ย่อหน้าสุดท้ายเป็นช่วงเวลาเงียบๆ ของชีวิตประจำวันที่ถูกวาดขึ้นอย่างละเอียด ฉันชอบการใส่รายละเอียดเล็กๆ เช่นการจัดโต๊ะอาหารเช้าและการมองตากันในเช้าวันหนึ่ง เพราะมันบอกว่าอำนาจและความรักสามารถอยู่ร่วมได้โดยไม่ต้องลบล้างกันเลย ท่อนปิดคล้ายกับ 'Who Made Me a Princess' ตรงที่ให้ความรู้สึกการไถ่ถอนและการเริ่มต้นใหม่ แต่อารมณ์ของเรื่องนี้โฟกัสที่การสร้างสถานะทางการเมืองควบคู่ไปกับความสัมพันธ์ ซึ่งทำให้ตอนจบมีทั้งความพอใจและความค้างคาในแบบที่ชวนให้นึกต่อไปอีกสักนิด
มองในแง่การบริหาร ต้องสร้างระบบราชการที่โปร่งใสแต่ควบคุมได้ โดยอาจดัดแปลงจากแนวคิด 'จอมขมังเวทย์' ใน 'The Genius Prince's Guide to Raising a Nation Out of Debt' ที่ใช้ทั้งความกลัวและผลประโยชน์เพื่อดึงคนเก่งๆ มาร่วมงาน ส่วนด้านเศรษฐกิจ อาจนำเทคนิคสมัยใหม่มาปรับใช้ เช่น ระบบชลประทานหรือมาตรฐานเงินตรา เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตประชาชน ซึ่งจะช่วยเพิ่มความนิยมในระยะยาว