นิยายไทยเรื่องไหนมีตัวละครเกย์นักเรียนที่น่าจับตามอง

แอบหลงรักบรรยากาศเงียบๆ ของเรื่องราวโรงเรียนที่ไม่เร่งรีบอยู่บ่อยๆ และ 'Sasaki and Miyano' เป็นแบบนั้นเลยสำหรับฉัน ฉันชอบที่เรื่องนี้ให้ความสำคัญกับการเติบโตทางอารมณ์ผ่านบทสนทนาเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างตัวละคร บทสนทนาที่อึดอัดแต่จริงใจ การสังเกตนิสัยกันและกันในชมรม หรือช่วงเวลาที่มือสัมผัสหนังสือแล้วรู้สึกอะไรบางอย่าง มันเป็นความรักแบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่ได้พุ่งตรงไปที่ฉากสำหรับผู้ใหญ่ ทำให้อารมณ์แบบวัยเรียนถูกถ่ายทอดออกมาอย่างอบอุ่นและปลอดภัย การวาดลายเส้นกับวิธีบรรยายอารมณ์ที่ไม่หวือหวาช่วยให้ฉันอินได้ง่าย บางฉากที่พวกเขาเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วพูดคุยกันธรรมดาๆ กลับชวนให้ยิ้มและคิดตาม เพื่อนๆ ที่ชอบเรื่องแนวใสๆ และการค้นหาตัวตนในโรงเรียน น่าจะชอบเล่มนี้มาก เพราะมันให้ทั้งมิตรภาพ ความเขิน และการยอมรับตัวเองในแบบช้าๆ ที่น่าฟัง

หนึ่งเรื่องที่น่าจับตามองคือ 'บ่วง' เพราะบทสต๊อกเกอร์ในเรื่องไม่ได้เป็นแค่ตัวตลกหรือคนร้ายแบบสองมิติ แต่ถูกเขียนให้มีชั้นเชิง ทั้งแรงจูงใจทางอารมณ์และความผิดปกติที่ทำให้เรารู้สึกไม่สบายใจแบบค่อยเป็นค่อยไป ฉันชอบวิธีการเล่าเรื่องที่ค่อย ๆ เผยแผงหลังฉากชีวิตของตัวละครนั้น — มีทั้งฉากที่เงียบและฉากที่ระเบิดอารมณ์ ทำให้การติดตามกลายเป็นเรื่องที่ดูสมเหตุสมผลในมุมมองของตัวละคร ถึงแม้จะผิดจริยธรรมสุด ๆ การใช้มุมกล้องและบทสนทนาเล็ก ๆ ในบางตอนช่วยเพิ่มความน่ากลัวโดยไม่ต้องพึ่งฉากหวือหวาเยอะ นั่นคือเหตุผลที่ฉันรู้สึกว่าบทนี้น่าจับตามองมากกว่าแค่การเป็นตัวร้ายธรรมดา มิติที่ทำให้ติดตามคือการที่บททำให้เรามองเห็นผลกระทบต่อเหยื่อด้วย ไม่ได้โฟกัสเฉพาะคนตามติดอย่างเดียว ฉากที่เหยื่อต้องปรับตัว เปลี่ยนพฤติกรรม หรือสูญเสียความเป็นส่วนตัว ถูกถ่ายทอดได้ชัดเจนจนทำให้ความน่ากลัวของสต๊อกเกอร์มีน้ำหนักกว่าเดิม — ดูแล้วจดจำได้นาน

พอพูดถึงตัวละครแบดบอยที่น่าจับตามอง ผมมักนึกถึงคนที่ไม่ได้เป็นแค่ 'เท่' แต่มีมิติด้านมืดและแผลในอดีตที่ทำให้การกระทำของเขาเข้าใจได้ไม่ยาก ตัวอย่างคลาสสิกที่ยังคงสะกดคนอ่านได้คือ 'Wuthering Heights' กับ Heathcliff — เขาโหดร้ายกับคนรอบข้างเพราะความอาฆาตและความรักที่บิดเบี้ยว นั่นคือแบดบอยแบบโศกนาฏกรรมที่ทำให้เราถามตัวเองว่าความรักกับความโกรธอาจแยกจากกันได้จริงหรือไม่ อีกคนที่ผมคิดว่าน่าสนใจคือ Mr. Rochester จาก 'Jane Eyre' เสน่ห์ของเขาเกิดจากปริศนาและความผิดพลาดในอดีต ซึ่งทำให้ความสัมพันธ์กับนางเอกมีทั้งความเสี่ยงและการเยียวยาในเวลาเดียวกัน หนึ่งในเหตุผลที่ผมชอบตัวละครแนวนี้เพราะเขามักสะท้อนด้านมืดของคนจริง ๆ ที่เราอยากเข้าใจมากกว่าแค่ตัดสินใจว่าเป็นคนดีหรือเลว ข้ามมาที่ยุคใหม่บ้าง คนอย่าง Jace Wayland จาก 'The Mortal Instruments' หรือ Dally Winston จาก 'The Outsiders' ให้ความรู้สึกแบดบอยที่พร้อมจะปกป้องคนที่เขารัก แต่ก็พร้อมทำผิดพลาดที่ร้ายแรง ความขัดแย้งภายในนั้นน่าดึงดูดกว่าความสมบูรณ์แบบเสมอ ผมเองชอบเวลาที่นิยายไม่ได้ทำให้ตัวละครแบดบอยกลายเป็นของเล่นโรแมนติกเพียงอย่างเดียว แต่แสดงให้เห็นผลกระทบของการกระทำเขาต่อคนรอบข้างและการที่เขาต้องเผชิญกับบาดแผลของตัวเอง อีกฟีลหนึ่งที่ผมชอบคือแบดบอยแบบลึกลับและมีเสน่ห์แบบ 'Twilight' กับ Edward Cullen หรือแบบเอเชียในนิยายสมัยใหม่ที่มักมีตัวเอกชายเย็นชาแต่จริงใจทีละน้อย เสน่ห์ของพวกเขาไม่ได้มาจากความรุนแรงหรือการกดขี่ แต่จากการปกป้อง ความไม่แน่นอน และการเติบโตของตัวละคร ขณะเดียวกันตัวละครแบบแก้แค้นแฝงความฉลาดอย่าง 'The Count of Monte Cristo' ที่ Edmond Dantès กลับมาพร้อมแผนการซับซ้อน ก็เป็นตัวอย่างของแบดบอยที่ทำให้เราอินกับกระบวนการเรียกคืนศักดิ์ศรีและถามว่าการแก้แค้นจะทำให้เราเป็นใครในที่สุด ท้ายที่สุด ผมคิดว่าเสน่ห์ของแบดบอยขึ้นกับว่าสำนักเขียนยอมให้เราเห็นแง่มุมที่ทำให้เราเข้าใจเขาไหม — ไม่ใช่แค่ยกย่องพฤติกรรมที่เป็นพิษ แต่ทำให้ผู้อ่านรู้สึกถึงการต่อสู้ภายใน การรับผิดชอบ หรือการเปลี่ยนแปลงที่เป็นไปได้ ถ้าชอบความมืดแบบมีเหตุผลลองเปิด 'Wuthering Heights' ถ้าอยากได้แบดบอยที่อบอุ่นแต่ซับซ้อน 'The Mortal Instruments' กับ 'Twilight' ก็เติมเต็มได้ดี และถ้าอยากเห็นการแก้แค้นที่ชาญฉลาด 'The Count of Monte Cristo' จะตอบโจทย์ ผมมักรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่เจอตัวละครแบบนี้ เพราะเขาทำให้การอ่านไม่เบื่อและชวนให้คิดต่อหลังปิดหน้าสุดท้าย

เราอยากพูดถึง 'Love Sick' เพราะมันเป็นหนึ่งในเรื่องที่ทำให้วงการนิยายวัยรุ่นไทยเริ่มเห็นภาพตัวละครเพศหลากหลายในมุมที่เป็นมนุษย์ ไม่ได้ถูกยัดให้เป็นแค่ตัวละครเสริมเพื่อแค่อยากมีหลากหลายเพศเท่านั้น ในความทรงจำของคนที่เติบโตมากับเว็บบอร์ดและการอ่านนิยายออนไลน์ เรื่องนี้เล่นกับปัญหาของวัยรุ่น เช่นการยอมรับตัวเอง ความกดดันจากเพื่อน และความไม่แน่นอนทางอารมณ์ แต่สิ่งที่ชวนชื่นชมคือการให้พื้นที่กับตัวละครเพศหลากหลายได้แสดงความเปราะบางและการเติบโตมากกว่ามีฉากรักหวือหวาเพียงอย่างเดียว ตัวละครบางตัวมีพัฒนาการในการสื่อสาร ความเคารพต่อความสมัครใจ และการขอโทษเมื่อทำผิด ซึ่งเป็นแบบอย่างที่ดีสำหรับผู้อ่านวัยรุ่น แม้มุมมองบางจุดจะยังคงมีความเป็นนิยายแฟนฟิคชัด แต่การที่เรื่องถูกพูดถึงอย่างแพร่หลายก็ช่วยให้การสนทนาเรื่องเพศสภาพในโรงเรียนและครอบครัวเปิดกว้างขึ้นได้ เรื่องนี้จึงเข้าข่ายเป็นนิยายเด็กนักเรียนที่มีตัวละคร LGBTQ+ อย่างถูกต้องและน่าชื่นชมในแง่การให้พื้นที่และบทเรียนด้านความสัมพันธ์แบบเป็นมนุษย์

บอกเลยว่าในสายตาของคนที่ติดตามซีรีส์ไทยค่อนข้างใกล้ชิด ผลงานที่โดดเด่นเรื่องการแทนตัวละครเกย์ไทยที่สุดคงต้องยกให้ 'TharnType: The Series' เพราะมันไม่ใช่แค่คู่พระ-นายธรรมดา แต่เป็นซีรีส์ที่ถูกพูดถึงในวงกว้างจนกลายเป็นวัฒนธรรมย่อยหนึ่งเลย รายละเอียดอย่างการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างธารกับไทป์ถูกเขียนให้มีชั้นเชิง ทั้งความขัดแย้ง ความห่วงใย และความอ่อนแอที่ทำให้ตัวละครไม่เป็นแค่ไอคอนเพศเดียว แต่เป็นมนุษย์ที่มีมิติ ฉากบางฉากสะท้อนปัญหาเรื่องการยอมรับตัวตนและอคติของสังคมไทยได้ชัดเจน ในขณะเดียวกันงานสร้าง เพลงประกอบ และเคมีของนักแสดงช่วยผลักดันให้คนทั่วประเทศพูดถึงเรื่องเพศทางเลือกอย่างเป็นกระแส แม้ว่าซีรีส์จะมีข้อกังวล เช่น เทรนด์นิยายแปลงร่างจากความรุนแรงเป็นความรักที่บางคนมองว่าเป็นการทำให้ความรุนแรงโรแมนติก หรือการขาดบทบาทของกลุ่มคนหลากหลายเชิงอายุและอาชีพ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือการเปิดพื้นที่สนทนาอย่างกว้าง นับตั้งแต่กระแสแฟนคลับไปจนถึงการหารือในสื่อ กระแสนี้ทำให้ฉันรู้สึกว่าแม้จะไม่สมบูรณ์ แต่ก็เป็นก้าวสำคัญที่ทำให้เรื่องเพศชายรักชายถูกนำเสนอในมุมที่หลากหลายขึ้น

มีเรื่องหนึ่งที่เด่นชัดในใจเมื่อพูดถึงตัวละครประถมปีที่ 3 ที่น่าจับตามอง นั่นคือ 'Chibi Maruko-chan' ซึ่งตัวละครหลัก Momoko Sakura (มารุโกะ) เป็นไอคอนของเด็ก ป.3 ที่ทั้งตลก ขี้เกียจ แต่ก็อบอุ่นและจริงใจในแบบที่เข้าใจง่าย เราเคยชอบมุมมองที่เรื่องนี้ถ่ายทอดชีวิตประจำวันของเด็กประถมอย่างไม่ปรุงแต่ง ฉากที่มารุโกะทะเลาะกับเพื่อนที่โรงเรียนแล้วกลับมาคืนดีกับครอบครัวเล็ก ๆ ที่บ้าน มักสั้น ๆ แต่กระแทกใจ เพราะแสดงทั้งความอยากได้ อยากเป็น และความน่ารักที่คลุมเครือของเด็ก ป.3 ได้ชัด เรื่องราวไม่ได้ยิ่งใหญ่ แต่รายละเอียดเล็ก ๆ อย่างการบ้าน เกมกับเพื่อน หรือการอยากหลบไปกินขนมอย่างลับ ๆ กลับให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะเรียนที่เรารู้จักดี วางนิสัยของมารุโกะไว้ตรงกลางระหว่างซนและอบอุ่น เธอมองโลกแบบเด็ก ๆ ที่ยังไม่ซับซ้อน และฉากที่ทำให้หัวเราะกับฉากที่ทำให้คิดตามได้อย่างลงตัว นี่เลยทำให้ตัวละครแบบเด็ก ป.3 ใน 'Chibi Maruko-chan' น่าจับตามองไม่ใช่เพียงเพราะความน่ารัก แต่เพราะความเป็นมนุษย์ที่สะท้อนออกมาจากมุมมองเด็ก ๆ ซึ่งหาดูได้ไม่ง่ายนักในอนิเมะอื่น ๆ

พูดตามตรง ผมมองว่ามาตรฐานของนิยายเกย์ไทยวันนี้มีทั้งแบบวรรณกรรมเชิงลึกและนิยายเชิงความสัมพันธ์ที่อ่านสนุก ถ้าจะพูดถึงนักเขียนที่นำเสนอคอนเทนต์เกย์อย่างมีคุณภาพ จริงจัง และให้มุมมองหลากหลาย ชื่อที่เด่นชัดในใจคือ S. P. Somtow (โสมพงษ์ สุชาติ) เพราะงานบางชิ้นของเขามีการสะท้อนประสบการณ์และตัวตนของคนรักร่วมเพศในบริบททางสังคมและวัฒนธรรม ด้วยภาษาและพล็อตที่เข้มข้น ทำให้ผลงานมีมิติมากกว่าพล็อตรักโรแมนติกทั่วไป อีกกลุ่มที่ต้องยกย่องคือกลุ่มนักเขียนนิยายออนไลน์ที่กลายเป็นต้นฉบับให้ซีรีส์ดังๆ — นิยายของกลุ่มนี้มักจะเน้นการพัฒนาความสัมพันธ์ตัวละคร ละเอียดในเรื่องของอารมณ์ และมักตั้งใจทำการบ้านเรื่องตัวละครและสภาพแวดล้อมจนออกมาเป็นงานที่คนอ่านรู้สึกว่า "จริง" มากกว่าแค่แฟนตาซีรักใสๆ ผมเองติดตามแนวนี้จากหลายมุม ทั้งงานเชิงวรรณกรรมและนิยายบนแพลตฟอร์มอย่าง Fictionlog หรือ Dek-D ไม่น้อยนักเขียนอิสระที่เริ่มจากเว็บก็สามารถยกระดับงานให้เป็นนิยายตีพิมพ์หรือถูกแปลงเป็นซีรีส์ได้ ตัวอย่างที่เห็นชัดคือผลงานต้นฉบับของซีรีส์ยอดนิยมอย่าง 'Love by Chance' และ 'Until We Meet Again' ซึ่งแสดงให้เห็นถึงพัฒนาการของงานแนวนี้ในไทย — จากการเล่าเรื่องความรักระหว่างชายสองคนไปสู่การสำรวจหัวข้อสังคม ครอบครัว และการยอมรับตัวเอง นักเขียนที่สร้างผลงานแบบนี้มักไม่พึ่งพาคำพูดหวานจนเกินจริง แต่ให้เวลาและพื้นที่กับการเติบโตของตัวละคร ทำให้ผู้ชมเข้าใจและเอาใจช่วยได้จริงๆ มุมมองอีกด้านที่ผมมองว่าเป็นสัญญาณของ "คุณภาพ" คือการใส่รายละเอียดด้านสุขภาพจิต ความสัมพันธ์กับครอบครัว และบริบทสังคมเข้าไปด้วย ไม่ใช่แค่ให้คู่พระ-นายจบบ้านแฮปปี้แล้วจบ นักเขียนที่ทำได้ดีจะเล่าเรื่องผลกระทบจากการเลือกทางเพศต่อการงาน การศึกษา และการยอมรับจากคนรอบตัว งานพวกนี้มีคุณค่าทางวรรณกรรมและสังคม เช่นกันกับนักเขียนที่กล้าพูดถึงความซับซ้อนภายในตัวละครให้ชัดเจน บางคนใช้ภาษาเรียบง่ายแต่แตะจุดลึก ในขณะที่บางคนถ่ายทอดผ่านโครงเรื่องซับซ้อนแบบวรรณกรรม ทั้งสองแบบมีคุณค่าในทางของตนเอง สุดท้าย ผมคิดว่าการค้นหานักเขียนนิยายเกย์คุณภาพในไทยควรเปิดใจทั้งงานที่เป็นเลิฟสตอรีและงานวรรณกรรมเชิงสังคม ลองเริ่มจากผลงานที่มีการหยิบยกไปทำซีรีส์หรือได้รับการพูดถึงในวงอ่านหนังสือ และตามนักเขียนที่ใส่ใจเรื่องการพัฒนาตัวละครและบริบทสังคม งานที่ดีจะทำให้เราไม่เพียงแค่รู้สึกฟิน แต่ยังรู้สึกเชื่อมโยงและเข้าใจชีวิตของคนรักเพศเดียวกันมากขึ้น นี่คือเหตุผลที่ผมยังติดตามและชอบพูดคุยเรื่องนี้อยู่เสมอ

ยามที่จมอยู่กับบรรยากาศของนิยายย้อนยุค เรื่องแรกที่ผมมักนึกถึงเสมอคือ 'ขุนช้างขุนแผน' — แม้จะเป็นงานโบราณที่ผ่านการเล่าใหม่หลายครั้ง แต่ภาพของตัวละครที่ถูกเรียกว่า 'หม่อม' ยังมีความชัดเจนในความทรงจำ ฉากหนึ่งที่ทำให้ฉันต้องหยุดคิดคือการที่คำเรียก 'หม่อม' ไม่ได้เป็นแค่คำนำหน้านาม แต่กลายเป็นสัญลักษณ์ของความเปราะบางและอำนาจในมือเดียวกัน ตัวละครสวมบทบาทนี้ถูกวางให้เป็นเส้นแบ่งระหว่างโลกของชนชั้นสูงกับความเป็นมนุษย์ที่มีรัก โลภ โกรธ หลง ฉากบทสนทนาสั้น ๆ ระหว่าง 'หม่อม' กับตัวเอกมักเปิดเผยความขัดแย้งทั้งด้านศีลธรรมและความเป็นตัวตน การอ่านครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้ฉันมองเห็นมุมใหม่ ๆ ของคำว่า 'หม่อม' — บางครั้งเป็นเพียงเสียงเรียก แต่บางครั้งก็เป็นบาดแผลที่สะท้อนประวัติศาสตร์และความเปลี่ยนแปลงทางสังคม เรื่องนี้จึงไม่ใช่แค่ตำนานรักหรือละครชิงไหวชิงพริบเท่านั้น แต่เป็นงานที่ชวนให้คิดถึงการวางตำแหน่งคนในสังคม พร้อมทิ้งความรู้สึกติดค้างแบบไม่รู้ตัวเมื่อปิดหน้าสุดท้าย

แฟนฟิคแนวที่แฟนคลับเกย์นักเรียนมักค้นหาเต็มไปด้วยโทนและธีมที่ตอบโจทย์ความอยากได้ของคนอ่านไม่ว่าจะเป็นความอบอุ่น ความเจ็บปวด หรือความตื่นเต้นแบบหวิวๆ ระหว่างเพื่อนร่วมชั้น การเดินเรื่องที่ช้าๆ แล้วค่อยคลายปมออกมาเป็นชิ้นๆ (slow-burn) มักเป็นที่นิยมเพราะให้โอกาสคนอ่านได้ซึมซับความสัมพันธ์และพัฒนาการของตัวละครไปพร้อมกัน สิ่งหนึ่งที่ฉันชอบเห็นบ่อยคือการผสมโทน—เริ่มด้วยมิตรภาพแล้วค่อยเลื่อนเป็นรัก อาจมีฉากแข่งขันกีฬาจากแรงบันดาลใจของผลงานอย่าง 'Free!' หรือฉากอารมณ์ค้างคาจากการแข่งขันในโรงเรียนที่ทำให้ตัวละครต้องเผชิญหน้ากับตัวเอง ทะเลาะกันแล้วคืนดีกันแบบ rivals-to-lovers ก็ถูกใจหลายคนเพราะพลังความขัดแย้งมันทำให้การจูงใจชัดเจน ส่วนแฟนฟิคแนว slice-of-life ที่เน้นรายละเอียดเล็กๆ ในชีวิตประจำวัน เช่น งานโรงเรียน เทศกาลวัฒนธรรม หรือการติวสอบ ก็ทำให้เรื่องดูจริงและน่าติดตามในระยะยาว มุมมองด้านความเข้มข้นมักแบ่งหัวใจคนอ่านออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกชอบ fluff และคู่หวานๆ ที่อ่านแล้วยิ้มได้ กลุ่มที่สองชอบ angst หรือ hurt/comfort เพราะมันให้พื้นที่ในการปลดปล่อยอารมณ์แล้วเห็นการเยียวยาระหว่างตัวละคร ฉันเชื่อว่าการใส่ฉากที่แสดงความไม่มั่นคงของตัวละคร เช่น ปัญหาครอบครัว ความคาดหวังทางสังคม หรือการต่อสู้กับตัวตน ทำให้ผู้อ่านรู้สึกเชื่อมโยงได้ง่าย ยิ่งถ้าผลงานหยิบฉากจากแหล่งที่คนคุ้นเคย เช่น บทคัดย่อจาก 'Haikyuu!!' ที่ถูกแฟนฟิคดัดแปลง ก็ยิ่งลดช่องว่างระหว่างแฟนดั้งเดิมกับแฟนฟิค โดยรวมแล้ว ความนิยมไม่ได้มาจากสูตรเดียว แต่มาจากการบาลานซ์ระหว่างตัวละครที่มีเคมี ช่วงเวลาเล็กๆ ที่ทำให้ใจเต้น และการเขียนที่ใส่ใจรายละเอียดของโลกโรงเรียน เรื่องที่ดีที่สุดมักเป็นเรื่องที่อ่านแล้วทำให้คนอ่านจินตนาการตามจนอยากเล่นซ้ำซีนเดิมในหัวก่อนนอนได้แบบนั้นแหละ

อยากแนะนำเล่มนี้ให้ก่อนเลยถาคุณมองหานิยายที่แปลภาษาไทยได้งดงามและคงจังหวะต้นฉบับไว้ได้ดีมาก ฉันรู้สึกว่าการแปลของ 'The Song of Achilles' ทำหน้าที่เหมือนสะพานที่เชื่อมวรรณกรรมกรีกโบราณกับความรู้สึกสมัยใหม่ ภาษาไทยในฉบับนี้คงความไพเราะและน้ำเสียงอิ่มของต้นฉบับเอาไว้ ไม่ได้ปรุงให้หวานเกินไปหรือเรียบจนเสียรส ฉากที่เต็มไปด้วยบทบรรยายภาพและความเงียบระหว่างตัวละครถูกถ่ายทอดออกมาเป็นคำที่มีมิติ ทำให้บรรยากาศในฉากไหลลื่นและจับใจได้ง่ายขึ้น อีกอย่างที่ชอบคือการถอดความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครให้รู้สึกเป็นมนุษย์ ไม่ได้ยกให้เป็นตำนานจนห่างไกล การเลือกคำและจังหวะประโยคช่วยให้ความเปราะบางและความรักที่ซับซ้อนถูกสื่ออย่างไม่เขินอาย ผู้แปลดูจะเลือกเว้นที่ให้ความรู้สึกได้หายใจ แทนที่จะยัดทุกอย่างไว้ในประโยคเดียวเหมือนบางแปลที่ทำให้เรื่องหนักเกินไป ถาใครชอบงานที่ทั้งมีพลังของเรื่องเล่าและการเรียบเรียงภาษาอย่างพิถีพิถัน เล่มนี้เป็นตัวอย่างการแปลที่คุ้มค่าต่อการเก็บไว้บนชั้นหนังสือ มันให้ทั้งความงดงามและความเศร้าที่อยู่ด้วยกันอย่างกลมกลืน ซึ่งยังคงทำให้ฉันคิดถึงฉากบางฉากได้แม้จะวางหนังสือไปนานแล้ว