ผมชอบเวลาเล่าอดีตลางๆ ของลุงหมึกเพราะมันช่วยเติมความเป็นชุมชนให้กับเรื่อง คล้ายกับแนวทางการเล่าเรื่องที่พบใน 'Kafka on the Shore' ตรงที่ตัวละครรองไม่ได้มีจุดประสงค์เพียงเพิ่มบทบาท แต่เป็นเสมือนเส้นใยที่เย็บโลกของนิยายให้ติดกันอย่างอบอุ่นและแอบเศร้า
ผมชอบฉากที่น้ำเฝ้าดูนางเอกซักผ้ากลางคืนแล้วคิดว่าการล้างทำให้เรื่องราวจางลงหรือสะอาดขึ้นจริงหรือเปล่า นั่นทำให้เราเห็นว่าตัวละครมีชั้นของความหวังและความลังเล ไม่ใช่แค่คำอธิบายเชิงเหตุผลอย่างเดียว เสียงภายในของน้ำชวนให้นึกถึงมุมมองวัยรุ่นใน 'The Catcher in the Rye' ที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้โทนจะต่างกัน แต่การจับอารมณ์ละเอียดอ่อนของตัวละครวัยรุ่นทำให้งานเขียนมีความสดและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน
เพราะ One night stand ครั้งนั้น...
ทำให้นักธุรกิจหนุ่มหล่อวัยสามสิบห้า ต้องมาหลงเสน่ห์เด็กสาววัยยี่สิบเอ็ดอย่างเธอ!!
"ไหนคุณบอกว่าเรื่องระหว่างเราเป็นแค่ one night stand ไงคะ"
"แล้วถ้าผมไม่ได้อยากให้มันจบลงแค่นั้นล่ะ"
"คะ?"
"มาอยู่กับผม รับรองว่า คุณจะได้ทุกอย่างที่อยากได้"
"ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย"
"เพราะไม่ว่ายังไง คุณก็ไม่มีทางหนีผมพ้นหรอก..."
"นี่คุณ!"
"บอกว่าให้เรียกพี่ภามไง หรือถ้าไม่ถนัดเรียกที่รัก ก็ได้ แต่ถ้ายาวไปเรียกผัว เฉยๆก็ได้เหมือนกัน"