Novel & Cerita Accidental

Napatigil naman sa pagkain si Ace at tiningnan ng masama si Primo. “In case of emergency lang ‘to!” Tumikwas ulit ang kilay ko dahil sa sagot ni Ace. Napailing na lang ako nang mag-umpisa na ang dalawa sa pag-aasaran. Biglang napadako ang tingin ko sa hagdan kung saan bumababa si Lucifer. Nagsalubong ang tingin namin. Nginisihan ko siya pero tinaliman niya lang ako ng tingin. Asar talaga.

“I want to believe you, baby. I badly want to. But after your accident, I just want to ensure that you’ll be at your best.” Yeah. Aksidente na ikaw ang may gawa. Alam ko na lahat. The previous night I had a drastic, accidental fall, parang nalunod sa isang malalim na baha ng alaala ang utak ko. There’s so many realizations I knew all were about me. Mga bagay, mga pangyayari, at mga reyalisasyon na malayong malayo sa mga isinalaysay sa akin nina SJ at ng ina niya noong muli akong nagising mula sa pagkaka comma.

Ito ang naging dahilan para mawalan ng kontrol sa manibela ang isang sasakyan sa intersection at aksidente nitong nabangga ang kotseng sinasakyan nina Hideo at ng kaniyang ina. “MOM!” Hideo shouted with hint of fear in his voice. He accidentally fell asleep while thinking of his Mom after his Dad called him. He wiped his tears as he remembered the day when they got into an accident and caused them to lose his Mom. Ini-angat ni Hideo ang kaniyang paningin sa langit at doon niya napagtantong umuulan na pala at kanina pa siya basang basa dahil nasa rooftop siya at mas lumalakas pa ang ulan.

“Sira ka talaga. Gusto mo yatang mawalan ako ng trabaho?” “Biro lang! Ano pang nangyari? At bakit parang pagod na pagod ka at daig mo pang binugbog ng sampung tao sa hina ng boses mo?” “Nagkaroon ng aksidente kanina habang kasama ko ang mga bata. Bumili kami sa coffee shop ng cake, tapos nandoon din ang mga katrabaho ko. Hindi ko alam na binigyan pala ng katrabaho ko ng cake ang mga bata. Tapos allergic pala si Kairo sa isang ingredient do’n kaya nagkaroon siya ng severe allergic reaction…” Natigalan si Kiara saglit, pinipigilan niya ang sariling maluha. “A-Akala ko talaga may mangyayari ng masama sa kaniya. A-Akala ko mawawalan na naman ako ng anak.”

Isang hamak lang akong Accidental Bride na namali ang napuntahan na simbahan kaya ako ang pinakasalan ni Aiden. I'm not the girl he loves and he will never love me. Hindi ko napigilang haplusin ang mukha ni Aiden. "Tanga si Mira para iwanan ang isang kagaya mo... pero siguro, sadyang hindi lang talaga kayo ang para sa isa't-isa.", sabi ko sa kanya na akala mo naririnig niya ako. "Don't worry, darating din ang tamang babae para sa'yo... yung babaeng hindi ka iiwan at hindi ka sasaktan... yung mamahalin ka rin kagaya ng pagmamahal mo sa kanya.", nakangiting sabi ko sa kanya kahit di niya ako naririnig.

anito. Napatungo siya saglit habang pilit na inuukilkil ang isip kung totoo ba ang sinabi nang lalaki. Nang sa wakas ay maalala, agad siyang nag-angat ng tingin, at nginitian ito. "Oh yeah, natatandaan na kita. I, uhm, accidentally bumped to you right?" The man nodded. "Yes. We bumped accidentally, but I'm sure that this time, it's not accident anymore. Our sudden meeting right now was caused by fate, I guess." anito, na sinundan ng maloko nitong tawa.

Hindi niya kayang hilingin. Hindi niya kayang lumapit muli nang ganoon sa lalaki. Tahimik siyang napabuntong-hininga. At pinili na lamang ang mas madaling paraan. Maghanap na lang online ng reference. Ibinaba niya ang cellphone. Hindi niya napansin na habang abala siya sa pag-scroll at pag-iisip, aksidente niyang napindot ang profile picture ni Lucas. Sandali lamang iyon, isang simpleng pagkakamali, ngunit sapat para magbukas ng isang koneksyon na hindi niya inaasahan.

Ano ba Ang tatlong tao sa silid ay nagkatinginan sa isa't isa sa pagkawala, at mukhang hindi sila makapaniwala. Kung sinabi ng isang tao, aksidente ito. Ngunit nang sinabi din ng dalawang tao iyan, maaaring hindi ito aksidente! Nang hindi nagsasayang ng anumang oras, nagpatuloy ang pagtawag ni Harvard sa pangatlong tao, at nakatanggap siya ng parehong tugon. Tumawag siya sa labing-anim na tao, at ang kanilang mga sagot ay eksaktong pareho.

Umiiyak pa din ito habang nagsasalita. Hinaplos nya ang buhok nito saka hinalikan sa noo. "Sorry Babe... sa lahat ng pwede kong makalimutan ay ikaw pa!... I know how hard it feels for you... and I'm so sorry for that..." "It's okay Babe... hindi na saklaw ang desisyon mo yun... it's an acccident!" "Kahit na... nakokonsensya pa din ako. I'm verry sorry."

Sa bandang huli ba, magiging akin siya? Siya kasi ang gustong piliin nito,ng puso ko. Kung hindi rin lang siya, pipiliin ko nalang na hindi umasa na magiging kaming dalawa. Hindi ako sigurado sa kalalabasan nito, but I chose to trust him, kaya susugal ako. I was accidentally in love, but now I chose to love him. " I love you too, my Love."