นักฆ่าสาวตกหลุมรักท่านอ๋องสุดหล่อ ตัวเอกคือใคร?

มุมมองที่สองที่น่าสนใจคือการมองว่าท่านอ๋องอาจเป็นตัวเอกแทน

ในหลายเรื่องโครงเรื่องภายนอก เช่นการเมือง การสืบทอดบัลลังก์ หรือการประกาศสงคราม อาจวางท่านอ๋องไว้ตรงกลางอย่างชัดเจน ถ้าโฟกัสอยู่ที่ผลลัพธ์ของการตัดสินใจของเขา — ใครได้ขึ้นครอง ใครพ่ายแพ้ — ผู้อ่านจะติดตามชะตากรรมของเขามากกว่าความรู้สึกส่วนตัวของคนรักนักฆ่า ฉันเห็นว่าเมื่อน้ำหนักของพล็อตอยู่ที่การเปลี่ยนแปลงระดับสังคมและอำนาจ ตัวที่เคลื่อนแผนที่เรื่องราวคืออ๋อง

ตัวอย่างที่คิดง่าย ๆ คือ 'The Emperor\'s Quiet Heart' (สมมติ) ที่มีฉากซับซ้อนเกี่ยวกับการสมคบคิดในวัง ฉากหนึ่งที่ชัดคือเมื่อตัดสินใจส่งทหารออกไปแล้วผลลัพธ์กลับพลิกผัน ทำให้ชะตาราษฎรเปลี่ยนไปทั้งหมด ฉากลักษณะนี้ทำให้เราให้ความสำคัญกับการเติบโตเชิงหน้าที่และความรับผิดชอบของอ๋องมากกว่าเรื่องรักแบบส่วนตัว

ฉะนั้น ถ้าต้องมองจากมุมของผลลัพธ์และแรงขับเคลื่อนเรื่องราวโดยรวม อ๋องก็มีความเป็นตัวเอกไม่น้อยไปกว่านักฆ่าสาว บางครั้งทั้งสองก็แบ่งบทบาทกันอย่างเท่าเทียม กลายเป็นคู่พระนางที่เป็นร่วมตัวเอกได้เช่นกัน แต่ถ้านับคนเดียวจริง ๆ ก็ขึ้นกับว่าเรื่องนั้นเน้นภายในหรือภายนอกมากกว่า — และนั่นทำให้การโหวตว่าใครคือตัวเอกสนุกพอ ๆ กับเนื้อเรื่องเอง

มุมมองแรกที่ฉันอยากเล่าย้ำคือ: ถ้าเรื่องเล่าเน้นความเปลี่ยนแปลงภายในและการตัดสินใจของตัวละคร คนที่ถือธงตัวเอกมักเป็นนักฆ่าสาว

ฉันชอบมองว่าตัวเอกคือคนที่เราตามติดความคิด ความกลัว และการเติบโตของเธอ เรื่องราวที่เริ่มจากบาดแผลในอดีต การฝึกฝนจนเยือกเย็น และการตั้งคำถามกับจุดยืนตัวเอง ทำให้วาระทางอารมณ์ทั้งหมดวิ่งผ่านสายตาเธอ คนอ่านจะรู้สึกอินเมื่อเหตุการณ์สำคัญ — เธอเลือกจะไม่จมปลอกมีด, เธอปล่อยให้ผู้เป็นอ๋องรอดจากกับดัก, หรือเธอต้องเผชิญหน้ากับคนที่สอนให้เธอฆ่า — เพราะทุกการกระทำสะท้อนการเติบโตภายในมากกว่าผลทางการเมือง ตัวละครฝ่ายอ่อนหัดหรือฝ่ายสูงศักดิ์จึงกลายเป็นแรงกระตุ้นหรือเงาสะท้อน มากกว่าจะเป็นศูนย์กลางของเรื่อง

ตัวอย่างเช่นในนิยายอย่าง 'The Girl Who Became a Shadow' (สมมติ) ฉากที่เธอนอนคิดกลางคืนนอกวัง แล้วตัดสินใจยอมเสียบางอย่างเพื่อปกป้องอ๋อง แสดงให้เห็นชัดว่าพล็อตหลักคือการเดินทางของเธอ ไม่ใช่ตำแหน่งของเขา การเล่าเรื่องแบบนี้ใช้มุมมองภายใน (internal focalization) ทำให้เรารู้สึกถึงแรงกระตุ้น ความลังเล และบาดแผล ที่สุดแล้วความรักเป็นเพียงตัวเร่งปฏิกิริยา: มันทำให้เธอเลือกเส้นทางใหม่ แต่นั่นไม่ได้ลดทอนบทบาทของเธอในฐานะผู้กำหนดความเปลี่ยนแปลง

สรุปสั้น ๆ ว่า ถ้าต้องชี้ไปที่คนเดียว คนที่ถือบทบาทตัวเอกมักเป็นนักฆ่าสาว เพราะเรื่องแบบนี้กินความเป็น 'การกลับใจ' และ 'การค้นพบตัวตน' เป็นแกนหลัก มุมมองที่เราได้รับจากเธอคือเหตุผลที่ทำให้ผูกพัน และนั่นแหละคือหัวใจของเรื่องสำหรับฉัน