ผู้เขียนคนไหนสร้างตัวละครเยัดเพือน?

แวบแรกที่เห็นคำถามนี้ผมคิดถึงหลักง่าย ๆ ว่าใครเป็นเจ้าของเรื่องนั้นก็เป็นคนที่มีสิทธิ์สร้างตัวละครโดยตรง ผมมักจะบอกกับเพื่อน ๆ ว่าในนิยายดั้งเดิม ตัวละครอย่าง 'เยธัมมา' มักจะเป็นผลงานของผู้เขียนนิยายต้นฉบับ — คนที่เขียนบท เล่าโครงเรื่อง และกำหนดโลกของเรื่องขึ้นมา การให้เครดิตแบบนี้เป็นมาตรฐานเดียวกับที่เราให้แก่ J.K. Rowling กับโลกของ 'Harry Potter' เมื่อชื่อของตัวละครปรากฏครั้งแรกในหน้ากระดาษ ผู้เขียนคนนั้นปกติจะถือว่าเป็นผู้สร้างตัวละคร แน่นอนว่ามีข้อยกเว้น เช่น งานที่เป็นความร่วมมือหรือเรื่องที่ถูกขยายบนแพลตฟอร์มอื่น ๆ แต่หากพูดแบบสั้น ๆ และทั่วไป 'เยธัมมา' ก็น่าจะถูกสร้างโดยผู้เขียนของนิยายฉบับต้นฉบับ นี่คือมุมมองง่าย ๆ ที่ผมถือไว้เวลาอ่านงานใหม่ ๆ และมันทำให้ผมเข้าใจว่าเครดิตศิลป์ควรไปถึงใครเวลาพูดถึงแหล่งกำเนิดตัวละคร

แนะนำให้เริ่มจากผลงานที่เน้นมิติตัวละครเชิงอารมณ์ก่อน เพราะอันเยว่ซีมีความสามารถพิเศษในการถ่ายทอดความละเอียดอ่อนของผู้หญิงที่อยู่ระหว่างความเข้มแข็งกับเปราะบาง ฉันชอบมองการแสดงของเธอแบบซูมเข้าไปดูรายละเอียดเล็กๆ — แววตา การเคลื่อนไหวมือ หรือท่าทางเวลาที่ต้องอดทนต่อความเจ็บปวด มากกว่าการระเบิดอารมณ์ครั้งใหญ่ ผลงานประเภทพีเรียดหรือดราม่าที่ให้เวลาตีความตัวละครจะทำให้เธอเปล่งประกายที่สุด เพราะจังหวะเล่าเรื่องช้าพอให้รายละเอียดเล็กๆ ได้สะท้อนออกมาจริงๆ อีกเหตุผลที่อยากแนะนำแนวนี้คือว่ามันเปิดโอกาสให้เห็นการเติบโตของตัวละครจากภายใน ฉากที่เธอต้องตัดสินใจยากๆ หรือต้องซ่อนความรู้สึกไว้ต่อหน้าคนใกล้ชิดมักเป็นฉากที่ทำให้แฟนๆ รู้สึกคล้อยตามและพูดถึงกันนานหลังดูจบ ฉะนั้นถากคุณอยากเห็นฝีมือการแสดงแบบละเอียด ลองหาเรื่องที่เป็นพีเรียดดราม่าหรือดราม่าสร้างมิติ แล้วคุณจะเห็นว่าเธอไม่ใช่แค่หน้าใหม่ที่สวย แต่เป็นนักแสดงที่อ่านบทแล้วรู้ทันทีว่าจะสร้างซีนอย่างไร

นักเขียนที่ถนัดสร้างตัวละครนักฆ่ามักจะทำให้เรื่องราวมีความตึงเครียดจนอ่านติดหนึบและคิดตามไม่หยุด สไตล์ของ 'Frederick Forsyth' ใน 'The Day of the Jackal' เป็นตัวอย่างคลาสสิกที่ชอบใช้รายละเอียดเชิงเทคนิคผสมกับการวางแผนแบบเยือกเย็น ทำให้ตัวร้ายไม่ใช่แค่หน้ากากความชั่ว แต่เป็นเครื่องยนต์ของเรื่องราวที่น่าติดตาม ฉากที่วางกับดักและความรอบคอบของผู้ร้ายทำให้ฉันนั่งหน้าจอแทบไม่กระพริบ บรรยากาศจิตวิทยาที่ 'Thomas Harris' สร้างใน 'The Silence of the Lambs' แตกต่างตรงที่ความฉลาดและการเล่นเกมทางความคิดของตัวละครหลัก กลายเป็นบทเรียนว่าตัวละครนักฆ่าสามารถถูกเขียนให้มีเสน่ห์ น่ากลัว และน่าสงสารพร้อมกัน ส่วนงานจากเอเชียอย่าง 'Battle Royale' ของ 'Koushun Takami' นำเสนอการบอกเล่าเรื่องความโหดร้ายแบบหมู่ ที่ทำให้มุมมองต่อคำว่า "นักฆ่า" ขยายออกไปในเชิงสังคมและเยาวชน ซึ่งถือว่าน่าติดตามเช่นกัน

นี่คือเรื่องราวของเย้ดเดที่ผมชอบเล่าให้เพื่อนฟัง เพราะแหล่งกำเนิดของเขาไม่ได้เป็นแค่หมู่บ้านหรือเมือง แต่เป็นพื้นที่กึ่งกลางระหว่างทะเลทรายและเส้นทางการค้า ในภาพที่ผมจินตนาการ เย้ดเดเกิดมาในคาราวานที่ต้องเรียนรู้การอ่านดวงดาวเพื่อเอาตัวรอด พ่อเป็นคนคอยซ่อมอุปกรณ์การเดินทาง แม่เป็นคนเล่าเรื่องที่เอาตำนานของชนเผ่ามาถักทอเข้ากับความจริง ความยากจนกับความอบอุ่นผสมกัน จนทำให้เย้ดเดมีพรสวรรค์พิเศษในการอ่านสัญญาณคนและทิศทาง ส่วนบุคลิกของเขาได้แรงบันดาลใจจากบรรยากาศกึ่งมหากาพย์ของ 'Dune' ที่ผมชอบ — ไม่ใช่การลอกโครงเรื่อง แต่เป็นการเอาความกล้า ความทรหด และการตัดสินใจที่หนักหน่วงมาใส่ในตัวละคร ผมมองว่าเย้ดเดคือผลรวมของการเดินทาง การสูญเสีย และการเลือก เป็นคนที่เรียนรู้จากความขัดแย้งและใช้มันก่อรูปตัวตน ไม่ว่าจะเป็นทักษะการเอาตัวรอดหรือความสามารถในการโน้มน้าวใจ เขาไม่ใช่ฮีโร่ในนิยายหวือหวา แต่เป็นคนที่ยืนได้เพราะเขาเลือกจะยืน และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละครมากขึ้น

ฉันชอบใช้ชุดเครื่องมือที่ผสมกันแทนการพึ่งปลั๊กอินเดียวเพราะแต่ละตัวมีจุดแข็งต่างกัน เริ่มจากเรื่องริกกับการส่งออก: ถ้าต้องส่งตัวละครเข้าเกมโดยตรง ฉันมักเลือกใช้ 'Auto-Rig Pro' เพื่อความรวดเร็วในการตั้งโครงกระดูกและการ weight paint อัตโนมัติ มันเซฟเวลามากเมื่อเทียบกับการทำด้วยมือ และยังรองรับการส่งออก FBX ที่ค่อนข้างเรียบร้อยสำหรับทั้ง 'Unity' และ 'Unreal Engine' ในขั้นตอนเตรียมเท็กเจอร์ ฉันใช้ 'TexTools' ช่วยจัด UV, ทำไตรมาสเท็กซ์เจอร์ และสร้างหน้ากากที่เหมาะกับงานเกม ทำให้แผนภาพ UV เป็นระเบียบและพร้อมสำหรับการทำ PBR สำหรับใบหน้าและสัดส่วนที่ต้องแม่นยำ ฉันหาเครื่องมือช่วยสร้างใบหน้าจากรูปถ่ายและสแกน แล้วแกะต่อใน Blender ก็ใช้ 'FaceBuilder' ช่วยให้ได้โครงหน้าใกล้เคียงจริงก่อนจะมาทำรายละเอียดด้วย Sculpt Mode วิธีนี้ทำให้การทำงานเร็วขึ้นโดยไม่เสียคุณภาพ เมื่อผสานทั้งสามตัวเข้าด้วยกัน งานตัวละครสำหรับเกมจะเวิร์กโฟลว์ชัดเจน ทั้งในแง่คุณภาพและการส่งออกไปเอนจิ้น

ชื่อ 'เย่' ที่หลายคนสงสัย มาจากตัวละครชื่อเต็มว่า 叶修 ซึ่งเป็นตัวเอกของนิยายออนไลน์จีนเรื่อง '全职高手' หรือที่รู้จักในภาษาอังกฤษว่า 'The King's Avatar'. ผมอ่านเรื่องนี้ด้วยความหลงใหลตอนที่มันเริ่มดังในวงการวรรณกรรมออนไลน์ เพราะโครงเรื่องเกี่ยวกับโลกอีสปอร์ตและการไต่ขึ้นมาของโปรเกมเมอร์มันถูกเขียนอย่างละเอียด ตัวละคร 叶修 (เรียกย่อว่า 'เย่') ถูกวาดให้มีทั้งความเฉียบคมในการเล่นเกมและความเป็นผู้ใหญ่ที่เยือกเย็น ทำให้ฉากแข่งขันและการฝึกซ้อมมีน้ำหนักมากกว่าพล็อตแบบฮีโร่ธรรมดา มุมมองส่วนตัวคือสิ่งที่ทำให้ผมติดตามต่อ: ภาษาเล่าเรื่องไม่เพียงแค่โชว์ทักษะเกม แต่ยังแทรกความสัมพันธ์แบบเพื่อนร่วมทีม การตัดสินใจ และผลกระทบทางอารมณ์ เหมือนอ่านบันทึกของคนที่รักการเล่นเกมจริงจัง พอเรื่องถูกดัดแปลงเป็นอนิเมะ เสียงและจังหวะการต่อสู้ในเกมก็ยิ่งทำให้ผมเข้าใจตัวละครเย่มากขึ้น ซึ่งทำให้นิยายต้นฉบับยังคงดูสดและมีเสน่ห์อยู่เสมอ

มีนักเขียนคนหนึ่งที่ชื่อผูกกับคำว่า ‘ยันเดเระ’ ในใจแฟน ๆ หลายคนแบบไม่ต้องสงสัย นั่นคือ Sakae Esuno ผู้ให้กำเนิดตัวละครอย่าง Yuno Gasai ใน 'Mirai Nikki' — ตัวละครที่กลายเป็นมาตรฐานของภาพลักษณ์ยันเดเระทั้งในเรื่องพฤติกรรมคลุ้มคลั่งและความน่ากลัวที่มาพร้อมกับความรักสุดโต่ง ผมชอบวิธีที่ Esunoไม่ใส่คำอธิบายเชิงเดียวให้กับ Yuno แต่เลือกปล่อยให้ผู้อ่านค่อย ๆ ประกอบชิ้นส่วนทางจิตใจของเธอเอง ผ่านเหตุการณ์ในอดีต วิธีเล่าแบบกระโดดข้ามเวลา และมุมมองของตัวเอกที่ต้องคอยประเมินว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความรักหรือเป็นการยึดครอง การออกแบบตัวละครและการเขียนบทของ Esunoทำให้ยันเดเระไม่ได้เป็นแค่ตัวละครคลั่งรักธรรมดา แต่กลายเป็นเครื่องมือทางเล่าเรื่องที่ฉีกภาพความหวานของความรักออกไป เหลือเพียงความโหด ความหวาดกลัว และความเศร้า ทั้งยังทิ้งคำถามไว้กับผู้อ่านว่าถ้าความรักกลายเป็นการครอบครอง คนที่รักจริงหรือแค่ทำลายล้างกันแน่ ฉากที่ Yunoแสดงออกทั้งในมุมอ่อนโยนสุดขีดกับมุมโหดเหี้ยมสุดโต่งชวนให้คิดถึงความเปราะบางของจิตใจมนุษย์และการที่สังคมชอบตั้งป้ายให้ความรักเป็นสิ่งเดียวที่ต้องรักษาไว้ ในฐานะแฟนคนหนึ่งที่ผ่านการคุยโตในฟอรัมและเห็นภาพคอสเพลย์ Yuno ถูกนำกลับมาเล่นซ้ำเสมอ ผมรู้สึกว่า Esunoไม่ได้ตั้งใจสร้างไอคอนแค่เพราะช็อก แต่เพราะเข้าใจจิตวิทยาตัวละครดีพอที่จะทำให้แฟน ๆ หลงเสน่ห์แล้วก็กลัวไปพร้อม ๆ กัน ผลงานนี้เลยกลายเป็นตัวอย่างชัดว่าเมื่อเขียนยันเดเระอย่างตั้งใจ มันสามารถยกระดับจากทริคไปเป็นบทวิจารณ์ทางสังคมได้ — และนั่นแหละคือเหตุผลที่ชื่อของ Sakae Esuno มักจะผุดขึ้นเป็นคนแรกเมื่อพูดถึงยันเดเระที่มีชื่อเสียง

ชื่อ 'เยฌ' ฟังแล้วแปลกตาและน่าสนใจมาก แต่เมื่อไล่คิดดูจากประสบการณ์ส่วนตัวกับสื่อหลากประเภท ผมไม่เจอการปรากฏตัวของชื่อนี้ในงานหลักอย่างอนิเมะ มังงะ เหล่านิยายแปล หรือเกมชื่อดังที่เคยติดตามมา ผมคิดว่าเป็นไปได้สูงว่าชื่อแบบนี้อาจเป็นการทับศัพท์หรือการสร้างชื่อใหม่ในงานแฟนเมด งานอินดี้ หรืองานแปลไม่เป็นทางการ บ่อยครั้งชื่อนอกระบบตัวอักษรละตินเมื่อถูกแปลงเข้ามาในภาษาไทยจะเกิดรูปแบบแปลก ๆ เช่นการใช้ 'ฌ' แทนเสียงใกล้เคียงจากภาษาฝรั่งเศสหรือเสียงที่ผู้แปลอยากให้มีสีสันเฉพาะตัว ส่วนความรู้สึกส่วนตัว ผมมองว่าชื่อนี้เหมาะกับตัวละครที่ผู้สร้างอยากให้มีความลึกลับหรือความเป็นสากลแบบข้ามภาษา ถ้าใครนำไปใช้ในงานวรรณกรรมสั้นหรือเกมอินดี้ มันจะเด่นทันทีและมีเสน่ห์เฉพาะตัวอย่างชัดเจน

หลายคนอาจสงสัยว่าตัวละคร 'ลูกงูทับสมิงคลา' ถูกสร้างโดยนักเขียนคนใดกันแน่ — คำตอบสั้นๆ ในมุมของคนที่คลุกคลีงานเล่าเรื่องพื้นบ้านก็คือ ไม่มีนักเขียนคนเดียวที่ถูกยืนยันว่าสร้างตัวละครนี้ขึ้นมา ผมมองว่าตัวละครแบบลูกงูทับสมิงคลาจัดอยู่ในขุมทรัพย์ของเรื่องเล่าปากต่อปาก เป็นรูปแบบตำนานที่ถูกบอกเล่าสืบทอดในชุมชนต่าง ๆ มากกว่าจะมีต้นฉบับเป็นงานเขียนเล่มเดียว ตัวละครประเภทนี้มักปรากฏในหลายเวอร์ชัน: บางเวอร์ชันเน้นมิติทางเวทมนตร์ บางเวอร์ชันเน้นคุณค่าทางศีลธรรม ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่ามันเติบโตมาจากนิทานพื้นเมืองมากกว่าจะเป็นการประดิษฐ์ของนักเขียนคนใดคนหนึ่ง เมื่อลองเทียบกับงานวรรณคดีชิ้นคลาสสิกอย่าง 'รามเกียรติ์' ที่มีภาพของพญานาคและงูปรากฏอยู่มาก เราจะเห็นความเชื่อมโยงเชิงสัญลักษณ์ แต่ไม่ได้หมายความว่าใครเอามาจากใครโดยตรง การยอมรับว่ามันเป็นสมบัติของวัฒนธรรมพื้นบ้านช่วยให้ฉันชื่นชมวิธีที่เรื่องเล่าประหลาดเหล่านี้ถูกปรับใช้ในงานร่วมสมัย เช่น นิยายหรือละคร และมันยังคงมีเสน่ห์แบบโบราณที่ทำให้คนเล่าเรื่องอยากเก็บรักษาไว้

ในงานเขียนหลายชิ้นจะเห็นว่ามีตัวละครเด็กที่ดูเอ๋อหรือไร้เดียงสาอยู่บ่อยครั้ง และนักเขียนที่ชอบสร้างตัวละครแบบนี้กระจายอยู่ทั้งวรรณกรรมคลาสสิก การ์ตูนญี่ปุ่น และนิยายเยาวชน สไตล์ของแต่ละคนต่างกันไป บางคนใช้ความเอ๋อเป็นเครื่องมือคอมเมดี้ บางคนใช้เพื่อเน้นความบริสุทธิ์ที่สะท้อนสังคม บางคนอยากให้ตัวละครเป็นกระจกที่ทำให้ผู้ใหญ่ต้องทบทวนตัวเอง ตัวอย่างที่ผมมักยกมาคุยกับเพื่อนคือผลงานจากผู้เขียนฝั่งตะวันตกอย่าง Lewis Carroll ผู้เขียน 'Alice's Adventures in Wonderland' ที่สร้างตัวละครเด็กผู้หญิงซึ่งอยากรู้อยากเห็นและมักทำให้เรื่องราวเคลื่อนที่ไปอย่างประหลาด ในทางเดียวกัน Antoine de Saint-Exupéry กับ 'The Little Prince' ใช้ตัวละครเด็กแบบเอ๋อฉลาดในแง่ปรัชญา เพื่อชวนให้ผู้ใหญ่คิดใหม่เกี่ยวกับความสำคัญของสิ่งที่ดูเรียบง่าย ผู้สร้างในโลกมังงะและอนิเมะก็มีสไตล์ของตัวเองเช่นกัน Yoshihiro Togashi มักให้ตัวเอกที่มีความไร้เดียงสาอย่าง 'Gon' ใน 'Hunter x Hunter' เป็นตัวแทนความบริสุทธิ์และความมุ่งมั่นอย่างสุดโต่ง ซึ่งบางครั้งการไร้เดียงสาก็กลายเป็นความอันตรายได้เพราะขาดการมองโลกในมุมซับซ้อน ส่วน Eiichiro Oda แม้ตัวเอก 'Luffy' ใน 'One Piece' จะไม่ใช่เด็กทางกายภาพตลอดเรื่อง แต่พฤติกรรมแบบเด็กเอ๋อและความซื่อบริสุทธิ์ของเขาช่วยขับเคลื่อนธีมเรื่องอิสระและมิตรภาพได้อย่างทรงพลัง อีกคนที่เด่นคือ Naoko Takeuchi ผู้สร้าง 'Sailor Moon' ซึ่งตัวเอกหญิงมักเป็นคนขี้ลืม ขี้เล่น ขาดความสุขุมแบบผู้ใหญ่ แต่นั่นทำให้เธอมีเสน่ห์และเป็นที่รักของผู้อ่าน เหตุผลที่นักเขียนเลือกสร้างตัวละครแบบนี้มีหลากหลายและน่าสนใจมาก หนึ่งเพราะความเอ๋อสามารถเป็นเครื่องมือคอมเมดี้ที่ทรงพลัง ช่วงตลก ๆ จะทำให้เรื่องเบาลงและผูกใจผู้อ่าน อีกด้านหนึ่งการให้เด็กที่ดูโง่หรือไร้เดียงสาอยู่กลางสถานการณ์เข้มข้น กลับทำให้ความบริสุทธิ์ของตัวละครเผยความจริงบางอย่างออกมาได้ชัด เช่นการตั้งคำถามกับความเป็นผู้ใหญ่ หรือการชี้ให้เห็นความผิดปกติของสังคม ผลงานของ Roald Dahl อย่าง 'Charlie and the Chocolate Factory' ก็ใช้ตัวเด็กที่เป็นคนเรียบง่ายและใสซื่อเพื่อสื่อคุณค่ากับความใจบุญและความซื่อสัตย์ มุมมองส่วนตัวของผมคือตัวละครเด็กเอ๋อเป็นทั้งยารักษาและกระสุนสะท้อน เมื่ออ่านแล้วบางครั้งก็หัวเราะจนร้องไห้ ในบางฉากก็รู้สึกเจ็บปวดเพราะความบริสุทธิ์ของพวกเขาถูกทำร้าย แต่นั่นแหละคือเสน่ห์สุดยอดของการออกแบบตัวละครแนวนี้ มันทำให้เรื่องราวจำง่าย ใจเย็น และยังทิ้งคำถามไว้ในหัวผู้อ่านได้นาน ๆ