ข้าน้อยขอเป็นติ่งพระรอง

ข้าน้อยขอเป็นติ่งพระรอง

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-02-11
โดย:  Luffy.gจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
10
1 คะแนน. 1 ทบทวน
53บท
2.5Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

นิยายเรื่องนี้เป็นภาคแยกจากนิยายเรื่อง "ชะตารักพันธนาการ" เมื่อภัทราอ่านนิยายเรื่อง "ชะตารักพันธนาการ" จบ เธอก็รู้สึกอึดอัดคับข้องใจแทนหานอี้หลง พระรองของเรื่อง หานอี้หลง ชายหนุ่มที่อ่อนโยนแสนดี แต่กลับต้องมีชะตากรรมที่น่าสงสาร และเมื่อภัทราได้ทะลุมิติเข้าไปอยู่ในร่างของเจียงอันเล่อ ตัวละครในนิยาย ภารกิจพิทักษืหานอี้หลง ชายในดวงใจที่ใครๆ ก็ตีตราว่าเป็นแค่พระรองก็เริ่มต้นขึ้น แล้วภัทราจะช่วยให้หานอี้หลงหลุดพ้นจากชะตากรรมอันเลวร้ายได้หรือไม่ ติดตามใน "ข้าน้อยเป็นติ่งพระรอง"

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 ติ่งพระรอง

Seven  years  ago

"I  hate  mom  and  dad". Andrei  plucked  off  a  leaf. "I  don't  hate  mom  and  dad." He  plucked  off  another  leaf.

A   knock   sounded  on   the  door  of  his  hospital  room  which  made  him  frown.  He'd  told  his  nurses  that  he  didn't  want  visitors  especially  if  those  said  visitors  were  his  parents. His  parents  who  didn't  care  if  he  was  dying.

  

The  door  opened  and  his  doctor  Jean  Anne  Lowan  poked  her  head  inside  then  smiled  when  she  saw  him  awake.

"Can  I  come  in  Your  Highness?". She  asked.

"Yes." Andrei  nodded. He  sat  up  in  his  bed  and  dropped  the  flower  he'd  been  torturing  under  his  pillow. Doctor  Lowan  was  the  only  person  he  could  tolerate  and  always  wished  she  was  his  mother  instead  of… that  other  woman. That  woman  who  cared  more  about  her  clothing  line  than  her  only  child.

Jean  Anne  opened  the  door  wider  but  didn't   step  inside  as  she  turned  back  to  look  at  whoever  was  outside. Andrei  hoped  it  was  a  puppy  because  he  was  bored  as  hell  in  this  hospital. He  hoped  he  never  had  to  see  inside  the  four  walls  of  a  hospital  ever  again  after  this  episode.

"Come  in  Anna. He  won't  bite." Anne  encouraged, chuckling  softly.

Andrei's  brows  furrowed  as  he wondered  who  she  was  talking  to  but  his  inner  questions  were  answered  when  a  girl  walked  into  the  room  looking  all  shy  and  very  beautiful. He  had  to  catch  his  breath  because  if  there  was  another  word  for  beautiful; it  should  be  used  for  her.

"Better  company  than  a  puppy." Andrei  thought.

She  was  dressed  in  a  white  long  sleeved  shirt  and  blue  overalls  and  she  had  on  matching  sandals.  She  wore  black  rimmed  glasses  and  had  her  hair  braided  in  pigtails. 

Jean  Anne  closed  the  door  and  propelled  Anna  forward  but  she  stopped  a  few  feet  from  the  bed.

"Anna, I  want  you  to  meet  Prince  Andrei  Sebastiani...Andrei  meet  my  daughter  Jean  Anna." Anne  said.

"Hi." She  waved  shyly.

"Hi." He  breathed. He  stared  at  her  beautiful  face  and  was  lost  in  her  eyes  that  was  shielded  by  her  black  rimmed  glasses. 

He  knew  then  that  he'd  found  the  one  even  though  he  was  only  ten.

"I'll  leave  you  two  to  talk. I'll  be  in  my  office  if  you  need  me  Anna." Anne  told  her.

"Okay." She  nodded  and  waved  as   her  mother  exited  the  room.

Anna  stared  at  the  closed  door  for  a  minute  before  she  turned  to  smile  shyly  at  Andrei.

"Won't  you  sit  down?". Andrei  asked. "I  won't  bite." He  grinned.

Anna  rolled  her  eyes  and  took  a  seat. "Sure." She  drawled. "How  are  you  feeling?".

"She  talks." He  chuckled. "I'm  fine. Thanks  for  asking. Which  school   do  you  attend?".

"There's  only  one  school  in  Mercia  and  that's  Imperial  Heights." She  answered.

"Really? I've  never  seen  you  in  school." He  said. He  would  have  been  all  over  her  if  he'd  seen  her  once  in  school.

"I'm  not  royalty." She  shrugged. "I  have  never  seen  you  either."

"Do  you  have  a  boyfriend?". He  sent  her  a  lopsided  grin.

Anna  let  out  a  shocked  gasp. "How  dare  you? I'm  ten!". She  hit  him.

Andrei  laughed. "Are  you  hitting  a  patient?".

"You're  a  crazy  patient." She  gave  him  the  stink  eye.

  

"I  like  you  four  eyes." He   chuckled.

"Not  the  nickname." She  groaned.

"That's  what  I'll  call  you  from  now  on." He   told   her.

"Then  I'll  call  you   the  boy  with storm  clouds   in  his  eyes." She shot  back.

~~~~~~~~~

Seven  years  later

“Jean  Anna!.” Her best friend  Lucy  Anderson   called  from  outside  impatiently.  “Hurry  or  we’ll  be  late!”.

“Coming! Can’t  find  my  glasses!”. Anna  called  back.

“Really?.” Lucy  sighed  and  rolled  her  eyes. “ If  we  miss  the  last  bus, I’ll  never  forgive  you  Anna!”.

Close  to  five  minutes  later  Jean  Anna  rushed  out  of  the  house  and  locked  the  front  door  then  they  both  left  for  school.

“This  is  a  new  year  Anna.” Lucy  reminded  her. “We  can’t  afford  to  be  late  this  term.”

“I  woke  up  late.  Sorry.” Jean  Anna  apologized.  I  promise  there  won’t  be  a  next  time.”

“That’s  fine.  So  did  you  find  your  glasses?”.

“Yes”. Jean  nodded.  “And  my  math  note  too.”

Lucy  laughed. “New  year, new  class  but  we  still  have  to  endure  Mr  Francis’s  classes.”

“Can’t  wait  for  high  school  to  be  over.” Jean sighed.

“Me  too.”

They  walked  quickly  to  the  bus  stop  to  catch  the  next  bus  going  towards  their  school  and  they  were  able  to  get  on  board  then  they  marched  to  the  back  and  slumped  down  with  a  relieved  sigh.

“That  was  so  close.” Lucy breathed.  “I  don’t  think  I  have  it  in  me  to  walk  one  mile  to  school  this  morning.  It’s  Monday  for  Pete’s   sake.”

“We’d  have  been  terribly  late. Thank  goodness.” She  wiped  her  sweaty  brows.

“Ah! did  you  hear  the  news?”. Lucy  asked  excitedly.

“What  news?”.

“Prince  Andrei  and  his  girlfriend  Princess  Serafina  broke  up  on  Saturday”. Lucy  said.  “For  good  this  time.”

“Really? Are  you  serious?”. Anna’s  eyes  widened.

“It  was  posted  on  the  school’s  news  website.”

“Wow.”  Jean  Anna  said. “What  broke  their  camel’s  back  this  time?”.

“You  know  Andrei’s  cousin  had  his  birthday  last  Saturday  right?”.

“Yes. It  was  the  talk  of  the  town.” Anna  said.

“Well... Prince  Andrei  caught  her  with  his  cousin  burning  up  the  sheets  in  Damien’s  room.” Lucy  whispered.

Jean  gasped. “Are  you  serious?!”.  She  crossed herself.  “Burning  up  the  sheets  as  in...that?”.

Lucy  nodded  vehemently.

“Oh  my  God  he  must  have  been  devastated.”  Anna  said.

“Puhleeze!.” Lucy  snorted.  “I  heard  he  was  happy  as  a  kid  on  his  birthday.”

“What? I  thought  he  liked  her?”. Anna  frowned.

“Course not.”  Lucy  made  a  face.   “I  wouldn’t  date  her  if  I  were  a  boy. He only wanted  to  get  her  pants.  I  even  heard  that  he  was  found  with  another  girl  five  minutes  later.”

“Well  I  think  he  deserved  it.” Jean  looked  disgusted. “I  only  pity  the  girl  who’d  fall  into  his  trap  next  time.”

“Hmmn...but  he  really  spent  on  her  , you  know.” Lucy  said.

“I  don’t  care  if  he  took  her  to  see  God.  That  was  plain  nasty.  He  only  wanted  her  for  her  body.”  She  paused, looking  thoughtful. “You  know  what?”.

“What?”.

“I’m  just  glad  the  Royals  have  a  different  building  of their  own.” Anna  said.  “I  don’t  think  I  can  mix  with  people  like  them”. 

“ I  could  because  they’re  royals  but… they’re  a mess  so  I  don’t  think  I  will… especially  Prince  Andrei. He sleeps  with  anything  with  a  skirt  on.”

Lucy  laughed.

“What? Is  it  not  true?”. Anna  frowned.

“Sleeps  with  anything  with  a  skirt  on? He’s  not  slept  with  you.” Lucy  teased.

“God  forbid.”  Anna  frowned. “ I  won’t  even   let  him  touch  my  hand.”

Lucy  shook  her  head. “It seems  you’ve  forgotten  how, Prince  Andrei  looks  like,  right?”.

“I’ve  never  seen  him  up  close.”  Anna  said. “ And  I  don’t  want  to.”

They  got  to  school  and  got  off  the  bus  and  as  they  walked  into  the  school  premises, two  expensive  black  cars  drove  into  the  school  and  you  didn’t  have  to  see  the  license  plates  to know  that  the  king  of  IHHS  has  arrived.

“There  he  is.”  Lucy pointed excitedly  as  he  alighted  from  one  of  the  cars.

“Let’s  just  go.”  Anna  said  and  walked  away.

“You  really  don’t  want  to  see  his  face? I  want  to.” Lucy  pouted.

“It’s  a  new  day  Lucianne.” Anna  said  through  gritted  teeth.  “Let’s  go  and  get  our class  schedules  please?”.

“Fine  fine” Lucy  gave  up.  “Let’s  go.”

Lucy  still  tried  to  see  Prince Andrei  but  couldn’t  even  get a  glimpse  because  she  was  short  and  students  had  gathered  around  him  already  so  she  couldn’t  see anything  just  the  back  of  his head  as  he  walked  away  and even  his  bodyguards  shielded  him  too.

“Sucks.” Lucy  muttered.

“Get  over  it.” Anna  told  her.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

MY1536
MY1536
จบดีค่ะ สนุก
2025-06-22 01:02:31
0
0
53
บทที่ 1 ติ่งพระรอง
บทที่ 1 ติ่งพระรองภัทราเดินปึงปังเข้ามาในห้องนั่งเล่นของตัวเอง พลางโยนแท็บเล็ตลงบนโซฟาอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง “ปัง!” เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือเท้าสะเอว สายตาจับจ้องไปยังแท็บเล็ตที่ยังคงเปิดค้างอยู่ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความขัดข้องใจหน้าจอแสดงภาพหน้านิยายเรื่อง “ชะตารักพันธนาการ” ที่ภัทราเพิ่งอ่านจบไปสดๆ ร้อนๆ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ คิ้วขมวดแน่น ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ดวงตาเปล่งประกายความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน ความรู้สึกโกรธเคืองแทนหานอี้หลงยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในอก ตัวละครพระรองที่เธอตกหลุมรักดั่งชายในดวงใจกลับต้องเผชิญชะตากรรมที่แสนเศร้าสลด เขามอบทั้งชีวิตและจิตใจให้กับนางเอกของเรื่อง “หยางชิวเหยา” แต่สุดท้ายกลับถูกทอดทิ้ง และถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ร้ายในสายตาของทุกคนอย่างไม่เป็นธรรม เพียงเพราะว่านักเขียนแต่งให้หานอี้หลงเป็นเพียงพระรองของเรื่องเท่านั้น“ทำไมถึงทำแบบนี้กับหานอี้หลง...หานอี้หลงออกจะดีขนาดนั้น…ทำไมถึงจบแบบนี้ไปได้...นักเขียนใจร้ายมากเลย” ภัทรายังคงบ่นอุบออกมาเบาๆ แต่ด้วยความอินจัด น้ำเสียงของเธอแฝงความไม่พอใจอยู่มากคล้ายกับว่าเธอเองเป็นคนที่ต้องเผชิญชะตากรรมเช่น
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 ทะลุมิติ
บทที่ 2 ทะลุมิติ เมื่อภัทราลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอรู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมาในทันที สองมือยกขึ้นบีบขมับเพื่อบรรเทาอาการปวดดังกล่าว สายตามองจ้องไปยังเพดานที่ดูแปลกตา เพดานที่เห็นไม่ใช่เพดานเรียบของห้องนอนของเธอ แต่กลับเป็นเพดานที่ประดับด้วยลวดลายไม้แกะสลักซับซ้อน ภัทรารีบชันตัวลุกขึ้น ดวงตาหรี่เล็กลงพร้อมกับหัวคิ้วที่ขมวดกันเป็นปมอย่างรู้สึกแปลกใจที่พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องนอนของเธอ แต่กลับนอนอยู่บนเตียงที่ประดับด้วยผ้าปักลายดอกโบตั๋นละเอียดอ่อน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกำยานลอยโชยมาแตะจมูกสร้างความแปลกประหลาดใจเพิ่มขึ้นเท่าทวีคูณภัทรามองไปรอบๆ ตัวด้วยความงุนงง ก่อนที่จะรีบลุกขึ้นเพื่อสำรวจไปรอบๆ บริเวณดังกล่าว เท้าเปล่าสัมผัสกับพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ ภายในห้องประดับตกแต่งคล้ายเรือนนอนในละครจีนโบราณที่เธอดูอยู่บ่อยๆ รอบตัวมีข้าวของและเครื่องประดับโบราณอันดูสวยงามและมีมูลค่าเรียงรายอยู่อย่างสมบูรณ์แบบ โต๊ะเขียนหนังสือไม้เนื้อดีตั้งอยู่ริมหน้าต่าง ด้านบนมีพู่กันวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ ข้างๆ กันนั้นมีกระจกทองเหลืองตั้งอยู่แต่แล้วภัทราก็ต้องสะดุดกับเงาสะท้อนในกระจกทองเหลืองที่ตั้ง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 พิธีปักปิ่น
บทที่ 3 พิธีปักปิ่น “หลีอัน...เจ้าห้ามแพร่งพรายเรื่องเมื่อสักครู่เป็นอันขาด...เข้าใจหรือไม่” ภัทรากล่าวเสียงเข้มย้ำกับสาวใช้ของตนเองอีกครั้ง “เจ้าค่ะ...บ่าวจะปิดปากให้สนิทเจ้าค่ะ” หลีอันก้มหน้าต่ำ สองมือประสานกันแน่นพร้อมกับรีบพยักหน้ารับปากอย่างแข็งขัน แม้ภายในใจจะรู้สึกวิตกกังวลอยู่มากก็ตาม แต่ในเมื่อเจียงอันเล่อเป็นนายหญิงของตน ดังนั้นตนจึงมีหน้าที่เพียงทำตามคำสั่งของเจียงอันเล่อเท่านั้นเสียงฆ้องดังขึ้นย้ำเตือนเวลาสำคัญในพิธีปักปิ่น ภัทราในร่างเจียงอันเล่อสวมชุดแพรไหมสีชมพูอ่อนปักลวดลายดอกเหมย ผมยาวดำขลับถูกเกล้าอย่างวิจิตรพร้อมด้วยปิ่นหยกชั้นเลิศภัทราเดินตามหลีอันไปยังห้องโถงใหญ่ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและเป็นกังวลห้องโถงใหญ่ของจวนสกุลเจียงในวันนี้เต็มไปด้วยความครึกครื้น แขกเหรื่อผู้มีเกียรติมากมายหลั่งไหลเข้ามาร่วมแสดงความยินดี เสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่ผสมกับเสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ กลิ่นหอมของเครื่องหอมที่จุดไว้ลอยอ้อยอิ่งในอากาศภัทราในร่างของเจียงอันเล่อก้าวเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ของจวนสกุลเจียง ร่างของเธอดูสง่างามจนผู้คนพากันจับจ้อง ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้ม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 ชายในดวงใจ
บทที่ 4 ชายในดวงใจเจียงเสิ่นเย่วกำลังต้อนรับขุนนางทั้งหลายด้วยท่าทีสุขุมและเปี่ยมด้วยบารมี ในขณะที่เจียงอันเล่อยืนอยู่ข้างกายผู้เป็นบิดาอย่างสำรวม แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย นางก้มลงมองปลายรองเท้าของตัวเองอย่างไร้ความสนใจ“เล่อเอ๋อร์ เจ้าไปทักทายคุณหนูหลิวที่มุมโน้นก่อนดีหรือไม่” เจียงเสิ่นเย่วกล่าวแผ่วเบา พร้อมพยักพเยิดไปยังบุตรสาวของใต้เท้าหลิวฟู่เว่ยที่ยืนอยู่ไกลออกไปเจียงอันเล่อถอนหายใจเงียบๆ ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย “เจ้าค่ะ ท่านพ่อ” แต่ก่อนที่นางจะก้าวออกไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา“คารวะท่านโหว”น้ำเสียงนั้นชัดเจนทุ้มนุ่มราวกับสายน้ำที่รินไหลแฝงไปด้วยความอ่อนโยนเจืออยู่ในที เสียงนั้นทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นหันมามองต้นเสียง รวมถึงเจียงอันเล่อที่กำลังจะก้าวเท้าเดินไปเจียงอันเล่อชะงักเท้าหันหน้ากลับมามองยังต้นเสียงดังกล่าว แล้วสายตาของนางก็ประสานเข้ากับชายหนุ่มในชุดคลุมยาวสีกรมท่าปักลวดลายขลิบทอง ชายหนุ่มผู้นี้มีคิ้วเข้มดั่งกระบี่ที่โค้งรับกับดวงตาคมกริบราวอัญมณี จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากเป็นรูปกระจับเผยรอยยิ้มเพียงน้อยนิดที่กลับทำให้ใจเต้นแรง“ใต้เท้าหานอย่าได้มากพิธี พวกเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 คำพูดเสียดแทง
บทที่ 5 คำพูดเสียดแทงเจียงอันเล่อที่หัวเสียเรื่องหานอี้หลงและหยางชิวเหยา นางยังคงรู้สึกหงุดหงิดใจไม่หาย หัวใจของนางเต็มไปด้วยความคับข้องหมองใจ เจียงอันเล่อจึงตัดสินใจปลีกตัวออกมาเดินเล่นในสวนเพื่อคลายความรู้สึกที่เกาะกินจิตใจในตอนนี้ให้สงบลงเจียงอันเล่อเดินทอดน่องไปตามทางอย่างเลื่อนลอย ความคิดกังวลสับสนว้าวุ่นในใจปะปนผสมผสานจนนางรู้สึกปวดหัวไปหมด ใบหน้างดงามของนางมีความเคร่งเครียดปรากฏชัด ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น แววตาเรียวงามเต็มไปด้วยความว้าวุ่นใจและความผิดหวังขณะเดินไปเรื่อยๆ สายตาของเจียงอันเล่อก็พลันสะดุดเข้ากับร่างของหยางชิวเหยาที่กำลังนั่งอยู่ในศาลากลางสวนเพียงลำพัง ใบหน้าขาวละมุนของนางดูอ่อนโยนแต่แฝงด้วยความเหนื่อยล้า นางกำลังนั่งพิงเสาไม้ มองสระน้ำเบื้องหน้าอย่างเหม่อลอยเจียงอันเล่อหยุดชะงักทันทีที่เห็นอีกฝ่าย นางเบือนหน้าเตรียมหันหลังกลับอย่างมิคิดจะเข้าไปเสวนาด้วย แต่แล้วความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวเจียงอันเล่อตัดสินใจสาวเท้าเข้าไปภายในศาลาและประจันหน้ากับหยางชิวเหยาอย่างไม่รอช้า“ฮูหยินหาน ข้ามีเรื่องจะพูดกับท่าน” เสียงของเจียงอันเล่อดังขึ้นอย่างไม่ลังเล ดวงตาเรีย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 ปรับแผน
บทที่ 6 ปรับแผนในห้องโถงใหญ่ของเรือนสกุลเจียง เจียงเสิ่นเย่วนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สลักลวดลายมังกรอย่างสง่างาม ใบหน้าคมคายดุเข้มฉายแววเคร่งเครียด ริมฝีปากหนาเม้มแน่น มือหนาวางบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง พร้อมเคาะเบาๆ อย่างไม่สบอารมณ์เจียงอันเล่อที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้านข้าง พร้อมกับกำลังนั่งก้มหน้ามองพื้นด้วยใบหน้าสลด“เล่อเอ๋อร์” เสียงทุ้มต่ำของเจียงเสิ่นเย่วดังขึ้นพร้อมสายตาดุดัน “เจ้าเป็นอันใดหรือ...เหตุใดเจ้าจึงใช้วาจาหยาบคายต่อหน้าฮูหยินหานเช่นนั้น”เจียงอันเล่อเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตแฝงแววขัดเคืองใจ ริมฝีปากอิ่มที่มักยิ้มแย้ม กลับเม้มแน่นเหมือนต้องการกลั้นคำพูดไว้ นางอยากตะโกนว่าเหตุใดใต้เท้าหานจึงโง่งมหลงรักหยางชิวเหยาที่ไม่ได้รักเขา แต่ก็กลั้นใจไม่พูดออกมา“เฮ้อ...เล่อเอ๋อร์ เจ้าก็รู้ว่าข้าอุตส่าห์พยายามรักษาความสัมพันธ์กับใต้เท้าหานมาช้านาน แล้วเหตุใดวันนี้เจ้ากลับทำเรื่องไม่สมควรจนทำให้ใต้เท้าหานโกรธเคืองถึงเพียงนี้ เจ้ามิรู้หรอกหรือว่าใต้เท้าหานรักใคร่ฮูหยินของเขามาเพียงใด”เจียงอันเล่อได้แต่สะบัดหน้าหนีพร้อมกับความหงุดหงิดใจ ยิ่งบิดาของตนกล่าวเช่นนั้นก็ยิ่งทำให้นางรู้สึกเดือด
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 ฝากฝัง
บทที่ 7 ฝากฝังวันถัดมาเจียงเสิ่นเย่วและเจียงอันเล่อก็เดินทางออกจากจวน ทั้งสองก้าวเท้าขึ้นไปบนรถม้าที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย ก่อนที่คนขับจะบังคับม้าตรงไปยังด้านหน้าของสำนักโยธา“เล่อเอ๋อร์...แม้เจ้าจะพรางตัวเช่นนี้ แต่ข้าก็อดรู้สึกหวาดหวั่นใจไม่ได้ทีเดียว” เจียงเสิ่นเย่วกล่าวออกมาพร้อมจ้องมองบุตรสาวตรงหน้า หญิงสาวที่มัดผมรวบขึ้นศีรษะดั่งเช่นชายหนุ่ม ทั้งยังแต่งกายเฉกเช่นบุรุษด้วยชุดผ้าต่วนสีเทา รูปร่างเล็กผิวขาวซีดจนดูนุ่มนิ่ม เจียงเสิ่นเย่วยังคงมองบุตรสายด้วยสายตาเป็นกังวล แม้ว่าฝีมือในการแต่งหน้าพรางตัวของแม่นมหลินจะดีเยี่ยมแต่ด้วยรูปร่างที่แตกต่างจากชายหนุ่มอย่างลิบลับ ก็ทำให้เขายังคงไม่สบายใจอยู่ดี“ท่านพ่ออย่าได้กังวลไปเลย ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่มิให้ผู้ใดจับได้” เจียงอันเล่อยื่นมือไปบีบมือหนาของบิดาเอาไว้ พร้อมมองเขาด้วยสายตาออดอ้อน“ข้าจะลองดูแล้วกัน” เจียงเสิ่นเย่วเบือนหน้าหนีอย่างนึกระอาใจ นี่คงเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งใหญ่ของตนหรือไม่กันแน่“เช่นนั้นเจ้าจงจำไว้ ต่อไปนี้เจ้าคือ “หลงซีอ่าว” เด็กหนุ่มกำพร้าไร้ซึ่งญาติมิตรและชาติกำเนิด”“ขอรับนายท่าน ต่อไปนี้ซีอ่าวจะ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 ลองภูมิ
บทที่ 8 ลองภูมิหานอี้หลงก้าวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของหลงซีอ่าว เขาจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาคมกริบอย่างต้องการจับพิรุธ“เอ่อ...ใต้เท้าหานเชิญท่านว่ามาเถิด” หลงซีอ่าวเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก เสียงของเขานุ่มนวลราวกับผู้หญิง ดวงตากลมโตจ้องมองหานอี้หลงอย่างไม่กะพริบตาหานอี้หลงถึงกับกระแอมออกมาพร้อมเบือนสายตาหนีออกไปอย่างรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูกเจียงเสิ่นเย่วที่ยืนอยู่ด้านข้างพลางส่งสายตาอย่างเป็นกำลังใจและหนักใจอยู่ในเวลาเดียวกัน บุตรสาวของเขาเป็นเด็กสาวที่อยู่แต่ในเรือนหลัง ตำราที่เคยศึกษาล้วนแล้วแต่เป็นเพียงตำราสอนหญิงเท่านั้น หากแต่นางกลับมีความมั่นใจอย่างน่าประหลาดว่าจะสามารถชนะใจหานอี้หลงได้ ซึ่งคนเป็นพ่อเช่นเขาจึงได้แต่เออออไปตามนางอย่างนึกห่วงใยหานอี้หลงหันหลังให้หลงซีอ่าวพร้อมกับยกมือขึ้นไพล่หลังไว้อย่างใช้ความคิด ชายหนุ่มผู้นี้ทำให้เขาอดตั้งคำถามในใจไม่ได้ว่าเขาจะมีความสามารถเช่นที่เจียงเสิ่นเย่วยกยอจริงหรือไม่“ข้าจะถามเจ้าเรื่องง่ายๆ ก่อนก็แล้วกัน” หานอี้หลงกล่าวด้วย น้ำเสียงเข้มขรึม คิ้วหนาขมวดแน่นเป็นปมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด “ในงานก่อสร้างเขื่อน หากต้องขุดลอกดินลึกถึงส
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 เริ่มงาน
บทที่ 9 เริ่มงานบรรยากาศในจวนสกุลเจียงเย็นเยือกและสงบเงียบในยามพลบค่ำ เจียงเสิ่นเย่วและเจียงอันเล่อเดินทางกลับจากการจัดการตามแผนที่วางไว้อย่างเรียบร้อยเจียงเสิ่นเย่วก้าวเข้ามาภายในห้องโถงใหญ่พร้อมกับบุตรสาวด้วยความรู้สึกสงสัยที่ติดอยู่ในใจในความฉลาดหลักแหลมของบุตรสาวที่มีอย่างมิอาจเชื่อได้ มือใหญ่ยังคงกำวนกันไปมาอย่างใช้ความคิดและชั่งใจอยู่นาน หน้าผากของเขาขมวดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด สุดท้ายเจียงเสิ่นเย่วจึงตัดสินใจหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับเจียงอันเล่ออีกครั้ง พร้อมกับจ้องมองบุตรสาวด้วยสายตาที่จับพิรุธอยู่ในที“เล่อเอ๋อร์...แม้ว่าเจ้าจะได้เข้าทำงานที่สำนักโยธาแล้ว แต่ข้ากลับอดรู้สึกสงสัยไม่ได้...เจ้าคิดสิ่งประดิษฐ์เช่นนี้ขึ้นมาได้เช่นใด” เจียงเสิ่นเย่วเอ่ยขึ้นมาอย่างต้องการคลายความค้างคาในใจที่มี ปลายสายตาคมกริบยังคงจับจ้องไปยังบุตรสาวอย่างไม่กะพริบตาเจียงอันเล่อได้แต่ยิ้มบางออกมาพร้อมกับใบหน้าที่มีสีหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อต้องพบกับคำถามดังกล่าวของบิดาเจียงอันเล่อเม้มปากแน่นอย่างต้องการตั้งสติ ก่อนจะกล่าวออกไปอย่างหน้าตาย “ท่านพ่อ...ตัวข้าเป็นเพียงหญิงสาวภายในจวนจะหาได้มีความรู้อั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 ผู้ช่วย
บทที่ 10 ผู้ช่วยเจียงอันเล่อกลับมาที่จวนด้วยสภาพอ่อนล้า วันนี้ทั้งวันนางได้แต่ยกเอกสารขึ้นลงไปมาจนร่างกายปวดร้าวไปทั้งตัว ทั้งยังหงุดหงิดใจที่ได้ยินข่าวเรื่องหานอี้หลงอีกต่างหาก “เฮ้อ...ท่านจะตายเพราะนางอยู่แล้วยังไม่สำนึกอีก” เจียงอันเล่อได้แต่ก่นด่าในใจด้วยความหงุดหงิดหลีอันรีบเข้ามาปรนนิบัตินายหญิงของตนอย่างรวดเร็ว หลังจากเจียงอันเล่ออาบน้ำเป็นที่เรียบร้อย นางก็ล้มตัวลงนอนในทันที ความเหนื่อยล้าที่ก่อตัวขึ้นอย่างมาก ทำให้เปลือกตาของนางที่หนักอึ้งปิดลงไปอย่างรวดเร็วในที่สุดยามเช้าที่แสงแดดเริ่มทอประกาย เจียงอันเล่อเดินทางมาถึงด้านหน้าของสำนักโยธาอย่างกระตือรือร้นอีกครั้ง นางก้าวเดินเข้าสู่ด้านในด้วยท่าทีคล่องแคล่วและมั่นใจ มวยผมที่มัดรวบขึ้นเหนือหัวเฉกเช่นบุรุษกับชุดขุนนางสีกรมท่าที่ดูหลวมโคร่งกว่าชายหนุ่มทั่วไปแอบซ่อนอำพรางเรือนร่างหญิงสาวไว้ได้อย่างมิดชิดเมื่อเจียงอันเล่อก้าวเท้าเข้าสู่ห้องทำงานใหญ่ของสำนัก ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นเต้น รอยยิ้มเล็กผุดขึ้นที่มุมปากพร้อมกับมือที่กำแน่นขึ้นมาตรงกลางห้องโถงใหญ่หานอี้หลงกำลังยืนอยู่ด้านหน้าโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยเอ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status