น้องบุษยา คือตัวละครจากเรื่องอะไร?

ในยุคที่การเป็นบุปผานั้นอันตรายจนถึงแก่ชีวิต บุปผาดอกน้อยนามว่า 'จิ่นไจ๋' จึงจำเป็นต้องเอาตัวรอดด้วยการใช้ชีวิตภายใต้หน้ากากของ 'บุษบา' สาวงามแห่งโรงน้ำชาฮวาอี้โหลว! แต่กงล้อแห่งโชคชะตาดันหมุนให้ 'ตันหยางตง' นั้นเข้ามาในชีวิต มาเฟียผู้คุมเยาวราชที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม ทว่าไฉนกลับอ่อนโยนกับบุปผาดอกน้อยนี้เหลือเกิน ความรู้สึกที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่สามารถอธิบายได้... หรืออาจเพราะอดีตที่มีร่วมกันเมื่อห้าปีก่อน! . . “ฟังหม่าม๊านะ ต่อไปนี้หนูต้องเรียกม๊าว่าเจ๊ ม๊าจะปั้นหนูเป็นดาวเด่นประจำร้าน ให้เป็นหญิงสาว... หญิงสาวที่ทุกคนต้องขนานนามว่า บุษบาเยาวราช สาวงามอันดับหนึ่งแห่งโรงน้ำชาฮวาอี้โหลว!” . . แม้ใบหน้าของเธอจะสวมผ้าคลุมปกปิด แต่กลิ่นกายยามเคลื่อนไหวเขากลับจำได้ดี หากแต่ความรู้สึกคุ้นเคยนี้ประหลาดนักเหมือนเคยพบกันที่ไหนมาก่อน ไม่รู้ว่าเกี่ยวข้องกับคนที่เขาตามหาหรือไม่ แต่คนที่เขาตามหาเป็นบุปผา…ไม่น่าจะเป็นหญิงสาวดาวเด่นประจำเยาวราชไปได้ ‘บุษบางั้นเหรอ...จบงานเลี้ยงแล้วค่อยส่งคนไปสืบให้กระจ่าง!’

“อ๊า… ซี้ดดดด… ” บุหงายิ่งครางเขายิ่งจู่โจม… ใบหน้าคมคร้ามก้มลงมาชิดทรวงอก ทั้งดูดทั้งเลียสลับไปมาอย่างแรงจนปลายยอดชูชันชี้ฟ้า ขณะที่บุหงาตอบโต้ด้วยการใช้มือรูดลำเอ็นของเขา สาวขึ้นลงเป็นจังหวะเสียงดังจ๊วบๆ คลอไปกับเสียงหัวนมที่โดนดูดและเสียงสูดปากครางของหล่อน “ซี้ดดดด… อูย… เสียวมากค่ะ… ” สองมือของบุหงาโอบไล้ใบหน้าของเขา สัมผัสแก้มที่แต้มไปด้วยตอเครา แต่รู้สึกว่าทำไมหนวดเครายาวเร็วจนน่าแปลกใจ เมื่อวานดูเหมือนหนวดเครายังสั้นกว่านี้ “ไม่ไหวแล้ว… ผมอยากกิน… ” เขาอุ้มหล่อนขึ้นมานั่งที่ขอบอ่าง บุหงาเอนหลังพิงผนัง เท้าสองข้างห้อยลงมาในอ่าง บดินทร์แทรกตัวเข้ามาระหว่างง่ามขา เอามือดันเข่าแบะอ้าขึ้นมาเป็นรูปตัวเอ็มชิดลำตัว “ฉันอยากเห็นชัดๆ… ” ดวงตาลุกวาว… จ้องมองสองกลีบปลิ้นอ้าเป็นร่องนูนเด่นขึ้นมาท่ามกลางเส้นไหมดกดำระยับ เห็นแล้วสุดจะทนไหว รีบปาดลิ้นเสยเข้าใส่ดอกไม้งามอย่างกระหาย “อ๊ะ… อ๊ายยยยย… ” บุหงาครางลั่น…

ความสัมพันธ์เพียงแค่คืนเดียวกับน้องสาวบุญธรรม ทำให้เขามองเธอเปลี่ยนไปทันที...

ถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ ทั้งที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ถูกขังในเรือนจำลับที่ไม่มีใครเคยได้กลับออกมา นางคือบุปผาที่ถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยโชคชะตา

บุษบาสวยสดงดงามจับตาจับใจ ใครเล่าจะแลมองจินตะหราผู้ต่ำศักดิ์ กลับมาอีกครั้งสำหรับหนึ่งในสามสาวนางรำ ‘พิมพ์ปราง’ ที่เป็นเพื่อนสาวคนสนิทของหม่อมหลวงกัญญานันใน ‘เพลิงภูหมอก’ หลังจากกัญญานันมีความสุขกับชีวิตคู่ของตัวเองไปแล้วคราวนี้ก็มาถึงคิวของพิมพ์ปรางกันบ้าง ความสวยหวานของพิมพ์ปรางให้ความรู้สึกสบายตาน่ามอง เปรียบกับดอกไม้ที่มีสีสันอ่อนโยน ให้ความหอมสดชื่นชวนดอมดม แต่กลิ่นหอมกลับไม่จีรัง เมื่อหมดกลิ่นเหล่าแมลงก็จากไปหาดอกไม้ใหม่ และการเติบโตในบ้านตระกูลเจ้านายอย่างอรรถพันธ์พงศ์ เป็นเพื่อนเล่นกับหม่อมหลวงกัญญานันผู้เพียบพร้อมพริ้มเพรา งดงามชวนใจละลาย ยิ่งกดให้เธอต้องอยู่ภายใต้ความสูงส่งเลอค่าเสมอมา แต่นั่นไม่ได้สร้างความน้อยเนื้อต่ำใจให้เธอเลยสักนิด คนที่กดขี่ข่มเหงจิตใจและฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็นก็คือ 'หม่อมหลวงกิตติกร' หญิงสาวที่ไม่มีวันก้าวขึ้นมาโดดเด่นหรือเทียบเท่ายอมจำนนกับฐานะของตัวเอง ยอมอยู่ใต้เงาของทุกคนเสมอ แต่กลับถูกทำร้ายจนไม่เหลือศักดิ์ศรี ไม่มีที่ให้ยืน เธอจึงเลือกที่จะหนีออกมาจากเงา ทว่าผู้ชายคนนั้นก็ยังเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ความจำเป็นนำพากิ่งเทียนมาพบเจอใครบางคน หลังประตูบานนั้นพัดหล่อนสู่โลกอีกใบที่ไม่เคยคุ้น หญิงสาวเคยคิดง่ายๆ ว่าเมื่อพระอาทิตย์ขึ้นทุกอย่างก็คงจบ แต่เมื่อเวลาผ่านไปกลับพบว่าเรื่องทั้งหมดมันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก สัมผัสอบอุ่นอ่อนโยนที่บุรินทร์มอบให้ ทำให้หญิงสาวต้องเก็บกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ในอก พลางเอนกายนอนไปกับพนักพิงตามคำแนะนำของเขา หลับตาลงเงียบๆ ปล่อยให้ชายหนุ่มดูแลรัดเข็มขัดให้ ก่อนผละไปเขายังจูบหน้าผากของหล่อน ความอุ่นอวลอยู่ในหัวใจของหญิงสาว ยิ่งเขาดีกับหล่อนมากเท่าไร หล่อนยิ่งปวดใจมากเท่านั้น เพราะรู้ดีว่าสักวันความสัมพันธ์ของพวกเราต้องจบลง น้ำตาไหลออกมาจากหางตาบางๆ จนต้องรีบพลิกใบหน้าไปยังกระจกด้านข้าง หลบซ่อนใบหน้าหมองเศร้าไม่ให้เขาเห็น บุรินทร์มองหญิงสาวด้วยแววตาเรียบขรึม ก่อนจะมองตรงไปข้างหน้า หากไม่ติดว่ามีนางอำภาให้หญิงสาวดูแล เขาคงพาหล่อนกลับไปด้วยกันแน่ๆ จะกอดหล่อนเอาไว้ทั้งคืน ไม่ยอมปล่อยให้ร้องไห้คนเดียว ถ้าจะร้องก็มาร้องกับอกของเขาคนนี้