เป็น ต่อ ตอนที่ 111

นิยายเรื่องนี้เป็นภาคแยกจากนิยายเรื่อง "ชะตารักพันธนาการ" เมื่อภัทราอ่านนิยายเรื่อง "ชะตารักพันธนาการ" จบ เธอก็รู้สึกอึดอัดคับข้องใจแทนหานอี้หลง พระรองของเรื่อง หานอี้หลง ชายหนุ่มที่อ่อนโยนแสนดี แต่กลับต้องมีชะตากรรมที่น่าสงสาร และเมื่อภัทราได้ทะลุมิติเข้าไปอยู่ในร่างของเจียงอันเล่อ ตัวละครในนิยาย ภารกิจพิทักษืหานอี้หลง ชายในดวงใจที่ใครๆ ก็ตีตราว่าเป็นแค่พระรองก็เริ่มต้นขึ้น แล้วภัทราจะช่วยให้หานอี้หลงหลุดพ้นจากชะตากรรมอันเลวร้ายได้หรือไม่ ติดตามใน "ข้าน้อยเป็นติ่งพระรอง"

มีน สาวดวงซวยที่อยู่ ๆ ก็ถูกดึงวิญญาณไปยังปรโลก เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นความผิดพลาดอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อกลไกแห่งชีวิตเกิดขัดข้องทำให้ทุกอย่างแปรปรวน เจ้าแห่งปรโลกจึงขอโทษและรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดด้วยตนเอง เพื่อจะได้เฝ้าดูพระรองและส่งเขาไปให้ถึงปลายทางของตอนจบ มีนจึงเลือกที่จะไปเกิดใหม่ในมังงะเรื่องโปรดแทนการกลับเข้าร่างเดิม เจ้าแห่งปรโลกเห็นว่าสิ่งที่ขอไม่ได้มากเกินไปจึงได้ตอบตกลงแล้วส่งเธอไปยังที่ชอบ ๆ แต่เอ๊ะ! เหตุใดไม่เหมือนที่คุยกันไว้ ไฉนท่านส่งข้ามาเป็นตัวประกอบที่ต้องตายด้วยมือพระรองเล่า... . . . “เลิกกั๊กแล้วรักก่อนนะ... ตะ ๆ เตงมาได้ไง” ทว่าเมื่อเปิดประตูห้องได้ก็ถึงกับยิ้มค้าง เมื่อมีใครอีกคนนั่งไขว้ขากอดอกอยู่บนเตียงนุ่มคอยท่าอยู่ก่อนแล้ว ดาบที่กอดอยู่นั่นก็ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย เกรงว่าจะลอยมาบั่นคอได้ทุกเมื่อ แล้วยังรอยยิ้มอีกเล่าเพียงเท่านี้ก็ทำเอาขนหัวลุกซู่ “ฮึ! กลับมาสักทีนะ ข้าก็นึกว่าจะเอาแต่เต้นแร้งเต้นกาไม่ยอมกลับบ้านเสียอีก” **เนื้อเรื่องไม่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ เป็นเพียงสิ่งที่สมมุติขึ้น ทุกตัวละครทุกเหตุการณ์ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น**

ริน' น้องสาวคนเล็กของ 'รัม' ถูกพี่ชายจอมหวงคอยกันท่าผู้ชายทุกคนที่เข้ามาจีบ โดยมี 'ทีออน' เพื่อนสนิทมาดขรึมของพี่ชายรับหน้าที่เป็น 'ไม้กันหมา' เบอร์หนึ่ง ใครๆ ก็คิดว่าทีออนเป็นพี่ชายที่แสนดี คอยดูแล ห่วงใย และดุรินเหมือนเด็กๆ แต่หารู้ไม่ว่า... ภายใต้มาดนิ่งสุขุมนั้น เขาคือ 'เสือร้าย' ที่กำลังจำศีลรอเวลาตะครุบเหยื่อ เขารอ... รอวันที่รินเรียนจบ เขารอ... รอวันที่เธอโตพอจะรองรับความรักที่รุนแรงของเขาได้ เมื่อวันนั้นมาถึง และมีตัวแปรอย่างหนุ่มรุ่นพี่เข้ามาจีบริน ความอดทนของเสือจำศีลก็ขาดผึง! เส้นกั้นบางๆ ที่เรียกว่า 'พี่ชาย' กำลังจะถูกข้ามผ่าน... ด้วยบทเรียนรักฉบับผู้ใหญ่ ที่ทั้งเร่าร้อน วาบหวาม และเอาแต่ใจที่สุด! "พี่รัมไว้ใจพี่ทีที่สุด... แต่รินหารู้ไม่ว่า คนที่น่ากลัวที่สุด ก็คือพี่ทีนี่แหละ!"

"ซื่อหยา" เป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ ทั้งชีวิตของเธอมีแค่เรื่อง 'งาน' พอว่างหน่อยก็ทุ่มเวลาให้กับการอ่านนิยาย ซึ่งเธอไม่ใช่สายกรี๊ด 'พระเอกแสนดี' แต่เทใจให้ 'พระรองสุดกร้าวใจ' ที่โผล่มาทีไรก็ฉกหัวใจของเธอไปเต็มๆ 'ทำไมจบอย่างนี้เนี่ย!' 'โอ้ย! พระรองดีกว่าเห็นๆ' เมื่ออ่านมาถึงตอนจบซื่อหยาก็รับไม่ได้ เธอว่าให้นักเขียนที่ใจร้าย ให้พระนางสมหวัง แต่พระรองต้องเจ็บช้ำคนเดียวมันเกินไปไหม ถึงนิยายจะจบแต่เธอก็ยังมูฟออนไม่ได้ ไม่รู้เป็นเพราะพรหมลิขิตหรือปากแซ่บเกินไป ทำให้ซื่อหยาที่ร้องโวยวายหลุดเข้ามาอยู่ในนิยายที่เพิ่งอ่านจบไปแบบงงๆ 'มะ....หมิงซั่วนี่' จากที่เป็นแค่นักอ่าน ตอนนี้เธอกลับได้มีโอกาสเจอกับ 'พระรอง' ในดวงใจ ตอนแรกก็ว่าจะแอบมองอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ ในฐานะ 'ตัวประกอบ' ไม่วุ่นวาย แต่เมื่อเห็นสภาพพระรองที่เจ็บปวดเธอก็รับไม่ได้ งานนี้ติ่ง อย่างเธอจะไม่ปล่อยให้พระรองที่แสนดีต้องช้ำรักอีกต่อไป แล้วหัวใจของพระรองจะพ่ายแพ้ให้กับตัวประกอบคนนี้หรือไม่ ต้องมาลุ้นกัน!

เรื่อง แทนคุณเจ้านาย เจ้านายสามีใจดีช่วยเหลือให้ครอบครัวหลุดพ้นจากความเดือดร้อนโดยไม่ได้ร้องขอสิ่งใดตอบแทน แต่การเป็นหนี้บุญคุณของท่านก็ทำให้นานาและสามีไม่สบายใจนัก จึงคิดหาวิธีตอบแทนเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่สิ่งของ... เรื่อง...แอบใช้หนี้ “พี่วิน...” ปรางวลัยเกร็งตัวเล็กน้อย มองมือใหญ่ที่อยู่บนต้นขาของตัวเองก่อนจะเงยหน้าสบตาที่คล้ายกำลังรออะไรบางอย่าง “ปรางตัดสินใจได้หรือยัง สนใจข้อเสนอของพี่มั้ย” วีรภาพขยับเข้ามาใกล้หล่อน แขนของเขาเสียดสีเรียวแขนเปลือยที่โผล่ออกมาจากเสื้อแขนกุดใส่อยู่บ้านสบายๆ “มันอาจดูเป็นการฉวยโอกาส แต่พี่หวังดีกับปรางและก็ไอ้เอกจริงๆ นะ รับรองว่าเรื่องนี้จะถูกเก็บเป็นความลับ ไอ้เอกจะไม่มีวันรู้ ปรางใช้ชีวิตได้ตามปกติ เพียงแค่พี่อาจจะนัดเจอกันเวลาคิดถึงปราง...” ร่างใหญ่โน้มตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น ก้มลงจูบหัวไหล่ของหล่อนเบาๆ หญิงสาวสะท้านทั้งตัวด้วยความอัดอั้นที่เก็บกดมานานหลายเดือนแบบไม่เคยได้ระบายออก

ใครบอกว่าพระรองนั้นแสนดี มารดาจะตบปากมันซะตรงนี้ ดีกับผีน่ะสิ แสนดีแต่เฉพาะกับพวกตัวละครหลัก ส่วนตัวประกอบอย่างนางน่ะเหรอ ไม่ได้อยู่ในสายตาเขาหรอก