ฉบับแปลของ จิตรภูมิศักดิ์ แตกต่างจากต้นฉบับยังไง?

วันหนึ่งเราไปสะดุดกับแทร็กเก่าที่มีคนอัพไว้บน YouTube แล้วมันเปิดประตูให้เจอแหล่งฟังเพลงของจิตรภูมิศักดิ์ที่ไม่คาดคิดเลย จากประสบการณ์ส่วนตัว ช่องที่เป็นคลังเสียงเก่าของหอสมุดหรือหอจดหมายเหตุมักมีการอัพโหลดบันทึกเสียงที่หาไม่ได้จากสตรีมมิงทั่วไป ดังนั้นถาต้องการความละเอียดย้อนยุค ให้มองหาช่องของสถาบันเหล่านั้นบนแพลตฟอร์มวิดีโอออนไลน์ นอกจากคลิปแบบเต็มเพลงแล้ว ยังมีการพูดคุยและวิเคราะห์ซึ่งช่วยให้เข้าใจบริบทของเพลงได้ดีขึ้น อีกทางที่เราเจอคือการหาซื้อแผ่นจริงหรือคอมไพเลชันแบบรีอิชูในร้านแผ่นเสียงวินเทจหรือบนตลาดออนไลน์ที่ขายซีดีมือสอง บ่อยครั้งจะมีคอมไพล์ผลงานจากยุคก่อนซึ่งรวมเพลงประกอบบทความหรือเพลงเพื่อสังคมที่เชื่อมโยงกับงานของจิตรภูมิศักดิ์ ส่วนหอสมุดมหาวิทยาลัยบางแห่งก็มีอาร์ไดฟ์ดิจิทัลที่ให้ฟังภายในเครือข่ายของสถาบัน ถ้าชอบการรับฟังแบบนั่งอ่านบันทึกประกอบ การขออ่านฉบับต้นฉบับหรือไลเนอร์โน้ตจากคลังจะเพิ่มรสชาติให้การฟังได้เยอะเลย

ฉบับแปลของ 'เทพโพธิ์งาม' ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังอ่านทั้งเรื่องเดิมและเรื่องที่ถูกแต่งเติมไปพร้อมกัน。 ในแง่ภาษาศิลป์ บรรยากาศซึมลึกของประโยคหลายตอนถูกเปลี่ยนจังหวะเพื่อให้คนอ่านไทยอ่านลื่นกว่าเดิม ผลคือฉากที่ในต้นฉบับใช้ประโยคสั้น ๆ และเว้นช่องว่างให้ผู้อ่านคิด กลายเป็นประโยคยืดยาวที่อธิบายความรู้สึกแทน เหตุการณ์บางส่วนที่ต้นฉบับเว้นไว้ให้ตีความ กลายเป็นข้อความชัดเจนในฉบับแปล ด้วยความตั้งใจจะลดความกำกวม ฉันจึงรู้สึกว่าบางมุมของความลี้ลับหายไปเล็กน้อย อีกด้านหนึ่ง ฉบับแปลใส่คอมเมนต์และคำอธิบายเชิงวัฒนธรรมบางจุด ซึ่งช่วยให้คนอ่านที่ไม่คุ้นเคยกับบริบทเดิมเข้าใจได้ดีขึ้น แต่ก็ทำให้การอ่านมีน้ำหนักวิชาการขึ้นบ้าง ฉันนึกภาพคล้ายกับเวลาที่อ่านฉบับแปลของ 'One Piece' เวอร์ชันไทย ที่เอาใจใส่การปรับมุกและชื่อเพื่อให้คนไทยหัวเราะได้ทันทีแต่แลกด้วยความเปลี่ยนแปลงของโทนดั้งเดิม สรุปสั้น ๆ ว่า ฉบับแปลของ 'เทพโพธิ์งาม' เป็นการประนีประนอมระหว่างความเคารพต่อต้นฉบับกับความสะดวกของผู้อ่านไทย — บางอย่างถูกเน้น บางอย่างถูกกลบ แต่ก็เปิดประตูให้คนอีกกลุ่มได้เข้ามาสัมผัสเรื่องราวนี้อย่างเต็มใจ

ในฐานะคนที่ตามผลงานของเซียวจ้านมานาน ฉันเห็นความแตกต่างระหว่างฉบับแปลไทยกับต้นฉบับจีนชัดเจนทั้งในเชิงคำพูดและน้ำเสียง แม้ว่าหลักการแปลจะพยายามถ่ายทอดพล็อตและข้อมูลสำคัญตามต้นฉบับ แต่วิธีการเลือกคำและแนวทางการลงน้ำหนักของความหมายมักต่างกันไป ถ้าเป็นซับไทยของ 'The Untamed' ที่พบตามแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งแบบเป็นทางการ ภาษาจะถูกปรับให้กระชับและเป็นทางการเพื่อให้เข้ากับข้อจำกัดด้านเวลาและพื้นที่การแสดงผล แต่แปลนิยายหรือฟิคที่แฟนแปลเองมักจะยาวกว่า ให้รายละเอียดความคิดภายในตัวละครมากกว่า ซึ่งทำให้ภาพลักษณ์ของตัวละคร อย่างเช่นอารมณ์หวานขมของ 'เว่ยอู๋เซียน' ถูกนำเสนอแตกต่างจากที่ได้ยินในซับแบบย่อๆ เหตุผลที่ทำให้รู้สึกต่างนั้นมีหลายอย่าง ประการแรก ภาษาไทยและภาษาจีนมีโครงสร้างการสื่อความหมายต่างกัน บางวลีที่ในจีนสั้นแต่แฝงนัยสำคัญ เมื่อแปลตรงตัวกลับฟังแปลกหรือไม่ครบความรู้สึก จึงต้องมีการปรับประโยคให้ลื่น และนั่นทำให้บางมุมน้ำเสียงเปลี่ยนไป ประการที่สอง ข้อจำกัดจากกฎการออกอากาศหรือมาตรฐานแพลตฟอร์มก็มีผล งานบางส่วนถูกเซ็ตโทนให้นุ่มนวลขึ้นหรือถูกตัดเนื้อหาที่อาจขัดกับนโยบาย ทำให้ฉากหรือบทสนทนาที่มีน้ำหนักทางอารมณ์สูญรายละเอียดไป ในส่วนของเพลง ถ้าพูดถึงเพลงของเซียวจ้าน เช่น '光点' การแปลเนื้อร้องให้คงสัมผัสและจังหวะเดิมเป็นไปได้ยาก แปลไทยจึงมักเลือกถ่ายทอดความหมายหลักมากกว่าพยายามรักษาร้อยกรองเหมือนต้นฉบับ อีกเรื่องที่ฉันสังเกตคือแนวทางของผู้แปลแต่ละคน แม้เป็นงานทางการบางครั้งก็มีภาษาที่ 'เป็นทางการ' เกินไป ขณะที่แฟนแปลบางคนกล้ารักษาน้ำเสียงดิบหรือภาษาพูดของตัวละครไว้ ทำให้รู้สึกใกล้เคียงต้นฉบับในแง่ชีวิตชีวา แต่นั่นก็แลกมาด้วยความไม่เป็นทางการและอาจมีอคติส่วนตัวแอบแทรกอยู่ได้ นอกจากนี้ การถ่ายทอดศัพท์เฉพาะวัฒนธรรมและคอนเซ็ปต์แบบจีนโบราณ เช่น ความเคารพยกย่อง ความสัมพันธ์แบบพี่น้องหรือการใช้คำนำหน้านาม บางครั้งแปลเป็นไทยแล้วต้องเลือกว่ายอมเสียความหมายย่อยหรือเพิ่มคำอธิบาย ซึ่งทั้งสองแบบมีข้อดีข้อเสียต่างกันไป โดยรวมแล้ว ฉบับแปลไทยของผลงานที่เกี่ยวกับเซียวจ้านไม่ใช่ต้นฉบับแทนได้ แต่มันเป็นประตูที่ทำให้ผู้ชมไทยเข้าใกล้ผลงานมากขึ้น การเลือกอ่านฉบับแปลหลายๆ แบบทั้งซับเป็นทางการและงานแปลจากแฟน ทำให้เห็นมุมมองและรายละเอียดที่ต่างกัน และทำให้ความรู้สึกที่ได้รับหลากหลายขึ้น สำหรับฉัน การได้เห็นวิธีที่นักแปลตีความงานของเขาเป็นประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้น เพราะบางคำแปลก็ทำให้มุมมองของตัวละครเปลี่ยนไปในแบบที่คาดไม่ถึง ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้การตามผลงานยังคงสนุกและสดใหม่เสมอ

พูดตรงๆ เรื่องนี้น่าสนใจและชวนให้คิดตาม เพราะผลงานของจิตรภูมิศักดิ์ไม่ใช่แนวนิยายเชิงพล็อตที่มักจะถูกดัดแปลงเป็นซีรีส์ยาวๆ ฉันมองว่าถ้าพูดถึง 'ซีรีส์ที่สร้างจากงานของจิตรภูมิศักดิ์' ในความหมายของละครโทรทัศน์หรือซีรีส์ที่แบ่งเป็นตอนต่อเนื่องตามโครงเรื่องหนึ่ง ผลลัพธ์คือไม่มีตอนเลย — ย้ำว่าไม่มีซีรีส์ดัดแปลงเป็นตอนยาวออกมาเป็นที่แพร่หลายหรือเป็นสากล เหตุผลส่วนตัวของฉันคืองานของเขามักเป็นงานวิชาการ บทความ และงานที่มีเนื้อหาเชิงประวัติศาสตร์/การเมือง ซึ่งไม่ง่ายที่จะเขียนเป็นละครเชิงพล็อตยาวโดยไม่เปลี่ยนแก่นสารสำคัญมากไป คนในวงการศิลปวัฒนธรรมที่ฉันคุยด้วยมักจะอ้างว่ามีเพียงการพูดถึงเขาในสารคดีสั้นหรือรายการเชิงวิเคราะห์ ไม่ใช่ซีรีส์ดราม่ายาวหลายตอน ดังนั้นถาคความคาดหวังที่คนทั่วไปมีต่อคำว่า 'ซีรีส์ที่สร้างจากงาน' จะทำให้คำตอบชัดเจนว่า จำนวนตอน = 0 ความรู้สึกส่วนตัวคือเสียดาย ถ้าทีมสร้างที่เข้าใจบริบททางประวัติศาสตร์จริงๆ หยิบเอาแนวคิดหรือเหตุการณ์ในผลงานของเขามาตีความเป็นมินิซีรีส์เชิงสารคดี-นิยาย ผมว่าเรื่องนั้นน่าสนใจมาก แต่จนถึงตอนนี้ งานของจิตรภูมิศักดิ์ยังไม่ถูกแปลงเป็นซีรีส์ตอนต่อเนื่องที่ผู้ชมวงกว้างรู้จักเลย

ภาษาฉบับแปลของ 'แปลรัก' โดดเด่นตรงที่มีจังหวะการเล่าแตกต่างจากต้นฉบับต้นฉบับ ซึ่งทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังฟังเพลงเวอร์ชันคัฟเวอร์ที่ยังคงทำนองเดิมแต่เปลี่ยนเครื่องดนตรี การเลือกคำแปลในย่อหน้าบรรยายมักจะเรียบกว่าต้นฉบับ ซึ่งอาจลดความซับซ้อนของประโยคหรือภาพพจน์บางอย่าง เพื่อให้ผู้อ่านภาษาไทยอ่านลื่นไหล ตัวอย่างเช่น ถ้าต้นฉบับใช้เปรียบเปรยยาว ๆ แปลมักจะแยกเป็นประโยคสั้น ๆ เพื่อรักษาจังหวะการอ่าน การเปลี่ยนแปลงแบบนี้ช่วยให้เนื้อหาเข้าถึงคนทั่วไปได้ง่ายขึ้น แต่มันก็แลกมาด้วยการสูญเสียเฉดสีภาษาบางจุดที่ต้นฉบับตั้งใจใส่ไว้ ในส่วนของคำสนทนาผมสังเกตว่าเสียงตัวละครในฉบับแปลมักถูกปรับให้เข้ากับการพูดของคนไทยมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการลดคำสรรพนามหรือการปรับโทนให้สุภาพขึ้น ซึ่งทำให้การสื่อสารชัดเจน แต่บางครั้งก็ทำให้บุคลิกเดิมของตัวละครดูจางลงกว่าที่ผู้เขียนต้นฉบับตั้งใจไว้ (เปรียบเทียบกับความต่างที่เคยเห็นใน 'Your Name' เวอร์ชันแปลที่มีการเลือกคำเพื่อเน้นความอบอุ่นแทนความคลุมเครือ) สรุปแล้ว ฉบับแปลเป็นหน้าต่างที่เปิดให้คนอ่านไทยเข้าไปใกล้ชิด แต่มันก็มีการกรองแสงบางอย่างก่อนจะถึงมือเรา

แปลกดีที่การอ่านต้นฉบับกับฉบับแปลให้โทนและจังหวะในการเล่าเรื่องต่างกันอย่างชัดเจน เวลาที่อ่าน 'Harry Potter' เวอร์ชันภาษาอังกฤษ จังหวะภาษาแบบอเมริกัน-อังกฤษหรือบริทิชในต้นฉบับมักมีเอกลักษณ์ของคำเล่น คำคล้องจังหวะ และมุกเล็ก ๆ ที่พาให้ยิ้มได้โดยไม่ต้องคิดเยอะ การอ่านฉบับแปลไทยกลับต้องเผชิญกับการตัดสินใจของนักแปลว่าจะรักษาคำเล่นนั้นไว้ตรง ๆ หรือจะปรับให้คนไทยเข้าใจง่ายขึ้น การเปลี่ยนชื่อตัวละครหรือสถานที่บางครั้งก็ทำให้ภาพในหัวเปลี่ยนไป เช่น ชื่อที่เล่นคำในต้นฉบับอาจต้องแปลงเป็นคำไทยที่ให้ความหมายใกล้เคียงแทนที่จะพยายามถอดเสียงตรงๆ อีกประเด็นที่รู้สึกได้ชัดคือระดับความเป็นทางการของภาษา ต้นฉบับบางเล่มใช้ไวยากรณ์เก่า คำศัพท์เฉพาะ หรือสำนวนที่ให้ความรู้สึกโบราณ นักแปลมักต้องเลือกระหว่างรักษาความเก่าแก่ของสำนวนกับทำให้คนอ่านไทยสบายใจขึ้นเมื่ออ่าน การตัดหรือเติมคำอธิบายเล็กน้อยเพื่อให้บริบทชัดเจนก็เกิดขึ้นได้ เช่น คำอธิบายวัฒนธรรมท้องถิ่นในต้นฉบับอาจถูกแทนที่ด้วยคำอธิบายที่อ่านง่ายขึ้นสำหรับผู้อ่านไทย ท้ายสุดประสบการณ์อ่านก็ขึ้นกับความคุ้นเคย ถ้าเคยอ่านต้นฉบับมาก่อน จะจับความแตกต่างของน้ำเสียงและมุมมองได้ไว แต่ถ้าเริ่มที่ฉบับแปล ความเชื่อมโยงกับวัฒนธรรมภาษาจะทำให้เรื่องเข้าถึงง่ายขึ้น ทั้งสองแบบมีเสน่ห์ต่างกัน ขึ้นอยู่กับว่าต้องการความแม่นยำหรือความกลมกลืนในการอ่าน

ลองนึกภาพตอนที่หยิบหนังสือ 'Harry Potter and the Philosopher's Stone' ขึ้นมาอ่านแล้วเจอคำแปลที่ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปได้หมดเลย—นั่นแหละคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉบับแปลไทยต่าง ๆ หลายฉบับที่หลุดออกมาในบ้านเรา บางฉบับเลือกทับศัพท์คำเฉพาะของโลกเวทมนตร์ เช่นคำว่า 'muggle' ถูกเก็บไว้เป็นมักเกิ้ลเพื่อรักษาเอกลักษณ์ ในขณะที่อีกฉบับเลือกแปลความหมายเป็นคำไทยตรง ๆ เช่น 'คนธรรมดา' ทำให้ผู้อ่านได้ความหมายชัดเจนขึ้นแต่ความรู้สึกของคำก็เปลี่ยนไป การตัดสินใจแบบนี้กระทบทั้งอารมณ์และจังหวะมุขตลอดเล่ม มุมที่สองคือการจับเสียงของตัวละคร หลายคนคงยังจำน้ำเสียงของ Hagrid ได้ ถ้าฉบับแปลใดเลือกใช้ภาษาไทยสุภาพเยอะ ๆ น้ำเสียงดิบ ๆ ปากจัดของเขาก็จะจางลงไป นักแปลบางคนตั้งใจรักษาการพูดเป็นสำเนียงพื้นที่ด้วยการใช้คำศัพท์เฉพาะ ขณะที่ฉบับอื่นเน้นให้อ่านลื่นไหล เห็นความต่างได้ชัดในฉากที่ Hagrid เล่าเรื่องสัตว์ประหลาดหรือในฉากการเถียงกันของ Weasley พี่น้อง ความแตกต่างนี้ทำให้บางฉบับรู้สึก 'เป็นเด็กอ่านง่าย' ขณะที่อีกฉบับกลับให้สัมผัสของต้นฉบับมากกว่า อีกส่วนที่ผมให้ความสนใจคือการแปลมุกภาษาและคำเล่นคำ อย่างฉากของ Sorting Hat ที่ต้องร้องเป็นบทกลอนหรืออานาแกรมชื่อของ Tom Riddle ซึ่งเป็นปริศนาทางภาษา การแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ของนักแปลแต่ละคนจึงต่างกันไป บางฉบับใส่โน้ตเล็ก ๆ อธิบาย บางฉบับปรับมุกให้เข้ากับภาษาไทยโดยสูญเสียโครงสร้างต้นฉบับแต่ได้ผลลัพธ์ที่อ่านเข้าใจได้ทันที สุดท้ายคือการจัดพิมพ์และการแก้ไขคำผิดซึ่งต่างรุ่นต่างปีมีผลต่อคำแปลที่เราอ่าน ฉะนั้นถ้าอยากสัมผัสหลายมุมของโลกเวทมนตร์ การอ่านฉบับต่าง ๆ ก็เหมือนการเปิดกรอบมุมมองที่ต่างกันออกไป — สนุก และบางครั้งก็ทำให้ย้อนคิดถึงว่าภาษาเปลี่ยนความหมายได้มากแค่ไหน

เล่มแปลของ 'สุดหัวใจ' ให้ฟีลต่างออกไปทันทีที่เปิดหน้าแรก — ภาษาในฉบับไทยบรรจงปรับโทนให้เป็นมิตรกับผู้อ่านมากขึ้นกว่าต้นฉบับโดยตรง ฉันสังเกตเห็นว่าการเลือกคำและความนุ่มนวลของประโยคทำให้ตัวละครบางคนดูอ่อนโยนขึ้น การตัดคำหยาบหรือประโยคที่มีความเกรี้ยวกราดน้อยลง ทำให้น้ำเสียงโดยรวมคล้ายกับงานที่ตั้งใจจะเข้าถึงผู้อ่านวงกว้างมากขึ้น นอกจากนั้น คำทับศัพท์ ชื่อเล่น และการเรียกแทนกันระหว่างตัวละครบางคู่ก็ถูกเปลี่ยนเล็กน้อยเพื่อให้คนอ่านไทยเข้าใจบริบทความสัมพันธ์ได้ทันทีโดยไม่ต้องคิดมาก ตัวอย่างเช่นคำเรียกที่เป็นสำเนียงท้องถิ่นในต้นฉบับถูกแทนที่ด้วยคำกลางที่คุ้นเคยกว่า ผลลัพธ์คือข้อความไหลลื่นขึ้น แต่บางครั้งก็แลกมาด้วยรายละเอียดกลิ่นอายท้องถิ่นที่หายไป อีกประเด็นที่ฉันชอบสังเกตคือการจัดรูปเล่มและหมายเหตุประกอบ ฉบับแปลมักจะใส่คำอธิบายสั้น ๆ สำหรับมุกวัฒนธรรมหรือศัพท์เฉพาะวงการ ซึ่งช่วยให้คนอ่านไทยไม่หลุดจากบริบท แต่ในมุมของคนที่รักต้นฉบับตรง ๆ การใส่คำอธิบายเหล่านี้บางครั้งก็ทำให้จังหวะของการอ่านสะดุดไปบ้าง สรุปคือฉบับแปลทำให้เรื่องเข้าถึงง่ายขึ้นและอบอุ่นขึ้นในเชิงภาษี แต่ถ้าอยากสัมผัสความเฉียบขาดหรือสำเนียงดั้งเดิมแบบไม่ปรับแต่ง อาจจะยังคงอยากกลับไปเทียบต้นฉบับอยู่ดี

ตั้งแต่ได้อ่านฉบับแปลของ 'เจ้าชายน้อย' ครั้งแรก ความรู้สึกที่เข้ามาไม่ใช่แค่ความสนุกของนิทานเด็ก แต่เป็นความเหงาและความอบอุ่นที่ถูกถ่ายทอดมาในถ้อยคำไทยที่เรียบง่าย เราเห็นได้ชัดว่าผู้แปลเลือกใช้ถ้อยคำที่เข้าถึงผู้อ่านไทย ทำให้ภาพทะเลทราย กังวลใจของนักบิน และความบริสุทธิ์ของเจ้าชายน้อยชัดเจนขึ้นสำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยกับสำนวนฝรั่งเศสดั้งเดิม อีกด้านหนึ่ง การแปลบางครั้งลดทอนความเล่นคำหรือความอ่อนโยนของต้นฉบับ เช่นคำสั้น ๆ ที่ในฝรั่งเศสมีน้ำเสียงลึกซึ้งเพราะจังหวะและการเว้นวรรค แต่พอมาเป็นภาษาไทยอาจถูกเรียบเรียงเป็นประโยคที่ราบเรียบกว่า ซึ่งทำให้มิติความเศร้าเล็ก ๆ หายไปบ้าง โดยรวมแล้วฉบับแปลช่วยเปิดประตูให้คนไทยสัมผัสแก่นเรื่องได้ แต่ผู้ที่คุ้นกับแหล่งภาษาเดิมอาจรู้สึกว่ามีรายละเอียดอ่อนบางที่หายไป

เวอร์ชันแปลของ 'ดอกไม้หวาน' ให้ภาพรวมที่ค่อนข้างคุ้นเคย แต่ถ้าลงลึกจะเจอความแตกต่างเชิงน้ำเสียงกับต้นฉบับ '惡の華' ที่ทำให้ความฟุ้งขมของเรื่องถูกปรับจูนไปบ้าง ฉันรู้สึกได้ชัดเมื่ออ่านประโยคภายในใจตัวละคร การเลือกคำในฉบับแปลมักปรับให้กระชับและเป็นภาษาพูดมากขึ้น เพื่อให้ผู้อ่านไทยเข้าถึงง่ายขึ้น ผลคือบางครั้งความไม่สบายใจแบบเปลือยของตัวเอกถูกลดทอน ทั้งการจัดการคำหยาบ หรือการเก็บคำที่มีนัยเชิงวรรณกรรมไว้ให้น้อยลง นอกจากนี้การแปลเอสเอฟเอ็กซ์ (SFX) มักแปลหรือปล่อยเป็นต้นฉบับ ขึ้นกับการตัดสินใจของสำนักพิมพ์ ซึ่งมีผลต่อจังหวะการอ่านและอารมณ์ภาพ อีกเรื่องที่ต่างคือบทนำ คำอธิบายท้ายเล่ม และการจัดหน้า บางฉบับแปลเติมบทร่วมสมัยหรือคอมเมนต์จากผู้แปลซึ่งต้นฉบับไม่มี ทำให้ประสบการณ์อ่านมีมุมมองรอง เช่นเดียวกับที่ฉันเคยเห็นในการแปล 'Goodnight Punpun' ที่บางฉบับใช้โน้ตเพื่ออธิบายวัฒนธรรมจนความรู้สึกดิบของเรื่องเพี้ยนไปเล็กน้อย สรุปคือฉบับแปลของ 'ดอกไม้หวาน' ยังรักษาโครงเรื่องและภาพได้แข็งแรง แต่รายละเอียดเล็ก ๆ ของภาษา อารมณ์ภายใน และองค์ประกอบพาร์ทเสริมอาจเปลี่ยนการอ่านไปจากต้นฉบับไม่น้อย จุดนี้สำคัญสำหรับคนที่อยากสัมผัสเวอร์ชันดิบ ๆ ของผู้เขียน