ความทรงจำเกี่ยวกับ 'I Am Sam' ยังคงชัดเจน เพราะการเป็นเด็กคนหนึ่งที่สามารถยืนเต็มกลางฉากกับนักแสดงผู้ใหญ่ใหญ่ได้อย่างไม่อาย ทำให้ฉันเห็นตั้งแต่แรกว่าเธอมีของจริง ต่อมาใน 'War of the Worlds' เธอแสดงมิติของความหวาดกลัวและความเป็นเด็กในสถานการณ์สุดขีด ซึ่งฉันชอบวิธีที่เธอทำให้ฉากภัยพิบัติรู้สึกมีน้ำหนักทางอารมณ์
การดูผลงานช่วงวัยรุ่นของดาโคทาให้มุมมองที่ต่างออกไปจากงานเด็กสุดน่ารัก ซึ่งทำให้ผมให้ความสนใจเรื่องที่เธอเลือกเล่นมากขึ้น ใน 'Hounddog' เธอรับบทที่ดิบและท้าทายจนเกิดการถกเถียง ส่วนใน 'The Secret Life of Bees' เธอโชว์ด้านที่ละเอียดอ่อนและเปราะบางเมื่ออยู่ท่ามกลางนักแสดงรุ่นใหญ่ ฉันคิดว่าบทแบบนี้ทำให้เธอเติบโตทางอารมณ์อย่างเร็ว ต่อมาใน 'The Runaways' เธอเข้ามาในโลกดนตรีร็อกด้วยพลังเฉพาะตัว และใน 'Now Is Good' เธอถ่ายทอดความเปราะบางของคนหนุ่มสาวที่กำลังเผชิญกับความจริงแห่งชีวิต เรื่องเหล่านี้รวมกันทำให้ฉันเห็นว่าดาโคทาไม่กลัวจะเสี่ยงกับบทที่ซับซ้อนหรือท้าทายจิตใจผู้ชม