Nayko Ayasame
“Siya pa rin.” Tatlong salita lamang.
Ngunit iyon lang ang kinailangan upang gumuho ang mundong maingat kong binuo sa loob ng limang taon.
Hindi man lang umiwas ng tingin si Zane nang sabihin niya iyon. Sa loob ng dalawampung taon, ako ang laging nasa gilid—ang maaasahang anino ng maningning na si Jovienne.
Inilibing ko nang malalim ang nararamdaman ko para kay Zane at inamin ko lamang ang mga iyon matapos umalis si Jovi ng bansa at iwan siyang wasak ang puso. Bumuo kami ng buhay. Isang pagsasama. At naniwala akong iyon na ang magiging masayang wakas ko.
Ngayon, bumalik na si Jovienne, at nawala ang lahat ng ilusyon.
Ang lalaking minahal ko ay hindi pala ako tunay na minahal. Isa lamang akong kapalit.
Habang gumuho ang mundo ko, ang huling taong inaasahan kong magbibigay sa akin ng ginhawa ay ang asawa niya—isang lalaking kasing lamig, elegante, at makapangyarihan.
Nakita ni Vance sa mga mata ko ang parehong pagtataksil na nakikita niya sa mga mata ng sarili niyang asawa.
Lumapit siya at bumulong nang mapanganib.
“Nabubuhay sila sa nakaraan. Gawin nating paghihiganti ang isa’t isa. Ano sa tingin mo, Nerissa?”
Dapat akong lumayo sa kanya.
Ngunit nang tumingin ako sa kanyang mga mata at makita roon ang parehong sakit at kahihiyan na nararamdaman ko, hindi **“hindi”** ang sagot na namuo sa aking mga labi.
Isa itong nakakatakot ngunit nakapupukaw na tanong.
“Ano,” bulong ko, kahit mas matatag ang tinig ko kaysa sa nararamdaman ko, “ang nasa isip mo?”
116