ใครเป็นผู้บรรยายหนังสือเสียง ไม่เคยมีใครผ่านทางนี้?

[นางเอกเก่งมาก พระเอกคลั่งรักมาก] ชาติก่อนเกิดมาไร้ซึ่งครอบครัว แต่ชาตินี้เมื่อมีครอบครัวแล้ว พวกเจ้าก็อย่าได้หวังจะมาแตะต้องครอบครัวของข้า!

เมื่อ 17 ปีก่อน โลกได้เปลี่ยนไปตลอดกาล ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีคำพยากรณ์ ไม่มีใครคาดคิดว่า วันหนึ่งท้องฟ้าจะถูกฉีกออกเหมือนกระดาษ สิ่งที่ปรากฏขึ้นบนโลกถูกเรียกว่า "Gate of Void" ประตูสีดำขนาดมหึมาที่ลอยอยู่เหนือเมืองหลวง มันไม่ได้ปล่อยแสงออกมา แต่มันดูดกลืนทุกอย่าง แสง เสียง เวลา และแม้แต่ความทรงจำ หลังจากวันนั้น โลกไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไป สัตว์ประหลาดจากอีกโลกเริ่มปรากฏตัว เมืองหลายร้อยแห่งหายไปในคืนเดียว ผู้คนที่เข้าใกล้ประตูมากเกินไปถูกเปลี่ยนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีใครเรียกได้ว่าเป็นมนุษย์อีก มนุษย์เรียกพวกมันว่า Void Creature สิ่งมีชีวิตจากความว่างเปล่า โลกใหม่ถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ผู้ที่ต่อต้าน Void และผู้ที่ต้องการใช้พลังของมัน มนุษย์ค้นพบว่า หลังจากสัมผัสกับพลัง Void บางคนสามารถควบคุมพลังเหนือธรรมชาติได้ พวกเขาถูกเรียกว่า Children of Void เด็กแห่งความว่างเปล่า แต่พลังนั้นไม่ได้เป็นของขวัญ มันคือคำสาป เพราะทุกครั้งที่ใช้พลัง Void บางสิ่งในตัวพวกเขาจะถูกกัดกิน ความทรงจำ ความรู้สึก หรือแม้แต่ตัวตน

💥 **ย้อนเวลามาเป็นพระชายาของอ๋องตาบอด** 💥 _“จะจับผู้ชาย... ก็ต้องกล้าหน่อยสิ!”_ สาวนักกายกรรมยุคใหม่ ฟื้นในร่างคุณหนูในยุคโบราณ ที่ผู้ชายล้วนมีสามภรรยาสี่อนุ จื่อรั่วอิงจึงมองหาบุรุษที่จะทำให้นางใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและได้รู้ว่ามีอ๋องผู้หนึ่งไร้ภรรยาและตาบอดเขาคือคนไม่มีใครเอา แม้เขาจะตาบอด เย็นชา และลือกันว่า “ไม่เอาหญิง” แต่นางไม่สน! แผนการจับสามีเริ่มแล้ว! เขารังเกียจ เขาต่อต้าน เขาว่านางไร้ยางอาย แต่นางยิ้มหวาน แล้วพูดว่า... > “ข้าไม่ต้องการใจท่าน แค่นามสกุลของท่านก็พอเจ้าค่ะ~”

"เขามองเธอเป็นแค่ผู้หญิงต่ำต้อย ไร้ค่า ปากบอกว่าไม่ต้องการ แต่วันที่เธอหนีไป เขากลับทุรนทุรายเหมือนจะขาดใจ...ใครกันแน่ที่จะอยู่ไม่ได้?"

อยู่คนละเมืองมาสามปี หลังทำงานล่วงเวลาอยู่เป็นเดือนจนสะสมเวลาไปหาแฟนหนุ่มได้ เขากลับติดต่อไม่ได้เสียแล้ว ฉันต้องนั่งรออยู่คนเดียวในต่างเมืองที่ไม่คุ้นเคยนานถึงสิบชั่วโมงเต็ม กว่าเขาจะส่งข้อความตอบกลับมาอย่างเอื่อยเฉื่อย ปลายสายนั้น เพื่อนสนิทที่สุดของฉันพูดกลั้วหัวเราะอย่างร่าเริงว่า “เฉียวเหนียน เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ! ฉันเที่ยวเมืองเซียงซื่อแทนเธอไปรอบหนึ่งแล้ว สนุกสุดๆ ไปเลย โจวเฉวียนหลินเป็นไกด์นำเที่ยวที่ทำหน้าที่ได้สมบูรณ์แบบจริงๆ!” เธอส่งเสียงเจื้อยแจ้วแบ่งปันเรื่องสนุกสนาน ราวกับมองไม่เห็นสายที่ไม่ได้รับถึงสามสิบสายบนโทรศัพท์ของโจวเฉวียนหลินแม้แต่น้อย ฉันรับฟังอยู่เงียบๆ จนกระทั่งเธอเอ่ยปากออกมาคำหนึ่งว่าหนาวจังเลย โจวเฉวียนหลินถึงค่อยรับโทรศัพท์ไป แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั้นกระชับว่า “ผมพาเธอไปส่งที่โรงแรมก่อน คุณรออีกสักพักนะ” สิ้นเสียงของเขา ฉันก็เอ่ยถามขึ้นมาฉับพลันว่า “คุณรู้ไหมว่าฉันรอมานานแค่ไหนแล้ว?” โจวเฉวียนหลินชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงมีแววห่างเหินเย็นชา “เธอเป็นเพื่อนสนิทของคุณนะ แม้แต่เรื่องนี้คุณยังจะต้องชิงดีชิงเด่นอีกเหรอ?” ภายใต้การตำหนิอย่างเห็นได้ชัด ความอยากที่จะพูดอธิบายของฉันพลันมลายหายไปโดยสิ้นเชิง หลังจากกดวางสาย รถร่วมเดินทางกลับเมืองจิงซื่อก็มาถึงพอดี คนขับรถเหลือบมองฉันแวบหนึ่ง ก่อนอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “แม่หนู นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้วนะ แถบนี้เปลี่ยวและอันตรายจะตาย คนในครอบครัวทำใจทิ้งหนูให้อยู่คนเดียวที่นี่ได้ยังไงกัน” ฉันก้มลงมองรองเท้าที่เปียกปอนไปด้วยหิมะและละอองน้ำแข็ง ก่อนจะเอ่ยพึมพำรับคำเบาๆ ว่านั่นสินะ จากนั้นก็คลี่ยิ้มตอบกลับไปว่า “ไม่แล้วล่ะค่ะ หลังจากนี้จะไม่มีวันเป็นแบบนั้นอีกแล้ว”

"ครั้งหนึ่งเธอขายความสาวให้กับเขาเพราะความจำเป็นบางอย่าง" แต่แล้วหลายปีต่อมา เธอเจอเขาในขณะที่เธอนั้นกำลังจะมาเป็นเลขาให้กับท่านประธาน ซึ่งนั่นก็คือ "เขา" ตัวอย่าง “เราเคยเจอกันมั้ย” ฌอนไม่ยอมแพ้ ยังยิงคำถามคาใจเขาอีกครั้ง เขาจำเธอได้แต่เธอกลับจำเขาไม่ได้อย่างนั้นหรือ “ท่านประธานพูดเรื่องอะไรคะ ดิฉันไม่เคยเจอท่านประธานค่ะ...เอ่อ...นี่คือครั้งแรกค่ะ ทำไมเหรอคะ ดิฉันหน้าเหมือนใครที่ท่านประธานรู้จักเหรอคะ” ขอเปรมมิกาสวมบทนางร้ายความจำเสื่อมหน่อยเถอะ เธอไม่ต้องการให้เขารื้ออดีตของเธอขึ้นมาอีก เรื่องของเธอกับเขา มันไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่น่าจดจำเลยสักนิด เขาจะเอาเรื่องเธอมาพูดทำไมอีก ต้องการอะไร หรือว่า เขาจะต้องการเธออีก ไม่นะ! เปรมมิกาจะไม่ยอมให้เขาดึงอดีตอันเลวร้ายของเธอขึ้นมาอีกเป็นแน่ “อ่อ ฉันคงเจอคนหน้าเหมือนสินะ”