นักวาดแฟนอาร์ตวาดฉากเมฆมาก อย่างไรให้ดูมีมิติ?

การวาดก้อนเมฆในการ์ตูนให้ดูนุ่มนวลและมีมิตินั้นเป็นงานที่ผสมผสานความรู้สึกของรูปร่างกับการจัดค่าสีอย่างลงตัว เมื่อเริ่มร่าง ฉันมักคิดถึงเมฆเป็นกลุ่มพัฟหลายชั้นที่ซ้อนกัน ไม่ใช่ก้อนเดียวกลม ๆ ที่เรียบร้อย การแบ่งก้อนใหญ่เป็นพัฟย่อย ๆ จะช่วยให้รูปทรงดูเป็นธรรมชาติ และการเว้นระยะระหว่างก้อน (negative space) ทำให้เราควบคุมซิลูเอทได้ง่ายขึ้น ฉันชอบร่างเส้นบาง ๆ ก่อนแล้วค่อยเกลี่ยให้โค้งมนด้วยแปรงนุ่ม เพื่อรักษาความรู้สึกนุ่มของขอบเมฆ เรื่องแสงเงาเล่นบทสำคัญมาก ถ้าอยากให้เมฆมีมิติ ต้องกำหนดทิศทางแสงชัดเจน แล้วแบ่งค่าสีเป็นไล่ระดับระหว่างโทนมืด กลาง และสว่าง ไม่จำเป็นต้องใช้คอนทราสต์สูงเหมือนเงาของหิน แต่การใส่เงาแบบนุ่ม ๆ ใต้ส่วนที่ซ้อนกันจะทำให้เมฆดูมีชั้นลึก ฉันมักจะใช้สีโทนเย็นเล็กน้อยเป็นเงาเบื้องล่าง เช่นน้ำเงินหรือม่วงจาง ๆ เพื่อให้เมฆลอยอยู่เหนือบรรยากาศ ส่วนไฮไลต์ด้านบนให้ใช้สีอุ่นกว่าเล็กน้อยเพื่อสื่อถึงแสงอาทิตย์ การเล่นสีแบบนี้เห็นผลดีในฉากท้องฟ้าของ 'Weathering With You' ที่แสงและเมฆมีการตอบสนองกันอย่างนุ่มนวล เทคนิคพื้นฐานอีกอย่างที่ช่วยได้คือการปรับขอบเมฆให้หลากหลาย บางส่วนใช้ขอบคมเล็กน้อยเพื่อแยกชิ้นส่วน บางส่วนใช้ขอบฟุ้งละเอียดเพื่อให้ดูเป็นไอหมอก การเบลน (smudge/soft brush) บางจุดจะทำให้ขอบฟุ้งออกอย่างเป็นธรรมชาติ และการเพิ่ม rim light บาง ๆ รอบขอบเมฆที่อยู่ด้านตรงข้ามกับเงาช่วยสร้างความรู้สึกของปริมาตร ยิ่งเมฆอยู่ใกล้กล้อง รายละเอียดควรชัดขึ้นและมีคอนทราสต์มากขึ้น แต่ยิ่งไกลเมฆยิ่งจางและมีค่าสีรวมเข้ากับท้องฟ้า ฉันมักทำเลเยอร์หลายชั้น ตั้งค่าความโปร่งใสทีละน้อย เพื่อปรับระดับความลึกโดยไม่ทำลายรูปทรงหลัก สุดท้ายอยากแนะนำให้สังเกตเมฆจริงเป็นแรงบันดาลใจและนำมาปรับให้เป็นสไตล์การ์ตูนของเรา บางครั้งแค่เพิ่มประกายแสงบางจุดหรือเงาลื่น ๆ ก็ทำให้เมฆดูมีชีวิตขึ้นได้ การฝึกวาดด้วยโทนสีต่างกันและทดลองแปรงหลายแบบจะช่วยให้เราหาสไตล์ที่ชอบได้เร็วขึ้น และเมื่อไหร่ที่เมฆออกมานุ่มนวลตรงใจ ฉันจะรู้สึกเหมือนฉากนั้นหายใจได้เอง

ลองเริ่มจากการมองมังกรเป็นชุดของทรงกลมและทรงกระบอกก่อน แล้วค่อยใส่รายละเอียดทีหลัง เราใช้วิธีนี้บ่อยเมื่อต้องการให้ตัวมังกรมีมิติจริงจัง: ลากเส้นโครงหลักเป็นวงกลมสำหรับหัว ทรงกระบอกสำหรับลำตัว และแท่งเรียวสำหรับคอและหาง การวางจุดมุมมองและเส้นสันนิษฐานก่อนช่วยให้หันหัวหรือบิดตัวได้อย่างเป็นธรรมชาติ พอได้โครงแล้วค่อยมองหาจุดที่ทับซ้อน เช่น ปีกทับลำตัว หรือขาทับพื้น แล้วแยกชั้นชัดเจนด้วยเส้นหนาบาง การลงแสงเงาแบบง่ายทำให้รู้สึกมีมิติทันที: เลือกแหล่งกำเนิดแสงเดียว วาดเงาตกและเงาสัมผัส (cast shadow & contact shadow) ให้ชัด และอย่าลืมใช้แสงขอบ (rim light) บ้างเมื่อต้องการให้ขอบคมขึ้น การวาดเกล็ดหรือแผงคอให้มีทิศทางรับแสงสอดคล้องกันจะช่วยให้ผิวดูเป็นชั้น ๆ มากขึ้น สุดท้าย ฝึกสเก็ตช์แบบเร็ว ๆ วันละชิ้นแล้วลองแปลงเป็นสี่เหลี่ยมคางหมูหรือวงรีเพื่อวัดความลึก รับรองว่าภาพมังกรของเราเริ่มดูมีน้ำหนักขึ้นทันตา

แสงกับเงาในมังงะทำให้ฉากเปลี่ยนจากภาพนิ่งธรรมดาเป็นเรื่องเล่าได้ทันที เมื่อคิดแบบนั้นฉันมักเริ่มจากการตั้งจุดกำเนิดแสงไว้ชัดเจนก่อนลงรายละเอียดอื่น ๆ เราแบ่งขั้นตอนเป็นชั้นๆ: ก่อนอื่นบล็อกค่าความสว่าง (value) แบบกว้าง ๆ ให้รู้ว่าบริเวณไหนเป็นไฮไลท์ กลางโทน และเงาเข้ม ถัดมาคิดทิศทางและประเภทแสง — แสงจากด้านบนให้เงายาวลง แสงย้อนแสงจะเป็นขอบแสง (rim light) ที่ทำให้ตัวละครดูเด่นสุด ๆ การใช้เส้นไขว้หรือ cross-hatching ในพื้นที่เงาช่วยสร้างพื้นผิวและน้ำหนักได้ดีแบบที่เห็นใน 'Berserk' ส่วนการใช้สกรีนโทนหรือแปรงเกรนในดิจิทัลจะทำให้กลางโทนไม่แบนจนเกินไป สุดท้ายอย่าลืมเงาที่สะท้อน (bounce light) และความคมของขอบเงา เงาใกล้วัตถุมักคมกว่าที่ห่างจากแหล่งกำเนิดแสง ลองเพิ่มขอบแสงบางจุดกับไฮไลท์คม ๆ เพื่อดึงตา ผสมชั้นเงาแบบทึบกับชั้นโปร่งแล้วจัดลำดับก่อนหลังในคอมโพสิชัน ดูภาพเงาเป็นรูปทรง ไม่ใช่แค่สีดำ แล้วจะรู้สึกว่าฉากมันมีน้ำหนักขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

วันนี้จะเล่าเทคนิคง่ายๆ ที่ฉันใช้เวลาวาดเมฆการ์ตูนให้ดูนุ่มและมีมิติ โดยเน้นวิธีที่ทำได้ทั้งแบบดิจิทัลและสีน้ำ ซึ่งเหมาะกับทั้งภาพประกอบแบบกลมๆ หรือฉากแบ็คกราวด์ที่ต้องการความฟุ้ง สิ่งแรกที่ต้องตัดสินใจคือโครงร่างของก้อนเมฆ: ใช้รูปทรงกลมย่อยหลายๆ อันมาซ้อนกันอย่างไม่สมมาตร เพื่อสร้างความรู้สึกฟูและเป็นธรรมชาติ โดยในการร่างฉันจะวางวงกลมใหญ่คั่นด้วยวงกลมเล็กๆ แล้วลบเส้นให้ขอบไม่แข็งเกินไป จากนั้นเลเยอร์ฐานสีอ่อนแบบซ้อนทับเพื่อให้พื้นผิวดูหนาแน่น ขั้นตอนถัดมาคือการให้แสงและเงา ซึ่งทำให้เมฆดูมีมิติมากสุด เทคนิคที่ฉันชอบคือใช้สีเงาที่เย็นกว่าสีฐานเล็กน้อย แล้วเบลนด์ด้วยแปรงนุ่ม ๆ เพิ่มไฮไลต์บางส่วนด้วยแปรงฟุ้งหรือใช้โหมดหน้าจอ (screen) สำหรับแสงอ่อน ต่อด้วยขอบริมหรือ rim light สีอุ่นเล็กน้อยเพื่อแยกเมฆจากท้องฟ้า เหมือนฉากเมฆนุ่มๆ ใน 'My Neighbor Totoro' ที่ให้ความรู้สึกละมุนและเต็มไปด้วยมวล งานละเอียดเล็กน้อยอย่างการเพิ่มเม็ดฟุ้ง ฝุ่นเล็กๆ หรือเส้นฟุ้งบางๆ รอบขอบเมฆ ช่วยให้ภาพดูสมจริงขึ้นโดยไม่เสียความเป็นการ์ตูน ลองปรับค่า opacity ของเลเยอร์และเล่นกับโหมดผสมสี แล้วหยุดเมื่อความนุ่มกับความชัดเจนบาลานซ์กันดี นี่เป็นเทคนิคที่ฉันหยิบมาใช้บ่อยและมักได้ผลเสมอ

การทำให้ตัวละครหญิงในโทนขาว-ดำมีมิติไม่ใช่แค่การเติมเงาให้ถูกที่ แต่มันคือการเล่าเรื่องด้วยค่าคอนทราสต์และจังหวะเส้น ฉันมักเริ่มจากการคิดซิลูเอตต์ก่อนว่ารูปร่างโดยรวมของตัวละครจะอ่านได้ชัดในระยะไกลหรือไม่ ถ้าทำให้เงาเป็นมวลใหญ่ ๆ แล้วเว้นช่องว่างของแสงให้พอ มิติจะเกิดขึ้นทันที ตัวอย่างที่ชอบดูบ่อย ๆ คืองานหมึกของ 'Vagabond' ที่ใช้เส้นหนัก-บางกับพื้นที่ดำขาวสร้างน้ำหนักจิตใจให้ตัวละครได้อย่างมาก การใช้เกรดของเทาเป็นกุญแจอีกข้อหนึ่ง — ไม่จำเป็นต้องลงดำล้วนหรือขาวล้วน การใช้ครอสแฮตช์ ลายเส้นฟุ้ง ๆ หรือสกรีนโทนแบบละเอียดช่วยแบ่งชั้นผิว เสื้อผ้า และฉากหลัง ทำให้ใบหน้าและมือที่เป็นจุดสนใจโดดขึ้นมา นอกจากนี้ขอบเส้น (edge) ก็สำคัญ เส้นแข็งบริเวณขอบเงาจะให้ความรู้สึกแข็งแรง ขณะที่ขอบนุ่ม ๆ จะให้ความอบอุ่น ฉันมักใช้ขอบสลับกันเพื่อบอกน้ำหนักของผิวและวัสดุ เช่น ขอบคมที่ผม ขอบนุ่มที่แก้ม สุดท้ายอย่าลืมแสงขอบ (rim light) กับแสงสะท้อนเล็ก ๆ ที่ดึงจุดสนใจให้บริเวณดวงตาและริมฝีปาก การวางพื้นที่ขาวเล็ก ๆ ในดวงตาหรือปลายจมูกสามารถทำให้หน้าดูมีชีวิตได้ แม้จะเป็นงานขาว-ดำก็ตาม การใส่รายละเอียดเล็ก ๆ อย่างริ้วผมที่ถูกลมพัดหรือริ้วผ้าเล็ก ๆ ก็ช่วยบอกนิสัยและเคลื่อนไหวของตัวละครได้ดี และถ้าจะทำให้รู้สึกเนื้อหนังจริง ๆ ให้เล่นกับความเปรียบต่างของแสงในระดับใกล้ ๆ จะทำให้ภาพมีมิติขึ้นอย่างชัดเจน

สิ่งหนึ่งที่ฉันทำเมื่อเริ่มวาดท้องฟ้าคือสังเกตรายละเอียดแสงและสีจากของจริงก่อน แล้วค่อยย่อให้เข้ากับสไตล์ที่ต้องการ การจับความสมจริงของท้องฟ้าไม่ใช่แค่การไล่สีจากฟ้าสว่างไปมืด แต่เป็นการคิดเรื่องแหล่งกำเนิดแสง การกระจายแสงผ่านชั้นบรรยากาศ และเฉดสีที่เปลี่ยนตามเวลา เช่น แสงเช้าจะมีอุณหภูมิสีอุ่น ส่วนกลางวันจะเย็นกว่า ฉันมักแบ่งท้องฟ้าเป็นชั้น ๆ — พื้นสีพื้น (base gradient), สีของอากาศระหว่างชั้น (mid tones), สีสะท้อนจากเมฆและพื้นดิน (reflected light) แล้วค่อยใส่รายละเอียดเมฆด้วยขอบคม-ขอบนุ่มสลับกัน เทคนิคที่ชอบใช้คือการทำ gradient แบบไม่ตรงเชิงเส้นมากนัก ใส่แสงฟุ้งด้วยโหมดการเบลนด์บางอย่าง และเติมความสว่างเฉพาะจุดให้ดูเป็นแหล่งกำเนิดแสงจริง ๆ งานภาพยนตร์อย่าง 'Weathering With You' เป็นตัวอย่างที่ดีของการเล่นแสงบนท้องฟ้าในฉากที่ต้องการอารมณ์ แต่สุดท้ายก็ต้องบาลานซ์ระหว่างข้อมูลจริงกับความรู้สึกของภาพจนได้ท้องฟ้าที่ทั้งสมจริงและมีสไตล์เป็นของตัวเอง

โฟกัสที่แสงจะเปลี่ยนงานของคุณได้ทันที เราเริ่มจากการคิดภาพว่าอยากให้ตัวละครใน 'ราตรีประดับดาว' ปรากฏตัวในฉากแบบไหน: แสงโคมไฟปลิวไสวบนระเบียงสูงหรือแสงดาวกระทบผมเปียกจากสายฝน การใช้แสงเป็นหัวใจสำคัญทั้งในด้านสีและอารมณ์ ฉากระเบียงคืนหนึ่งที่มีโคมลอย คือไอเดียที่ดีเพราะมีคอนทราสต์ระหว่างแสงสว่างกับเงามืด ช่วยให้เราวางไฮไลต์บนใบหน้าและเส้นผม ทำให้สายตาดูโฟกัสและหวานขึ้น ในแง่เทคนิค เราชอบใช้เลเยอร์แยกสำหรับแสงเงาและเงาสีเย็น เพื่อให้ปรับโทนได้ง่ายโดยไม่ทำลายรายละเอียดภาพหลัก การใส่แสงสะท้อนเล็กๆ ที่ดวงตาหรือริมผมสามารถยกระดับชิ้นงานจนดูมีชีวิตมากขึ้น รวมทั้งการเพิ่มเกล็ดแสงหรือฝุ่นละอองลอยในอากาศช่วยสร้างบรรยากาศให้เหมือนฉากจากนิยายโรแมนติก สุดท้าย มุมมองการจัดองค์ประกอบก็สำคัญ เราชอบให้ตัวละครไม่อยู่ตรงกลางเป๊ะๆ แต่เอียงเล็กน้อยหรือเห็นเงาบางส่วนจากฉากหลัง เพื่อให้ภาพมีเรื่องเล่าเสมือนมีคนดูเข้ามาแอบมอง อยู่กับโทนสีและรายละเอียดไปเรื่อยๆ แล้วภาพที่คุณชอบจะเริ่มสว่างขึ้นเอง

เมฆสีรุ้งแบบลูกกวาดกับโทนพาสเทลมักเป็นที่นิยมสุด ๆ ในชุมชนแฟนอาร์ตยุคนี้ เพราะมันง่ายต่อการเข้าถึงและให้ความรู้สึกอบอุ่นทันทีที่มองเห็น — เมฆเหล่านี้มักใช้ไล่เฉดสีจากชมพูไปฟ้าแล้วจบด้วยเหลืองอ่อน ทำให้หน้าจอเต็มไปด้วยแสงนุ่ม ๆ ที่ดึงดูดสายตา ฉันมักจะมองหาแฟนอาร์ตที่ใส่รายละเอียดเล็ก ๆ เช่นประกายฝุ่น สตาร์บัสต์ หรือเส้นแสงบาง ๆ เพื่อเพิ่มมิติให้กับเมฆโดยไม่ทำให้ภาพล้นเกิน สัดส่วนองค์ประกอบที่ได้รับความนิยมคือการให้เมฆเป็นแบ็กกราวนด์กว้าง ๆ แล้วมีตัวละครซิลูเอทอยู่ด้านหน้า แบบนี้ใช้งานได้ทั้งเป็นวอลเปเปอร์หรือภาพโปรไฟล์ อีกแบบที่ฮิตคือการทำเป็นสติกเกอร์คิ้วท์โดยตัดให้เมฆมีขอบหนาและสีเติมแบบเซลเชด ทำให้ขายง่ายและเหมาะกับการใช้งานจริง ฉันเองชอบเมฆที่ผสมเทคนิคระหว่างพู่กันดิจิทัลกับแปรงเมฆนุ่ม ๆ เพราะได้ทั้งความเท็กซ์เจอร์และความสะอาดของเส้น ถ้าต้องยกตัวอย่างที่ทำให้เห็นแนวทางชัดเจนก็มักมองไปที่งานที่ได้แรงบันดาลใจจากงานเด็กคลาสสิกหรือการ์ตูนสีสันจัด อย่างเช่นสไตล์ที่เอาเอกลักษณ์ที่เห็นใน 'My Little Pony' มาแปรเป็นพาสเทลโมเดิร์น — แบบนั้นมักถูกรีโพสต์บ่อย ช่วงสุดท้ายของการลงงานมักเห็นคนเพิ่มเอฟเฟกต์ฟิล์มเม็ดเล็ก ๆ หรือแสงเลนส์แฟลร์เพื่อให้ภาพดู 'นุ่ม' ขึ้น ซึ่งส่วนตัวแล้วมันทำให้ภาพของแฟนอาร์ตเมฆสีรุ้งนั้นดูเป็นมิตรและพร้อมจะถูกแชร์ต่อ

แค่ย้อมผมดำให้มีมิติเล็ก ๆ ก็ทำให้รูปน้องสาวดูน่าจับตามากขึ้นกว่าเดิม ฉันชอบเริ่มจากการกำหนดซิลูเอทก่อน ถ้าทรงผมเป็นจุดเด่น ให้เว้นพื้นที่รอบหัวให้พอดีแล้วเน้นเส้นเคลื่อนไหวของผม ไม่จำเป็นต้องวาดทีละเส้นเหมือนจริงทั้งหมด ให้วางกลุ่มเงาและกลุ่มไฮไลต์ใหญ่ ๆ ก่อน แล้วค่อยใส่รายละเอียดเล็กน้อย เช่น ปลายผมที่กระจายหรือเส้นที่สะท้อนแสงจากโทนเย็น ฉันมักใช้ไฮไลต์สีน้ำเงินหรือม่วงอ่อนบนผมดำเพื่อให้มันโผล่มาเป็นเงาสวยในฉากแสงเย็น เมื่อตั้งใจจัดแสง ฉันมักอ้างอิงบรรยากาศจากฉากที่ให้ความนุ่มนวลแบบ 'Kimi no Na wa' เพราะการเล่นกับแสงยามเย็นและเบลอของฉากหลังทำให้น้องสาวดำดูทั้งใกล้ชิดและโรแมนติกได้พร้อมกัน จงระวังอย่าใช้คอนทราสต์จัดกับใบหน้าเกินไป เว้นที่ให้ดวงตาและแววไฟเล็ก ๆ เป็นจุดสนใจ แล้วเติมพร็อพเล็ก ๆ ที่สื่อบุคลิก เช่น คลิปผมแบบเรียบ ๆ หรือผ้าพันคอบาง ๆ จะช่วยให้แฟนอาร์ตมีเรื่องเล่าในภาพเดียว นี่เป็นวิธีที่ฉันชอบใช้เมื่ออยากให้คนดูรู้สึกอยากเลื่อนซูมดูรายละเอียดมากขึ้น

โทนสีของสไปเดอร์แมนสามารถเพิ่มมิติได้มากขึ้นเมื่อวางแผนจากค่าความสว่างก่อน แล้วค่อยเติมสีและอุณหภูมิให้เข้ากับแสงในฉาก ซึ่งเทคนิคพื้นฐานที่ช่วยได้ทันทีคือการแยกโทนเป็นสามระดับหลัก: ไฮไลท์ มิดโทน และเงา จากนั้นจัดการค่าสีในแต่ละระดับให้มีความแตกต่างพอเห็นชัดโดยไม่ทำให้สูญเสียรูปทรงต้นแบบของชุด ตัวอย่างที่ชัดคือการลดรายละเอียดสีลงเป็นค่าโทนอ่อนเข้มในมุมไกล เพื่อสร้างบรรยากาศเชิงลึก และใช้เส้นขอบที่คมในจุดที่ต้องการเน้นสิลูเอทต์ให้เด่นขึ้นไปพร้อมกัน, ซึ่งผมมักจะเริ่มจากการทดสอบแบบขาวดำ (grayscale) ก่อนเพื่อให้แน่ใจว่าค่าแสงอ่านได้ดีแล้วค่อยใส่สีตามทีหลัง การเพิ่มมิติด้วยสีทำได้หลายทาง เช่นการเล่นกับอุณหภูมิสีระหว่างแสงหลักกับแสงสะท้อน เมื่อแสงหลักเป็นแสงอุ่นจากพระอาทิตย์ก็ให้ไฮไลท์ออกไปทางเหลืองอุ่น ขณะที่เงาเปลี่ยนโทนไปทางฟ้า-ม่วงเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เงาดูแบนและมืดทื่อ การใส่ rim light สีเทอร์ควอยซ์หรือสีซีเอนท์รอบขอบตัวก็ช่วยทำให้ชุดสีแดงเด่นขึ้น โดยสร้างการตัดกันเชิงอุณหภูมิที่น่าสนใจ การลงเงาแบบหลายชั้นด้วยเลเยอร์โหมด 'multiply' สำหรับเงาหลักและ 'overlay' หรือ 'screen' สำหรับไฮไลท์จะช่วยให้การไล่สีละเอียดขึ้นไม่แข็งกระด้าง, และผมมักจะเพิ่มแสงสะท้อนเล็กๆ ตามผิวผ้า เช่นเส้นใยหรือรอยพับ เพื่อให้รู้สึกว่าสารผ้าตรงนั้นมีเนื้อสัมผัสแตกต่างจากโลหะของตาแมงมุม รายละเอียดเล็กๆ อย่างเงาที่เกิดจากเว็บหรือเงาทึบในซอกพับของชุด (ambient occlusion) จะช่วยเน้นความลึกได้ดี อย่าใช้เงาดำบริสุทธิ์ถ้าไม่จำเป็น แต่ให้ปรับเงาไปในโทนสีที่สัมพันธ์กับฉาก เช่นในฉากกลางคืนเงาอาจโทนม่วงเข้มหรือฟ้าน้ำเงิน ส่วนในฉากกลางวันเงาจะออกโทนอุ่นขึ้นเล็กน้อย นอกจากนี้การเล่นกับการสะท้อนของสภาพแวดล้อมก็สำคัญมาก หากสไปดี้อยู่บนตึกในเมืองช่วงกลางคืน การใส่เงาสะท้อนสีเนออนจากป้ายโฆษณาสีชมพู-เขียวลงบนชุดจะทำให้ภาพมีเรื่องราวและมิติขึ้นทันที เทคนิคนี้ทำให้ภาพดูมีชีวิตและบอกเวลา-สถานที่ได้โดยไม่ต้องเพิ่มองค์ประกอบเยอะ สำหรับสไตล์การลงสีนั้นสามารถปรับได้ตามแนวที่อยากได้ ระหว่างเซลเชด (cel-shading) แบบการ์ตูนกับพาอินเทอรี่ที่เน้นการไล่โทนละเอียด ตัวอย่างงานที่ให้ไอเดียเกี่ยวกับการใช้สีและเอฟเฟกต์คือ 'Spider-Man: Into the Spider-Verse' ซึ่งเล่นกับโทนแสงและสีจนตัวละครดูมีมิติและพลวัตมากขึ้น เมื่อลองทำจริงให้ตั้งวงแคบของพาเลตต์ก่อน แล้วทดลองเพิ่มหรือลดความอิ่มตัวในแต่ละเลเยอร์เพื่อให้ไม่แข่งกันเด่น สุดท้ายแล้วการสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ และการทดลองผสมโหมดเลเยอร์ต่าง ๆ เป็นเรื่องที่สนุกและให้ผลตรงตามที่ต้องการ เสียงหัวใจยังเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นชุดสีแดง-น้ำเงินกลายเป็นภาพที่มีมิติขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ