ไลโอ ดีไหม

การแนะนำ 'ไลโอ' ให้คนทั่วไปลองอ่านเป็นความคิดที่ฉันคิดว่าน่าสนใจมาก เพราะมันเป็นงานที่ทำหน้าที่ได้สองอย่างพร้อมกัน — ดึงคนอ่านเข้ามาด้วยจังหวะและพล็อตที่ไม่รุนแรงจนเกินไป แต่ก็ซ่อนชั้นความคิดที่ลึกและคมอยู่ด้านใน

สิ่งที่ทำให้ฉันยืนยันแบบนี้คือความสมดุลของงาน: นักเขียนไม่ฝืนใส่ความซับซ้อนแบบโอ้อวด แต่ตั้งใจสอดแทรกประเด็นเรื่องอัตลักษณ์ ความรับผิดชอบทางศีลธรรม และผลกระทบจากการตัดสินใจของตัวละครในฉากปะทะเล็กๆ ที่ดูเหมือนเป็นเรื่องส่วนตัวแล้วกลายเป็นภาพสะท้อนของสังคม ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่าตัวละครไม่ได้ถูกเขียนเพื่อแค่ทำหน้าที่นำเรื่องไปต่อ แต่ทุกคำพูด ทุกการกระทำ มักจะมีน้ำหนักและผลที่ตามมา ซึ่งทำให้การอ่านไม่น่าเบื่อและมีสิ่งให้คิดต่อหลังวางหนังสือ

ถ้าดูงานที่ชวนให้เทียบกันแล้ว ฉันนึกถึงความละเอียดในด้านจิตวิทยาและแรงกดดันของสังคมที่บางทีก็เตือนคล้ายๆ กับงานอย่าง 'Monster' แต่ 'ไลโอ' เลือกทางเล่าเรื่องที่เป็นมิตรกับผู้เริ่มต้นมากกว่า จังหวะการเปิดเผยข้อมูลค่อยเป็นค่อยไป ไม่โยนความซับซ้อนใส่คนอ่านตั้งแต่หน้าแรก ทำให้มือใหม่ที่เคยกลัวงานหนักๆ ด้านคอนเซ็ปต์ยังสามารถเพลิดเพลินได้

เมื่อคิดถึงการแนะนำให้คนทั่วไป ฉันจะบอกว่าควรย้ำสองอย่าง: แรกคือเตรียมใจให้รับประเด็นทางศีลธรรมกับการตั้งคำถามกับตัวละครได้ เพราะมันอาจทำให้บางคนรู้สึกไม่สบายใจในช่วงแรก และสองคือแนะนำให้เริ่มจากเล่มหรือบทที่ทำหน้าที่เป็นจุดเข้าใจง่ายของเรื่อง เพราะการเริ่มที่จุดถูกต้องจะช่วยให้จับแนวคิดหลักได้เร็วและสนุกกับรายละเอียดมากขึ้น โดยรวมแล้ว งานชิ้นนี้เป็นประสบการณ์อ่านที่คุ้มค่าและไม่อึดอัดที่จะให้เพื่อนหรือผู้อ่านทั่วไปรู้จักกันสักครั้ง

ลองนึกภาพยืนอยู่หน้าชั้นวางหนังสือแล้วจับปก 'ไลโอ' ขึ้นมาดูสักครั้ง — นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของการตัดสินใจที่ผมมักแนะนำให้เพื่อนๆ ทำก่อนจะควักตังซื้อเล่มแรกเต็มราคา.

ในฐานะคนที่อ่านมาหลายซีรีส์และค่อนข้างชอบเปรียบเทียบจังหวะเล่าเรื่องกับงานอื่นๆ ผมมักจะมองสามอย่างหลักก่อนคือ: จังหวะเปิดเรื่อง งานภาพ และโทนอารมณ์ของเรื่อง ถ้าเปิดมาแล้วบทนำชวนให้สงสัยหรือมีฉากฮุกชัดเจน ผมจะรู้สึกว่าซื้อเล่มแรกไม่เสี่ยงมาก เช่นเดียวกับ 'Fullmetal Alchemist' ที่บทแรกวางโครงเรื่องชัดเจนและกระชับ แต่ถ้าเป็นงานที่เน้นบรรยากาศช้าๆ อย่างบางช่วงของ 'Tokyo Ghoul' ที่ต้องให้เวลาเรื่องค่อยๆ ปล่อยรายละเอียด ผมมักจะแนะนำให้อ่านตัวอย่างหรือฉบับดิจิทัลก่อน เพื่อดูว่าโทนและความหน่วงของเรื่องเข้ากับรสนิยมเราหรือไม่ ก่อนจะซื้อเล่มกระดาษที่ราคาและน้ำหนักไม่เล็กน้อย

อีกมุมที่ผมตระหนักคือค่าสะสมและความคุ้มค่าในการสนับสนุนผู้สร้าง ถ้าคุณเป็นคนชอบเก็บปกสวยหรืออยากสนับสนุนผลงานภาษาต้นฉบับ การซื้อเล่มแรกก็ถือเป็นการลงทุนทางอารมณ์ที่ทำให้รู้สึกผูกพันกับเรื่องมากขึ้น แต่ถ้าคุณยังไม่แน่ใจว่าชอบสไตล์ภาพหรือการเล่าเรื่องของ 'ไลโอ' จริงๆ การดูรีวิวที่เน้นภาพตัวอย่าง อ่านคำนำสั้นๆ หรือพลิกดูคอมมิคตัวอย่างสักสองสามหน้า จะช่วยให้ตัดสินใจได้เร็วขึ้นโดยไม่ต้องเสี่ยงเสียเงิน ผมเองมักจะซื้อเล่มแรกเมื่อเจอส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างพล็อตที่ชวนติดตามกับภาพที่ชักชวนให้กลับมาอ่านซ้ำ และถ้าเล่มแรกยังไม่เกาะใจจริงๆ ก็ไม่น่าเสียดายเท่ากับซื้อทั้งชุดแล้วเลิกรักกลางคัน — นี่คือหลักง่ายๆ ที่ผมใช้ตลอดเวลา

สะดุดตาครั้งแรกที่เห็น 'ไลโอ' บนชั้นโชว์ ผมรู้สึกว่ามันมีเอกลักษณ์ที่ดึงคนให้มองมาทันที — นั่นแหละเป็นเหตุผลแรกที่ผมคิดว่าการซื้อมาเป็นของสะสมตู้โชว์มีความหมายมากกว่าการซื้อเพียงเพราะกระแส

เกณฑ์สำคัญที่ผมใช้ตัดสินใจคือคุณภาพของชิ้นงานและโทนของคอลเล็กชันที่บ้าน: ดูวัสดุ (PVC แข็งหรือซอฟต์), ระดับการลงสี, ความประณีตของสลักและรายละเอียดบนใบหน้า รวมถึงข้อต่อถ้ามันเป็นฟิกเกอร์แบบขยับได้ ของที่มาจากผู้ผลิตที่เชื่อถือได้มักจะทนกว่าและรักษามูลค่าได้ดี เช่นกันควรตรวจสอบว่ามีซีเรียล/บัตรรับรองหรือไม่เพราะของลิมิเต็ดหรืออิดิชั่นพิมพ์น้อยมักถูกมองว่าเป็นของสะสมจริงจัง ผมชอบเปรียบเทียบกับของอย่าง 'Gundam' ที่ผมมีอยู่บ้าง — งานดี ๆ จะส่องประกายเมื่อตั้งในตู้กระจก แต่ถ้ามันเป็นของที่สีลอกง่ายหรือชิ้นเล็กเกินไป ก็จะสูญเสียความน่าสนใจเมื่อวางคู่กับชิ้นที่มีงานละเอียดกว่า

ท้ายที่สุด การตัดสินใจซื้อขึ้นอยู่กับสองอย่างหลัก ๆ คือความยินดีที่จะมองมันทุกวันกับการยอมรับเรื่องการบำรุงรักษา ถ้าต้องการให้มันดูดีเป็นปี ๆ ต้องเตรียมตู้กระจก ป้องกันแสงยูวี ทำความสะอาดฝุ่น และอย่าลืมเรื่องพื้นที่และสเกลของชิ้นงาน ผมมักแนะนำให้เริ่มจากชิ้นเดียวที่ชอบจริง ๆ แล้วค่อยขยายคอลเล็กชันตามธีม เพื่อให้ตู้ดูเป็นเรื่องราว ไม่ใช่แค่กองของกระจัดกระจาย สุดท้ายแล้วการซื้อ 'ไลโอ' มาเป็นของสะสมตู้โชว์มีเหตุผลถ้ามันสร้างรอยยิ้มให้คุณทุกครั้งที่มอง และถ้ามุมโชว์ของคุณพร้อมที่จะรักษามันไว้ด้วยความใส่ใจ มันก็เป็นการลงทุนทางอารมณ์ที่คุ้มค่า

ใครชอบแอ็กชันจัดเต็มต้องให้โอกาส 'ไลโอ', เพราะผมคิดว่านี่เป็นงานที่ออกแบบฉากต่อสู้มาเพื่อคนดูที่อยากได้ความมันแบบไม่ยั้ง ตรงจุดที่ทำให้ผมติดใจก็คือการบาลานซ์ระหว่างคิวบู๊ที่ชัดเจนกับจังหวะเล่าเรื่อง — ไม่ใช่แค่ฉากระเบิดกันไปมาอย่างเดียว แต่ยังรู้สึกถึงน้ำหนักของการต่อสู้ งานภาพมักเน้นการเคลื่อนไหวที่เด็ดขาดและมุมกล้องที่ช่วยเน้นพลังของแต่ละท่า ทำให้ฉากแอ็กชันดูจี๊ดขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งเอฟเฟกต์มากเกินควร

หนึ่งในประสบการณ์ที่ทำให้ผมยกนิ้วให้คือการออกแบบตัวละครตอนสู้: ทุกคนมีสไตล์การต่อสู้ที่ต่างกันชัดเจน ทำให้การปะทะแต่ละครั้งมีรสชาติ เช่น ฝ่ายหนึ่งอาจเน้นสปีดและกระโดดพลิกพลิ้ว อีกฝ่ายเน้นการใช้แรงกระแทกหนักๆ ฉากต่อสู้บางช่วงยังมีการเปลี่ยนบรรยากาศอย่างชาญฉลาด — จากพื้นที่ปิดสลับไปเป็นสนามกว้าง แล้วกลับมาเป็นช็อตใกล้ๆ ที่เน้นความรู้สึกของตัวละคร ซึ่งผมชอบมากเพราะมันทำให้แต่ละคัทมีเหตุผลนอกจากแค่โชว์ท่า ส่วนคนที่กังวลเรื่องคุณภาพอนิเมชั่นตลอดทั้งเรื่อง: บางตอนอาจมีขึ้นๆ ลงๆ แต่ช่วงไคลแมกซ์มักทุ่มทุนสุดๆ และบ่อยครั้งให้ฟีลหนักแบบเดียวกับฉากสำคัญใน 'Attack on Titan' ที่ใช้การตัดต่อกับจังหวะเพลงดันอารมณ์เต็มที่

แนะนำให้เตรียมใจไว้เรื่องโทนเรื่องด้วย เพราะมันไม่ได้มีแอ็กชันอย่างเดียว — เนื้อเรื่องและการวางตัวละครมีส่วนผลักดันการต่อสู้ ทำให้การตายหรือการบาดเจ็บมีน้ำหนัก ถ้าคาดหวังแค่โชว์สกิลสวยๆ อย่าง 'One Punch' แบบล้อเลียน อาจผิดหวัง แต่ถ้าอยากได้ฉากดวลที่มีทั้งเทคนิค ความเสี่ยง และการแลกเพื่อเป้าหมายใดเป้าหมายหนึ่ง จะได้มากกว่าแค่ความมัน เป็นงานที่ผมกลับมาดูซ้ำได้หลายรอบ และยังจำบางช็อตที่จัดว่าเป็นมุมกล้องสุดคูลได้จนถึงตอนนี้

แฟนตัวจริงของ 'Lilo & Stitch' อย่างเราต้องบอกว่ามีของขายที่น่าสนใจมากมาย! ที่ฮิตสุดเห็นจะเป็นฟิกเกอร์สติตช์หลากแบบ ทั้งแบบน่ารักๆ แบบตลก หรือแม้กระทั่งแบบคอลเลกเตอร์ที่หายาก

อีกอย่างที่ขาดไม่ได้คือเสื้อผ้า ลายการ์ตูนจากเรื่องนี้ถูกนำมาใส่ในดีไซน์เสื้อยืดและหมวกอย่างสร้างสรรค์ บางแบบยังมีประโยคเด็ดจากเรื่องให้เลือกอีกด้วย ของใช้ในชีวิตประจำวันก็มีเยอะ ไม่ว่าจะเป็นกระเป๋า กล่องข้าว หรือแม้กระทั่งปลอกหมอนลายตัวละคร ที่น่าสนใจคือของบางชิ้นออกแบบมาให้ดูเหมือนอยู่ในโลกของเรื่องจริงๆ

ความจริงแล้วเวลาพูดถึงความคุ้มค่า มุมมองแบบแฟนของสินค้ามักจะต่างกับมุมมองของคนช็อปตรงๆ อยู่บ้าง แต่ถ้าพูดจากประสบการณ์ตรง 'ไบโอ ออย' ให้ความรู้สึกว่าเป็นสินค้าที่ตั้งราคาในระดับพรีเมียมกลางๆ ไม่ได้ถูกสุดแต่ก็ไม่ได้แพงที่สุดในกลุ่มน้ำมันบำรุงผิวทั่วไป

ในฐานะคนที่ใช้ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวหลากหลายชนิดมาเยอะ ผมให้ความสำคัญกับสองอย่างคือประสิทธิภาพและความหลากหลายในการใช้งาน 'ไบโอ ออย' โดดเด่นที่ส่วนผสมอย่างวิตามินและสารสกัดพืชบางชนิดที่ออกแบบมาเพื่อลดรอยแผลเป็นและจุดด่างดำ ต่างจากน้ำมันมอยส์เจอไรเซอร์ธรรมดาที่เน้นแค่ให้ความชุ่มชื้นเท่านั้น นอกจากนี้เนื้อบางเบาไม่เหนอะ ทำให้ใช้ได้ทั้งบนใบหน้าและร่างกาย ซึ่งช่วยเพิ่มความคุ้มค่าเมื่อเทียบกับการต้องซื้อหลายขวดเพื่อการใช้งานหลายรูปแบบ

ข้อจำกัดที่ต้องยอมรับคือถ้าจุดประสงค์หลักคือแค่ให้ความชุ่มชื้นขั้นพื้นฐาน น้ำมันธรรมชาติราคาถูกอย่างน้ำมันมะพร้าวหรือ 'น้ำมันโรสฮิป' ที่มีสรรพคุณบำรุงผิวดี อาจให้ความคุ้มค่าต่อมิลลิลิตรที่ดีกว่า แต่ในมุมของการรักษารอยและผิวไม่เรียบ 'ไบโอ ออย' ยังถือว่าคุ้มค่ากับราคาโดยเฉพาะเมื่อซื้อช่วงโปรหรือขนาดที่เหมาะสมกับการใช้งาน ทดลองขวดเล็กก่อนแล้วค่อยขยับไปขวดใหญ่ถ้าเห็นผลชัดเจนจะช่วยให้เงินทุกบาทคุ้มค่ามากขึ้น

ยอมรับเลยว่าการเล่าเรื่องของ 'ลี ฟ บาย ไน ท์' มีเสน่ห์แบบเงียบๆ ที่ดึงฉันเข้าไปจนอยากหยุดดูต่อ

ฉันชอบวิธีที่งานสร้างเล่นกับบรรยากาศ—แสงเงาและโทนสีถูกใช้เหมือนตัวละครอีกตัวหนึ่ง ทำให้บางฉากรู้สึกหนักแน่นและบางฉากกลับเปราะบาง ข้อดีหลักคือการออกแบบโลกและการให้พื้นที่กับตัวละครให้หายใจ ทำให้รายละเอียดเล็กๆ อย่างท่าทางหรือการเงียบมีความหมายมากขึ้น นอกจากนี้ดนตรีประกอบช่วยยกระดับฉากสำคัญได้ดี ไม่รู้สึกว่าถูกยัดเยียด แต่เป็นการค่อยๆ ผลักอารมณ์ไปเรื่อยๆ

ด้านข้อเสียสำหรับฉันคือความเร็วในการเล่าเรื่องที่แกว่งไปมา บางตอนเน้นบรรยากาศจนเรื่องหลักชะงัก ทำให้ผู้ชมบางคนอาจรู้สึกหงุดหงิด อีกจุดคือการพัฒนาตัวละครรองที่ยังไม่ค่อยสมดุล บางคนถูกทิ้งไว้เป็นเครื่องมือทางโครงเรื่องมากกว่าจะเป็นคนที่มีมิติ เปรียบเทียบกับงานเงียบๆ อย่าง 'Mushishi' ที่สามารถเซ็ตโทนคล้ายกันได้แต่ยังบาลานซ์ตัวละครรองได้แน่นกว่า ฉันยังรู้สึกว่าแปลไทยบางช่วงสูญเสียความละเอียดของบทพูดไปบ้าง แต่ภาพรวมแล้ว 'ลี ฟ บาย ไน ท์' ให้ประสบการณ์ดูหนังนิทรรศการที่มีลมหายใจ เป็นงานที่เหมาะกับคนชอบช้าลงแล้วดื่มด่ำกับรายละเอียด

มีเหตุผลหลายอย่างที่ทำให้การอ่าน 'ไลโอ' ก่อนลงมือเขียนแฟนฟิคเป็นความคิดที่ฉลาดและให้ประโยชน์มากกว่าที่คิดได้ในตอนแรก

เราเริ่มต้นจากมุมของคนที่เคยพยายามต่อเติมโลกเรื่องหนึ่งโดยไม่อ่านต้นฉบับครบถ้วน ผลลัพธ์คือรายละเอียดบางอย่างผิดเพี้ยนไปจนทำให้ตัวละครดูนอกคาแรกเตอร์ หรือโลกมีช่องว่างที่คนอ่านที่รู้จักเรื่องจริงจะสะดุดทันที การอ่าน 'ไลโอ' อย่างน้อยให้เห็นแก่นของธีม ตัวตนของตัวละครหลัก และตรรกะของโลก จะช่วยให้การตัดสินใจว่าจะแตะเนื้อหาไหน ละทิ้งอะไร หรือจะเล่นกับเวลากรอบใด เป็นไปอย่างมีพื้นฐาน ไม่ใช่แค่ความอยากให้เหตุการณ์เกิดขึ้นเท่านั้น

การอ่านยังช่วยให้เห็นโทนและจังหวะของงานต้นฉบับ ซึ่งสำคัญเวลาเราจะสร้างฟิคที่รู้สึกว่าเป็นส่วนขยายจริงๆ บางคนเลือกเดินไปทาง AU (alternate universe) เพราะอยากปลดล็อกความเป็นไปได้ แต่การแปลงธีมและคาแรกเตอร์ต้องมีเหตุผลที่ชัดเจน แม้จะไม่ต้องยึดทุกบรรทัดก็เถอะ แต่เมื่อเราเข้าใจโครงสร้างพื้นฐานแล้ว การเบี่ยงเบนจะทำให้มีน้ำหนักและถูกมองว่าเป็นการตีความ ไม่ใช่ความผิดพลาด ตัวอย่างที่เห็นชัดคือแฟนฟิคที่ยึดคาแรกเตอร์จาก 'One Piece' แต่ไม่เข้าใจจิตวิทยาของตัวละคร ทำให้การกระทำกลายเป็นเพียงบทสนทนาเชิงข้อมูลแทนการพัฒนา ซึ่งอ่านแล้วจะแห้งและห่างเหิน

สุดท้าย มุมปฏิบัติที่เราเรียนรู้คือการอ่านช่วยลดความเสี่ยงเรื่องสปอยล์ที่ไม่ตั้งใจและปัญหาลิขสิทธิ์หรือการใช้เนื้อหาได้ไม่เหมาะสม การเตรียมตัวก่อนแต่งยังช่วยให้ตั้งเป้าหมายชัดเจนว่าจะทำฟิคแบบแวะแค่ฉากหนึ่ง ขยายเส้นเรื่องรอง หรือลงลึกในจิตวิทยาตัวละคร การตัดสินใจเหล่านี้ทำให้ผลงานเสร็จเร็วขึ้น คุณภาพคงที่ขึ้น และแฟนเดิมของเรื่องจะมีแนวโน้มยอมรับมากขึ้น การอ่าน 'ไลโอ' จึงเป็นเหมือนการเก็บเครื่องมือไว้ก่อนออกแบบบ้าน — ไม่ได้ผูกมัดความคิดสร้างสรรค์ แต่อำนวยความสะดวกให้การสร้างงานมีความสมเหตุสมผลและน่าติดตามมากกว่าเดิม

การแยกของจริงจากของปลอมสำหรับ 'ไบโอ ออย' ในไทยทำได้ไม่ยาก ถ้าเริ่มจากพื้นฐานคือเลือกซื้อจากจุดขายที่เชื่อถือได้ก่อน เช่น ร้านขายยาชั้นนำ ห้างสรรพสินค้าใหญ่ หรือร้านค้าออนไลน์ที่เป็นร้านทางการของแบรนด์ เพราะการซื้อจากแหล่งเหล่านี้ช่วยตัดความเสี่ยงเบื้องต้นออกไปมาก

ความละเอียดที่ชอบสังเกตคือตัวบรรจุภัณฑ์เอง ของแท้มักพิมพ์ตัวอักษรคมชัด ไม่มีสะกดผิด และมีข้อมูลภาษาไทยครบถ้วนทั้งส่วนผสม เลขที่จดแจ้ง (อย.) ข้อมูลผู้นำเข้า/จัดจำหน่าย วันผลิตและวันหมดอายุที่อ่านได้ชัด ส่วนฝาขวดต้องแน่น มีซีลหรือฟิล์มห่อ (สำหรับขวดใหม่ที่ยังไม่เปิด) และบรรจุภัณฑ์ภายนอก (กล่อง) จะมีบาร์โค้ดและรหัสล็อตที่ตรงกับตัวขวด ถ้าเจอบรรจุภัณฑ์ที่สีซีด พิมพ์เบลอ หรือไม่มีข้อมูลภาษาไทย นั่นเป็นสัญญาณเตือนให้หยุดก่อน

เนื้อผลิตภัณฑ์เองก็เล่าอะไรได้บ้าง ของจริงมีเนื้อเป็นน้ำมันบางเบา ซึมซาบได้ค่อนข้างเร็ว ไม่ทิ้งคราบเหนียวหนึบมาก กลิ่นหอมอ่อน ๆ แบบสูตรต้นฉบับ และบนฉลากมักจะมีคำว่า 'PurCellin Oil' ระบุไว้ ถ้าได้กลิ่นแรงผิดปกติ หรือเนื้อรู้สึกเหนียวแปลก ๆ ให้เลิกใช้ทันที อีกเรื่องที่ผมมักย้ำกับเพื่อน ๆ คือราคา — ถ้าเจอราคาที่ต่ำกว่าปกติมากจนไม่น่าเป็นไปได้ ให้ตั้งข้อสงสัยไว้ก่อน สุดท้ายถ้าไม่แน่ใจ ให้ถ่ายรูปบาร์โค้ดและรหัสล็อตแล้วติดต่อร้านที่ซื้อหรือศูนย์บริการของแบรนด์โดยตรง การเก็บใบเสร็จไว้ช่วยในกรณีต้องขอคืนเงิน หรือแจ้งเรื่องกับหน่วยงานคุ้มครองผู้บริโภค ส่วนตัวแล้วผมมักเทียบกับการแยกของแท้จากของปลอมที่เคยเจอในวงการสะสมฟิกเกอร์จาก 'One Piece' — รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ มักบอกอะไรได้มากกว่าที่คิด

พอเริ่มเล่น 'Lies of P' ความรู้สึกแรกที่เข้ามาคือความชัดเจนเรื่องตัวละครหลักซึ่งไม่ซับซ้อนเลย — นั่นคือตุ๊กตาไม้ที่คนส่วนใหญ่เรียกสั้น ๆ ว่า 'P' หรือเวอร์ชันของพिनอคคิโอที่เกมตีความใหม่

ฉันเห็นว่าเนื้อเรื่องและระบบเกมทั้งหมดล้อมรอบตัวละครนี้: พลอตหลักคือการตามหาความจริงและการต่อสู้กับผลพวงของการโกหก ซึ่งตัวละคร 'P' เป็นตัวแทนทั้งคำถามและการตัดสินใจในทุกจังหวะ การปรับแต่งรูปลักษณ์ ความสามารถ และอาวุธที่เกมให้ผู้เล่นเลือกล้วนทำให้ความเป็นตัวตนของ 'P' เปลี่ยนไปได้ตามการเล่น ทำให้ตัวละครนี้กลายเป็นศูนย์กลางที่ขยับได้ ไม่คงที่ และน่าจับตามากกว่าการเป็นตัวละครกำหนดไว้ล่วงหน้า

ถ้ามองในเชิงบรรยากาศและโทน 'Lies of P' มีความรู้สึกคล้ายกับ 'Bloodborne' ในการสร้างโลกที่มืดทึบและบททดสอบที่โหดร้าย แต่สิ่งที่ทำให้ 'P' โดดเด่นคือแก่นเรื่องเกี่ยวกับการเป็นมนุษย์และผลของการเลือก ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกผูกพันกับตัวละครตั้งแต่ฉากเปิดจนถึงตอนจบ — นี่คือเหตุผลที่ฉันมองว่า 'P' คือหัวใจของเกมอย่างแท้จริง