ผมชอบเวลาเล่าอดีตลางๆ ของลุงหมึกเพราะมันช่วยเติมความเป็นชุมชนให้กับเรื่อง คล้ายกับแนวทางการเล่าเรื่องที่พบใน 'Kafka on the Shore' ตรงที่ตัวละครรองไม่ได้มีจุดประสงค์เพียงเพิ่มบทบาท แต่เป็นเสมือนเส้นใยที่เย็บโลกของนิยายให้ติดกันอย่างอบอุ่นและแอบเศร้า
ผมชอบฉากที่น้ำเฝ้าดูนางเอกซักผ้ากลางคืนแล้วคิดว่าการล้างทำให้เรื่องราวจางลงหรือสะอาดขึ้นจริงหรือเปล่า นั่นทำให้เราเห็นว่าตัวละครมีชั้นของความหวังและความลังเล ไม่ใช่แค่คำอธิบายเชิงเหตุผลอย่างเดียว เสียงภายในของน้ำชวนให้นึกถึงมุมมองวัยรุ่นใน 'The Catcher in the Rye' ที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้โทนจะต่างกัน แต่การจับอารมณ์ละเอียดอ่อนของตัวละครวัยรุ่นทำให้งานเขียนมีความสดและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน