แบบเหรียญโปรยทาน

ชีวิตรันทด น่าอเนจอนาถไม่มีใครเกิน ใบบัว!!เกิดมาอาภัพไม่พอ... ยังถูกยกให้เป็นบรรณนาการแก้ขัด...เพื่อขัดดอก...ที่ตัวเองไม่เกี่ยวข้อง... ซ้ำร้ายหล่อนยังเจอมหาเศรษฐีสุดหื่น! เขาใช้เธอคุ้มทุกบาททุกสตางค์ ให้พอกับที่ต้องรอ... แต่...บรรณาการครั้งนี้...มันคือทัณฑ์บรรณนาการที่แสนหวาน…ระอุร้อนไปด้วยไฟพิศวาส... รุ่มร้อนไปด้วยไฟปรารถนา...เมื่อบรรณาการครั้งนี้ฉุดหัวใจแข็งกระด้าง...จนอ่อนปวกเปียก... ฟาบรีช ดีคอร์เนอร์ เจ้าของคาสิโนสุดร่ำรวย ยอมแพ้โชคชะตา...เขาหวังครอบครองบรรณนาการที่ได้รับมาตลอดชั่วชีวิต...กักหล่อนไว้ในอ้อมกอด ร้อยรัดด้วยไฟรัก...ตราบนิจนิรันดร์

(แม่ทัพหนุ่มยุคโบราณ x เศรษฐีนีคนงาม โบราณเชื่อมโยงกับปัจจุบัน + กักตุนเสบียง + โครงสร้างพื้นฐาน + ยุคข้าวยากหมากแพง) เย่มู่มู่พบว่าแจกันที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษมีอิทธิฤทธิ์สามารถพาทะลุไปยุคโบราณเมื่อสองพันปีก่อนได้อย่างน่าอัศจรรย์ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงได้รู้จักกับแม่ทัพหนุ่มยุคโบราณคนหนึ่ง แม่ทัพเฝ้าพิทักษ์เมืองสำคัญบริเวณชายแดน ตกอยู่ในวงล้อมของทัพใหญ่สามแสนนายของเผ่าหมาน เกิดภัยแล้งรุนแรง แม่น้ำแห้งเหือด ราษฎรสองแสนหิวตายเหลือเพียงแปดหมื่นคน ด้วยความอับจนปัญญา แม่ทัพอธิษฐานขอน้ำและอาหารจากเทพยดา หวังให้ราษฎรมีชีวิตรอดต่อไป เย่มู่มู่โบกมือ ได้เลย! เธอกักตุนเสบียงปริมาณมหาศาล นำมาช่วยเหลือทหารกับราษฎรทั้งหลาย ซาลาเปา หมั่นโถวนึ่ง หมั่วโถวเกลียว ขนมปังไส้เนื้อ...ทุกวันไม่ซ้ำกัน ทำให้คนโบราณทึ่งในอาหารเลิศรสจากยุคปัจจุบันเล็กน้อย ส่งตำราพิชัยสงคราม กักตุนเสบียง เกณฑ์ทหาร สร้างโรงงานคลังสรรพาวุธ...ทำให้คนโบราณต้องตะลึงในการทหารยุคใหม่ เมื่อเธอถูกคนหลอกลวง กิจการครอบครัวที่ได้รับสืบทอดมาถึงคราวล้มละลาย แม่ทัพก็ส่งเงินทอง ตำรา ภาพวาด พู่กัน โบราณวัตถุและเครื่องเคลือบมาให้เป็นการตอบแทนบุญคุณ... เธออาศัยวัตถุโบราณเหล่านี้ฟื้นฟูกิจการครอบครัวจนกลายเป็นเศรษฐีนี ก้าวสู่จุดสูงสุดในชีวิต! ขณะที่แม่ทัพอาศัยอาวุธยุทโธปกรณ์สมัยใหม่ที่เย่มู่มู่นำมาสนับสนุน กำราบหมานอี๋ ฟื้นฟูแผ่นดิน คืนความสงบให้หกแคว้น รวมใต้หล้าเป็นหนึ่งเดียว! ตกลงกันไว้ว่าจะสร้างวัดให้เธอแล้วให้ลูกหลานกราบไหว้บูชาสืบไป แม่ทัพหนุ่มกลับส่งหนังสือสมรสมาให้ ภูผามหานทีเป็นพยาน ถึงวันใต้หล้าสงบสุข เฝ้ารอการพบกันกับท่านอีกครา หนังสือสมรสทับอยู่บนชุดเจ้าสาว หน็อยแน่ นายแม่ทัพตัวดี เจตนาที่แท้จริงของนายคือแบบนี้เองสินะ!

วันดับเบิ้ลอีเลฟเว่น ผู้ช่วย “ลุคใสซื่อ” ของคู่หมั้นฉัน ขายเพชรขนาดหนึ่งกะรัตออกไปในราคาแค่หนึ่งสตางค์ ภายในเวลาสั้นๆ เพียงยี่สิบนาที บริษัทก็ขาดทุนไปถึงพันล้าน ฉันโกรธจนตัวสั่นไปหมด สวีจื้อเหิงกลับเข้ามากอดฉันเอาไว้พร้อมปลอบว่า “ไม่ต้องห่วงนะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง” แต่คืนนั้น ซูเจิ่นเยว่กลับโพสต์สเตตัสอวดรูปยอดเงินโอนห้าแสนบาท พร้อมเขียนแคปชั่น [วันนี้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่บอสกลับคอยปลอบใจฉัน แถมเขายังกำชับฉันอีกว่าอย่าไปโกรธเคืองยัยแม่เสือคนนั้นเลย ต้องเป็นเด็กดีนะ~] ฉันเข้าไปคอมเมนต์ใต้โพสต์นั้นว่า [ขอให้รักกันนานๆ นะ] ซูเจิ่นเยว่ลบโพสต์ทิ้งในไม่กี่วินาที จากนั้นสวีจื้อเหิงก็พังประตูพรวดเข้ามา แล้วตบหน้าฉันอย่างแรงฉาดหนึ่ง “คุณเข้าไปคอมเมนต์ให้เยว่เยว่ด้วยเจตนาอะไร ตอนนี้เธออับอายจนแทบจะฆ่าตัวตายอยู่แล้ว!” “ก็แค่เสียเงินไปพันล้านเองไม่ใช่รึไง คุณถึงกับต้องบีบให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้เลยเหรอ?” เขาพูดออกมาด้วยความมั่นใจว่าตัวเองถูกและไม่เกรงกลัวอะไรเลยสักนิด แต่หลังจากนั้น ตอนที่เขาไม่มีแม้แต่เงินหนึ่งร้อยบาทจะซื้อข้าวกิน ทำไมถึงร้องไห้ออกมาล่ะ?

ในแวดวงตระกูลผู้ดีมีธรรมเนียมที่รู้กันโดยไม่ต้องเอ่ย คู่สมรสที่แต่งงานเพื่อผลประโยชน์สามารถต่างคนต่างใช้ชีวิตของตนเองได้ แต่ของที่ซื้อให้มือที่สามจะต้องซื้อให้คนในบ้านอีกหนึ่งชิ้นเสมอ เจียงอวี่หมิงเป็นคนที่เคร่งครัดในกฎ ดังนั้นต่อให้ภายหลังตระกูลเสิ่นล้มละลาย เขาก็ยังยืนกรานปฏิบัติตามกติกานั้นเป็นอย่างดี เขามอบความเคารพที่เสิ่นชิงหยวนสมควรได้รับอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง บัตรของเด็กเสี่ยมีเงินใช้จ่ายเดือนละห้าแสน บัตรของเสิ่นชิงหยวนก็ต้องมีเงินห้าสิบล้านโอนเข้าอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีวันขาด เขาเพิ่งจะมอบเครื่องประดับมูลค่าหนึ่งล้านให้กับเด็กเสี่ยนั่น เขาก็ไม่ลืมที่จะไปงานประมูลทุ่มเงินมหาศาลเพื่อส่งแหวนโบราณมรกตเขียวมูลค่าห้าร้อยล้านมาให้เสิ่นชิงหยวน เหล่าคุณนายตระกูลใหญ่ที่ชินตากับผู้ชายเจ้าสำราญ แม้จะถอนหายใจให้กับความรักที่อื้อฉาวสะเทือนทั้งเมืองของเสิ่นชิงหยวนกับเจียงอวี่หมิง แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะพากันเตือนเธอ ให้รู้จักพอ รู้จักพอเหรอ? เสิ่นชิงหยวนรู้จักพออยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงเอ่ยปาก ในวันที่เจียงอวี่หมิงประกาศมอบบ้านชานเมืองที่แทบไร้ค่าให้กับเด็กเสี่ยอย่างเปิดเผย ขณะที่เธอรับโฉนดวิลล่า “นอร์ทชอร์หมายเลขหนึ่ง” จากมือเขา ก็เลยถามเขาอย่างสบาย ๆ ว่า “จู่ ๆ ก็รู้สึกเบื่อขึ้นมานิดหน่อย เราหย่ากันดีไหม” ......

วันสงบสุขของท่านประธานหนุ่มแห่งวัชระโชติ ถูกทำลายด้วยผู้หญิงตัวเล็กผมฟู ที่อุ้มทารกน้อยมาตู่ว่านี่เป็นลูกของเขา! เรื่องมันอีนุงตุงนังตรงเขาแน่ใจว่าตัวเองไม่เคยไปไข่ทิ้งเรี่ยราด ที่ไหนแน่ แม่กำมะลอรับสมอ้างเป็นแม่จริง แถมด้วยเด็กคนนั้นอ ความเกี่ยวข้องกับ ปพนภัทรน้องชายตัวแสบ คนแซ่บของบ้านวัชระ โชติ เขาจำต้องรับยัยมหันตภัยและลูกน้อยเข้ามาอยู่ในเพนท์เฮ้าส์ หัวใจที่ไม่เคยหวั่นไหวกับใคร ถูกคนตัวน้อย 'เชื่อม' ใจ ให้ผูก กับแม่กำมะลอเข้าแล้ว

“งืออออ… ท่านคะหยุดเถอะ… ” เสียงร้องวิงวอนน่าเวทนา… ทว่าท่าทางหวามไหว มิอาจหักห้ามความรู้สึกไม่ให้เสียวซ่านที่แสดงออกมา ทำให้ท่านประธานจอมหื่นยิ่งได้ใจ ฝ่ามือที่กำลังหงายรองพูสวาทจึงกดนิ้วกลางชำแรกแหวกร่องกลีบ “อู้ววว… กลีบแน่นมาก” ไทเลอร์ชอบใจ ลำนิ้วที่ตวัดรัวรุกรานกลีบสวาททำเอาเลขาสาวร้องครวญคราง ก้นกระดกขึ้นโดยอัตโนมัติเพราะความเสียวซ่านที่โดนลำนิ้วสอดใส่เข้ามาในกลีบสาว ไทเลอร์ชอบใจ… แทงนิ้วรัวเข้าใส่อยู่อึดใจใหญ่ๆ จนน้ำคาวสวาทของไข่มุกหลั่งไหลออกมาอาบชุ่มโคนนิ้ว สไลด์เข้าออกในซอกกลีบไม่หยุด