเดินมุ่งหน้าสู่หุบชิงสุ่ย ทั้งสองคนเดินเข้าไปในป่าลึก อยากได้สัตว์ป่าตัวใหญ่ก็ต้องเข้าป่าชั้นใน
“เฉิงเฟิงเจ้าไปเกือบฟืนตรงนั้นเถิด” เถาจือเอ่ยสั่งขณะชี้มือไปยังดงไม้แห้งเบื้องหน้า “ขอรับพี่สาว” เซียวเฉิงเฟิงพยักหน้ารับคำอย่างแข็งขันแล้วแยกตัวออกไปทันที เพื่อเก็บฟืน ในระหว่างที่เถาจือกำลังย่อตัวลงเพื่อเก็บผักป่าใส่ตะกร้าอย่างใจเย็นอยู่นั้น จู่ๆ หูของนางก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวบางอย่างดังมาจากระยะไกล คิ้วเรียวงามของนางขมวดมุ่น นางไม่รอช้ารีบทิ้งตัวคุกเข่าลง แล้วแนบใบหูลงบนพื้นดินเพื่อฟังเสียงให้ชัดเจนทันที แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่ส่งผ่านผืนดิน ทำให้เถาจือเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ‘มีสัตว์ป่าฝูงใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้!’ “เฉิงเฟิง หยุดเก็บฟืนแล้วรีบปีนขึ้นไปหลบบนต้นไม้เดี๋ยวนี้ เร็วเข้า!” เถาจือรีบลุกขึ้นแล้วสั่งเซียวเฉิงเฟิงเสียงเฉียบขาด น้ำเสียงที่ทรงอำนาจของนางทำเอาเซียวเฉิงเฟิงไม่กล้าอิดออด เขารีบปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ใกล้ตัวอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณทันที ยังไม่ทันที่เซียวเฉิงเฟิงจะนั่งบนกิ่งไม้ใหญ่ได้อย่างมั่นคง ก็มีเสียงฝีเท้าที่ทำให้พื้นดินสะเทือนและเสียงขู่ฟ่อก็ดังระงมไปทั่วบริเวณ ฝูงหมูป่าตัวใหญ่ยักษ์สามสี่ตัว พุ่งทะยานแหวกดงไม้ตรงเข้ามาหาเถาจือ เขี้ยวสีขาวใหญ่ของพวกมันดูน่ากลัว จนเซียวเฉิงเฟิงที่อยู่บนต้นไม้ถึงกับหน้าถอดสี “พี่สาว ระวัง!” ทว่าเถาจือกลับไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย นางเพียงขยับร่างกายเบี่ยงหลบอย่างคล่องแคล่วว่องไว มือเรียวเอื้อมหยิบคันธนูคู่กายขึ้นมา สายตาของนางจับจ้องไปที่เป้าหมายด้วยความนิ่งสงบ ก่อนที่นางจะดึงสายธนูจนตึง แล้วปล่อยลูกศรพุ่งแหวกอากาศออกไปอย่างรวดเร็ว ฉึก! ลูกศรดอกแรกพุ่งเจาะทะลุเข้าเบ้าตาทะลุสมองของหมูป่าตัวแรกอย่างแรง จนมันล้มลงสิ้นใจทันทีโดยไม่ทันตั้งตัว หมูป่าอีกตัวที่วิ่งตามมาส่งเสียงร้องคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง และพุ่งเข้าใส่เถาจือด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม นางขยับมืออย่างรวดเร็วจนมองตามไม่ทัน นางขึ้นสายลูกศรดอกที่สองแล้วปล่อยออกไปอีกครั้งทันที ฉึก! ลูกศรปักเข้าที่ขั้วหัวใจของหมูป่าตัวที่สองอย่างแม่นยำ ร่างขนาดมหึมาของมันไถลครูดไปกับพื้นดินก่อนจะแน่นิ่งไป ฝูงหมูป่าที่เหลือเห็นท่าไม่ดีและตระหนักถึงภัยอันตรายจากสตรีตรงหน้า จึงพากันแตกตื่น รีบวิ่งหนีเข้าป่าลึกไปอย่างหวาดกลัว บรรยากาศรอบกายกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง เถาจือลดคันธนูลงแล้วปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเบาๆ “ไม่ได้จับธนูมานาน แต่ฝีมือยังใช้ได้” เถาต่อพึมพำกับตนเองเบาๆ ก่อนจะมองหมูป่าขนาดใหญ่สองตัว ที่นอนตายอยู่บนพื้นด้วยรอยยิ้ม ทางด้านเซียวเฉิงเฟิงที่อยู่บนต้นไม้ บัดนี้เขาได้แต่นั่งอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบตกจากกิ่งไม้ ฝีมือการยิงธนูที่เฉียบคม ดุดัน และแม่นยำราวกับจับวางเช่นนี้ แม้แต่ทหารเสือในกองทัพของพี่ใหญ่ยังยากที่จะเทียบชั้นได้ หรือพลแม่นธนูระดับหัวกะทิของแคว้นตงหยาง ก็ยังยากจะหาผู้ใดเทียบเคียงได้ พี่สาวชาวบ้านคนนี้ นางเป็นเซียนธนูมาจากที่ใดกันแน่นะ เซียวเฉิงเฟิงรีบรูดตัวลงมาจากต้นไม้ใหญ่จนก้นกระแทกพื้น ทว่าเขากลับไม่สนใจความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย เขารีบคุกเข่าลงเบื้องหน้าของเถาจือ แล้วคำนับพลางประสานมือแน่น ดวงตาเป็นประกายด้วยความเลื่อมใสและศรัทธาอย่างถึงที่สุด “พี่สาว ท่านช่างเก่งกาจและยอดเยี่ยมยิ่งนัก ฝีมือยิงธนูของท่านแม่นยำยิ่งกว่าทหารในกองทัพเสียอีก ได้โปรดรับข้าเป็นศิษย์ และสั่งสอนวิชาให้ข้าด้วยเถิดขอรับ” เถาจือมองเด็กหนุ่มที่เปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือด้วยสายตาเรียบเฉยตามเดิม นางไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงแต่เอ่ยตัดบท “ลุกขึ้นเถอะ เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เจ้ากับข้าต้องรีบจัดการกับหมูป่าสองตัวนี้ก่อน” เซียวเฉิงเฟิงลุกขึ้นพลางเกาหัวแกรกๆ เขาเดินเข้าไปสำรวจหมูป่าตัวใหญ่ยักษ์สองตัวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ตัวหนึ่งหนักไม่ต่ำกว่าสองร้อยชั่ง สองตัวรวมกันก็หนักมหาศาล เขาเริ่มคิดหนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “พี่สาว หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ ลำพังแรงของข้าคนเดียว คงลากกลับไปได้เพียงตัวเดียวเท่านั้น หากจะลากพร้อมกันสองตัว ต่อให้ข้าใช้แรงทั้งหมดที่มีก็คงไปได้ไม่ถึงครึ่งทางแน่ หรือว่าข้าควรจะวิ่งกลับไปตามท่านพ่อกับมาช่วยดีขอรับ?” เถาจือปรายตามองหมูป่าแล้วหันไปมองเถาวัลย์หนาที่พันอยู่รอบต้นไม้ใหญ่รอบๆ ความจริงนางสามารถนำหมูป่าเข้าไปเก็บไว้ในมิติได้ แต่นางไม่อยากเปิดเผยความลับเรื่องมิติวิเศษนี้ให้ใครรู้ จึงเลือกใช้วิธีพื้นบ้านทว่าต้องอาศัยกลไกและสมองอันชาญฉลาด “ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น เจ้ามานี่ ช่วยข้าตัดเถาวัลย์พวกนี้” นางเอ่ยเสียงเรียบ แล้วชักมีดสั้นออกมายื่นให้กับเฉิงเฟิง เมื่อได้เถาวัลย์มาแล้ว เถาจือนำเถาวัลย์ที่มีคุณสมบัติเหนียว มาถักสานเข้ากับกิ่งไม้หนาอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นแคร่เลื่อนสำหรับลากของขนาดใหญ่ จากนั้นนางก็จัดแจงผูกเงื่อนกลไกผ่อนแรงเข้ากับต้นไม้ตรงพื้นที่ลาดเขา โดยใช้หลักการรั้งและดึงน้ำหนัก ทำให้แคร่ไม้สามารถเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้โดยไม่ต้องเปลืองแรงมาก ทว่าสิ่งที่ทำให้เซียวเฉิงเฟิงต้องอึ้งจนตาค้างยิ่งกว่าเดิม นั่นก็คือตอนที่เถาจือเดินเข้าไปจับขาหลังของหมูป่าตัวใหญ่หนักหลายร้อยชั่งด้วยมือเปล่า นางออกแรงดึงเพียงครั้งเดียว ร่างมหึมาของหมูป่าก็ลอยขึ้นไปนอนสงบนิ่งอยู่บนแคร่เลื่อนได้อย่างง่ายดาย ราวกับมันเบาหวิว ก่อนที่นางจะทำแบบเดียวกันกับหมูป่าตัวที่สอง “พะ พี่สาว ท่านแรงเยอะขนาดนี้เลยหรือขอรับ?” เซียวเฉิงเฟิงเอ่ยถามเสียงสั่น ร่างกายของพี่สาวดูบอบบางแค่นี้ แต่กลับมีพละกำลังมหาศาลราวกับช้างสารจริงๆ “ข้าแค่รู้จังหวะและรู้จักผ่อนแรงเพียงเท่านั้น” เถาจือตอบปัดเสียงเรียบ แล้วโยนเชือกเถาวัลย์เส้นหน้าให้กับเซียวเฉิงเฟิง “เอาล่ะ เจ้าลากแคร่นี้เดินตามข้ามา มีกลไกช่วยผ่อนแรงช่วยอยู่ เจ้าจะรู้สึกว่ามันเบาเหมือนลากฟืนมัดเดียวนั่นแหละ” เซียวเฉิงเฟิงรับเชือกมาลองลากดูอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่เมื่อเขาออกแรงดึง แคร่เลื่อนกลับขยับตามอย่างง่ายดายจริงๆ เขามองแผ่นหลังของเถาจือด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกยกย่องยิ่งกว่าเดิม พี่สาวผู้นี้ไม่ใช่แค่รักษาเก่ง ทำอาหารอร่อย ใจดีมีเมตตา ยิงธนูเก่ง แต่ยังมีสติปัญญาและพละกำลังที่น่ากลัวเหลือเกินอีก ในระหว่างทางที่ทั้งสองคนกำลังลากแคร่เลื่อนเพื่อนำหมูป่ากลับบ้าน สายตาของเซียวเฉิงเฟิงที่คอยสอดส่องไปทั่วตามสัญชาตญาณความตื่นเต้น ก็ไปสะดุดเข้ากับพืชต้นหนึ่งใต้ร่มไม้ใหญ่ เขาชะงักฝีเท้าก่อนจะชี้นิ้วไปทางนั้นแล้วร้องทักขึ้น “พี่สาว ท่านดูต้นไม้ตรงซอกหินนั้นสิขอรับ ใบของมันช่างแปลกตานัก แถมยังมีผลสีแดงเล็กๆ อยู่ตรงกลางด้วย นี่ใช่ ใช่โสมป่าที่เขาเล่าลือกันหรือไม่ขอรับ?” เซียวเฉิงเฟิงจดจำได้จากตำราสมุนไพรที่เขาเคยอ่านมา เถาจือเดินเข้าไปดูตามที่เซียวเฉิงเฟิงชี้บอก ทันทีที่เห็นเต็มตา นัยน์ตาเรียบนิ่งของนางก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เพราะมันคือต้นโสมคนป่าธรรมชาติ ที่มีอายุไม่ต่ำกว่าห้าสิบปี รากของมันสมบูรณ์อวบอิ่มราวกับรูปร่างของทารก ถือเป็นของป่าหายากระดับตำนาน ที่มีมูลค่ามหาศาล ยิ่งไปกว่านั้น ในบริเวณใกล้ๆ กัน นางยังพบหญ้าเอ็นยืดร้อยปี สมุนไพรล้ำค่าที่มีสรรพคุณในการทะลวงเส้นลมปราณและสมานเส้นเอ็น ซึ่งเป็นสิ่งที่จะช่วยรักษาอาการขาพิการของเซียวเจิ้นหยางได้โดยตรง เถาจือใช้มีดสั้นขุดสมุนไพรทั้งสองชนิดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง นางเก็บหญ้าเอ็นยืดลงตะกร้าของตน ก่อนจะหันมารวบรากโสมคนป่าที่ล้างดินออกสะอาดและห่อไว้ในเศษผ้าแล้ว ยื่นส่งไปตรงหน้าของเซียวเฉิงเฟิง “เอาไปสิ สิ่งนี้ข้าให้เจ้า” เถาจือเอ่ยเสียงเรียบ เซียวเฉิงเฟิงสะดุ้งโหยง แล้วรีบโบกไม้โบกมือพัลวันด้วยความตกใจ “ไม่ได้ๆ ขอรับพี่สาว สิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป หากนำไปขายในเมืองย่อมได้เงินมากมาย ครอบครัวของข้ามาอาศัยบ้านท่าน กินข้าวของท่าน แล้วข้าจะกล้ารับของมีค่าขนาดนี้ได้อย่างไร” “ข้าบอกให้รับก็รับไป” เถาจือยัดต้นโสมใส่มือของเซียวเฉิงเฟิงที่ยังคงทำท่าทางเลิกลั่ก นางจ้องมองเขาด้วยสายตาจริงจัง “เจ้าเป็นคนหันไปเห็นมันก่อน ย่อมถือว่าเป็นโชคชะตาของเจ้า อีกอย่าง ร่างกายของคนในตระกูลเจ้ากำลังอ่อนแอ พี่ชายของเจ้าก็บาดเจ็บหนัก โสมคนต้นนี้มีสรรพคุณบำรุงกำลังและต่อชีวิตชั้นเลิศ มันจำเป็นต่อครอบครัวเจ้ามากกว่าข้า” คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยเหตุผลและน้ำใจอันเด็ดเดี่ยวของเถาจือ ทำให้เซียวเฉิงเฟิงก้มมองต้นโสมคนในมือด้วยความตื้นตันใจ จนขอบตาร้อนผ่าว เขากำของล้ำค่าไว้แน่นก่อนจะก้มหัวคำนับนางอย่างซึ้งใจ “ขอบคุณพี่สาวมากขอรับ บุญคุณของท่าน เฉิงเฟิงจะไม่มีวันลืมเลย!” เถาจือเพียงพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะออกเดินนำทางลากเสบียงและสมุนไพร มุ่งหน้าออกจากป่าลึกทันทีในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ
การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง
หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร
ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั
ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ
วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ







