LOGINเถาจือเดินไปที่เตาฟืน นางหยิบสมุนไพรแห้งที่แอบนำออกมาจากมิติ ออกมาจำแนกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะจัดการต้มยา
นางไม่ได้นำยาเม็ดในยุคอนาคตออกมา เพราะทุกคนอาจจะสงสัยได้ สมุนไพรชั้นดีในมิตินางมีมากมาย ด้วยความที่ชื่นชอบการกินยาต้ม นางจึงซื้อเก็บไว้เยอะ
จากนั้นนางก็นำผ้าฝ้ายสะอาดมาตัดเพื่อใช้สำหรับพันแผล ท่วงท่าของนางดูเด็ดขาด ไร้ความลังเล และเปี่ยมไปด้วยความรู้ ซึ่งต่างจากหญิงสาวชาวบ้านทั่วไปที่ต้องตื่นตระหนก เมื่อเจอคนบาดเจ็บสาหัสอยู่ตรงหน้า
“พี่สาวท่านนี้ ช่างเก่งกาจยิ่งนัก อีกทั้งยังนิ่งสงบและพึ่งพาได้ราวกับจอมยุทธ์ผู้เร้นกาย” เซียวเฉิงเฟิงกระซิบกับเซียวเยว่ฉินผู้เป็นน้องสาวคนเล็ก
“นั่งเฉยๆ นะ ข้าจะทำแผลให้” เถาจือเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเซียวเยว่ฉิน พร้อมกับมองแผลบนศีรษะของเด็กน้อยที่โดนก้อนหินเมื่อเช้านี้
ระหว่างที่รอยาสมุนไพรต้มได้ที่ เถาจือก็คิดว่านางจะทำแผลให้กับเซียวเยว่ฉินก่อน
เซียวเยว่ฉินนั่งนิ่งปล่อยให้เถาจือทำแผลให้ นางนั่งมองเถาจือทายาสมุนไพรที่มีฤทธิ์เย็น ลงบนแผลที่ศีรษะของนางอย่างเบามือ ความเจ็บปวดก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปจนสิ้น รอยยิ้มแห่งซาบซึ้งใจและความดีใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า
ขณะที่คนอื่นๆ กำลังซาบซึ้งและตื่นตาตื่นใจกับความพร้อมของบ้านหลังเล็กนี้ เซียวเจิ้นหยางที่นั่งอยู่บนรถเข็นไม้ กลับใช้สายตาของอดีตแม่ทัพใหญ่ สำรวจทุกการเคลื่อนไหวของเถาจือ
“ท่านกินยาต้มจอกนี้ก่อนเถิด แล้วข้าจะทำแผลให้”
เถาจือยื่นจอกยามาตรงหน้าของเซียวเจิ้นหยาง หลังจากที่ยาต้มได้ที่แล้ว สายตาของนางไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย
“ขอบใจแม่นางที่เมตตาครอบครัวของข้า” เขาเอ่ยขอบคุณนาง พร้อมกับยื่นมืออันไร้เรี่ยวแรงไปรับจอกยามาดื่มรวดเดียวจนหมด
“ข้าจะทำแผลให้ เช่นนั้นแล้วจำเป็นต้องถอดเสื้อของท่านออก”
คำพูดของเถาจือทำให้ใบหูของอดีตแม่ทัพใหญ่แดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย เขาไม่เคยใกล้ชิดกับสตรีคนไหนมาก่อน และยิ่งไม่มีสตรีใดมาเห็นเรือนร่างของเขาด้วย
ทว่าในเวลาเช่นนี้ เขาไม่ควรมานั่งคิดมากเรื่องชายหญิงไม่ควรใกล้ชิด เขาจะต้องรีบหาย ครอบครัวของเขายังต้องมีคนดูแล
ถึงแม้ว่าขาของเขาจะพิการก็ตาม แต่เขาจะมาตายในตอนนี้ไม่ได้ เขายังไม่ได้แก้แค้น ตระกูลเซียวจงรักภักดีต่อแผ่นดินแคว้นตงหยางมาหลายชั่วอายุคน แต่กลับถูกใส่ร้ายกล่าวหาว่าเป็นกบฏ
หนี้แค้นครั้งนี้ เขาจะทำให้พวกมันทุกคนได้ชดใช้ด้วยเลือดเอง!
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เซียวเจิ้นหยางก็ถอดเสื้อออกทันที เถาจือมองแผ่นหลังของเขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง
ทว่าแววตาของนางกลับวูบไหวเล็กน้อยด้วยความรู้สึกสะท้อนใจ แผ่นหลังกว้างของอดีตแม่ทัพใหญ่ที่คอยปกป้องแผ่นดิน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์จากการถูกโบยจนเนื้อปริแตก
บาดแผลบางส่วนเริ่มอักเสบจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำ อีกทั้งยังมีไอสีดำจางๆ แผ่ออกมาตามแนวเส้นของชีพจร บ่งบอกว่าพิษร้ายกำลังกัดกินร่างกายของเขาจากภายใน
หากเป็นหญิงสาวชาวบ้านทั่วไปคงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวไปแล้ว ทว่าสำหรับอดีตนักฆ่าผู้คลุกคลีอยู่กับความเป็นความตายมาครึ่งชีวิต บาดแผลเหล่านี้ ไม่ได้ทำให้นางกะพริบตาเลยด้วยซ้ำ
ตอนเป็นนักฆ่า เมื่อนางบาดเจ็บกลับมา นางต้องรักษาแผลด้วยตัวเอง นักฆ่าไม่มีสิทธิ์ไปโรงพยาบาล
อีกทั้งนางยังเคยปลอมตัวเป็นหมอหญิง เพื่อความแนบเนียนนางจึงต้องร่ำเรียนหมอ ในเวลาอันรวดเร็วนางก็จดจำความรู้ทางการแพทย์ได้เป็นอย่างดี นี่จึงเป็นเหตุผลที่นางมียามากมายและเชี่ยวชาญในการรักษา
เถาจือหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่ลับจนคมกริบ ขึ้นมาลนไฟบนเตาฟืนจนร้อน นางจัดแจงอ่างน้ำอุ่นและผ้าสะอาดอย่างเป็นระเบียบ ท่วงท่าของนางช่างมีความเด็ดขาดและลื่นไหล ราวกับหมอทหารผู้เชี่ยวชาญในสนามรบ
“มันจะเจ็บสักหน่อย หากทนไม่ไหวก็กัดผ้าผืนนี้เอาไว้” เถาจือยื่นผ้าสะอาดให้เขา ทว่าเซียวเจิ้นหยางกลับส่ายหน้าช้าๆ
“ลงมือเถิด แผลแค่นี้ข้าทนได้”
เถาจือไม่พูดพร่ำทำเพลงอันใดอีก นางใช้มีดสั้นคมกริบกรีดเลาะเอาเนื้อร้ายที่เน่าเปื่อย บนแผนหลังของเขาออกอย่างรวดเร็วและแม่นยำ
ปลายมีดขยับไปมาอย่างพลิ้วไหวราวกับตวัดพู่กัน เลือดเสียสีคล้ำหลั่งไหลออกมา เซียวเจิ้นหยางขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน
ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย ทว่าเขากลับไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่คำเดียว ความอดทนอันแข็งแกร่งนี้ ทำให้เถาจือชื่นชมเขาอยู่ในใจ
หลังจากนางล้างแผลด้วยน้ำสมุนไพรสูตรพิเศษ ที่ช่วยสมานบาดแผลและถอนพิษภายนอก นางก็พอกยาสมุนไพรที่มีฤทธิ์เย็น แล้วพันแผลด้วยผ้าฝ้ายสะอาดอย่างประณีต
ความเจ็บปวดที่เคยร้อนดั่งไฟแผดเผาบนแผ่นหลังของเซียวเจิ้นหยาง กลับมลายหายไปจนสิ้น แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นสบายอย่างน่าตกตะลึงแทน
“เสร็จแล้ว นอนพักเสีย” เถาจือเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนที่นางจะลุกขึ้นเดินไปยังห้องนอน ที่ท่านปู่และท่านย่าของเซียวเจิ้นหยางนอนซมอยู่
นางก้าวเข้าไปข้างเตียง จับข้อมือของท่านปู่เซียวเหวินรุ่ยและท่านย่ากู้หรูอวี้เพื่อตรวจชีพจรอย่างละเอียด นิ้วเรียวบางกดลงบนจุดชีพจรด้วยท่าทางชำนาญ แววตาคู่นั้นของนางนิ่งสงบจนยากจะคาดเดาความคิด
“พวกท่านเพียงไข้ขึ้นเพราะแดด และอ่อนเพลียจากการเดินทางไกล มีความเครียดสะสมทำให้กินอาหารไม่ลง นี่คือยาบำรุงและยาลดไข้ ดื่มจอกนี้หมดแล้วนอนพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้เช้าอาการจะดีขึ้น” เถาจือส่งจอกยาต้มอุ่นๆ ให้ท่านแม่หรงซู่ซินช่วยป้อนให้คนแก่ทั้งสอง
“แม่นาง เจ้าจะให้พวกเราพักที่บ้านของเจ้าจริงๆ หรือ?” หรงซู่ซินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเกรงใจ
ใบหน้าของอดีตฮูหยินเอกเต็มไปด้วยความกังวล นางหันมองไปรอบๆ บ้านไม้ที่สะอาดสะอ้าน สลับกับมองสภาพเนื้อตัวที่มอมแมมของคนในครอบครัว ด้วยความลังเลใจ
“พวกเราคือนักโทษเนรเทศ หากทางการรู้เข้า เจ้าจะพลอยเดือดร้อนไปด้วยนะ”
เถาจือหันกลับมามองสบตาหรงซู่ซิน แววตาของนางนิ่งสงบไร้ซึ่งความหวาดกลัวดั่งเช่นชาวบ้านทั่วไป
“บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวหมู่บ้าน เกือบครึ่งลี้ หากไม่มีใครสังเกตย่อมไม่มีใครรู้ อีกอย่าง พวกท่านในสภาพนี้ หากไม่พักผ่อนและรักษาตัวให้ดี เกรงว่าจะผ่านค่ำคืนอันหนาวเหน็บของแดนมู่หนานไปไม่ได้” น้ำเสียงของนางเรียบเฉย ทว่าเด็ดขาดจนไม่มีใครกล้าแย้ง
“ในห้องโถงมีแคร่ไม้และพื้นที่ว่าง ข้าจะจัดเตรียมผ้าห่มและฟูกนอนส่วนที่เหลือมาให้ พวกท่านก็พักที่นี่ก่อนเถิด”
คำพูดที่ตรงไปตรงมาแต่แฝงไปด้วยความเอื้อเฟื้อ ทำให้น้ำตาของหรงซู่ซินคลอเบ้า นางประสานมือขอบคุณเถาจือซ้ำๆ ด้วยความซาบซึ้งใจ
หลังจากจัดการให้ท่านปู่และท่านย่าดื่มยาจนหลับไป เถาจือก็เดินกลับออกมาที่ห้องโถงกลาง นางนำเสื่อฝ้ายและผ้าห่มผืนหนาออกมาจัดวางให้ท่านพ่อเซียวเยี่ยนซานและน้องๆ ได้เอนกายพักผ่อน
“พวกท่านกินข้าวกันก่อนเถิด แล้วจะได้พักผ่อน”
เถาจือตักข้าวและน้ำแกงเนื้อที่นางเคี่ยวเอาไว้มาให้พวกเขา กลิ่นหอมของน้ำแกงเนื้อที่เคี่ยวจนเปื่อย โชยมากระทบความหิวโหยของทุกคน
“ขอบคุณพี่สาวที่เมตตาครอบครัวของข้าขอรับ” เซียวเฉิงเฟิงยกมือขึ้นคาราวะ เพื่อขอบคุณเถาจืออีกครั้ง
เซียวเฉิงเฟิงและเซียวเยว่ฉินกินข้าวด้วยความหิว แต่ก็ยังคงรักษามารยาทอันดีงามของตระกูลสูงศักดิ์ไว้ได้อย่างน่าเอ็นดู
การกระทำทั้งหมดของเถาจือ ตั้งแต่การรักษาบาดแผลฉกรรจ์ของเซียวเจิ้นหยาง ไปจนถึงการตรวจชีพจรและจัดยารักษาโรคอย่างคล่องแคล่ว ตกอยู่ในสายตาของคนในตระกูลเซียวทุกคน และมันก็ทำให้พวกเขาเกิดความสงสัยในตัวของนาง
ท่านพ่อเซียวเยี่ยนซานและท่านแม่หรงซู่ซินมองสบตากันด้วยความแปลกใจ ว่าเหตุใดหญิงสาวชาวบ้านตัวคนเดียวจึงมีวิชาแพทย์ที่สูงส่งถึงเพียงนี้?
ยาสมุนไพรที่นางใช้ ทั้งกลิ่นและสรรพคุณล้วนเป็นของล้ำค่า ที่แม้แต่หมอหลวงในเมืองหลวงยังยากจะนำออกมาใช้ได้ง่ายๆ
ขณะเดียวกัน เซียวเจิ้นหยางที่เพิ่งสวมเสื้อกลับเข้าไป เขามองตามแผ่นหลังบางของนาง ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
ข้าวของเครื่องใช้ในบ้านที่พรั่งพร้อม วิชาแพทย์อันลึกล้ำ และกลิ่นอายสังหารอันเบาบางที่นางเผลอปล่อยออกมาตอนลงมีดทำแผลให้เขา
นางเป็นใครกันแน่? เหตุใดหญิงสาวชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในแดนเนรเทศอันห่างไกล ถึงได้มีความสามารถที่เก่งกาจ และกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้!
ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ
การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง
หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร
ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั
ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ
วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ







