Action Is Better Than Words Novels & Stories

"Ang paghabol ay hindi paraan ng paghingi ng tawad, Shane. They say 'actions speak louder than words,' but words do matter to justify your actions. Habol nang habol pero wala ka namang sinasabi para mapatawad kita. Kailan ka nga ba humingi ng tawad dahil sa nagawa mo, Kenhane? Noong nakaraang linggo lang, hindi ba?" "Talaga ba? Araw-araw ay alam kong alam mo na ginagawa ko ang abot sa makakaya ko para maramdaman mong nagsisisi ako sa lahat-lahat ng kapalpakan ko noon."

I don't even need to say anything because I know that he knows what I am feeling right now. Alam ko na ang dami namin na nais na sabihin sa isa’t-isa pero pareho kami na hindi makapagsalita at nakuntento na lamang kami sa mahigpit na yakap na iginagawad namin sa bawat isa. And maybe we don't really need the words because our actions themselves speak so much louder than what our voice can say.

Ilang beses ko na rin siyang naririnig na bumubuntong hininga. Magiging masaya ba ako? Pakiramdam ko sobrang special ko na sa buhay niya. Kahit may trabaho siyang pinuntahan sa ibang bansa, nang malaman niyang nandito ako sa hospital ay hindi siya nagdalawang-isip na umuwi at puntahan ako. Hulog na hulog na ako, Ninong. Grabe ang effort niya para sa akin. Ilang oras ang naging byahe niya, tapos dumiretso pa siyang pumunta rito sa akin. Wala pa siyang pahinga. Ano ito, Ninong? Bakit mo ito ginagawa sa akin? Tama ba ang nasa isip ko ngayon? Ayaw kong magbitaw ng mga salita. Ayaw kong umasa, kasi baka hindi naman. Baka mali lang ako ng kutob. Ako lang ang masasaktan sa huli. Hindi ko dapat pina

Wala nang mas sasaya pa sa katotohanang pareho kayo ng nararamdaman ng taong mahal mo. Nang matapos ang halik nila ay agad nagyakapan ang mga ito. Hindi na kailangang kumpirmahin ang lahat dahil ramdam na ramdam nila ang pagmamahal sa isa't-isa. May kasabihan nga tayo na ‘action speaks lauder than voice.’ Sa huli ay si Kent nadin ang humiwalay sa kanilang pagkakayakap ayaw pa sana nila nguniy naisip niya ang anak nila na kailangan pang sunduin.

Captivated by this hunky jackass. "Wala ka nang ibang sasabihin?" Disappointed niyang usal. "Gagawin, marami. Actions speak louder than words, are you aware of that?" "Not on this matter." Aniya, animo ay nagpipigil. "Why do we have to tackle about those freaking matters kung sa 'ting dalawa pa nga lang ay nahiya na ang Chemistry?" He stepped back to where she is. Hinayaan ni April ang kamay ni Wolf na humaplos sa kanyang pisngi. At dahil nga ay kilala niya na ito kahit papaano ay hindi na siya nasurpresa nang dumako patimog ang haplos nito.

tumigil siya sa pag papaikot ng upuan. "Gusto ko lang humingi ng sorry sayo, kasi hindi ko agad nasabi sayo, ang tungkol sa amin ni Claudia." "Okay lang po yun papa, alam niyo, kahit hindi niyo sabihin, napapansin namin. Remember, action speaks louder than voice. Matagal na namin kayong napapansin, ayaw lang po namin kayong panginahan, dahil buhay niyo yan. Isa pa po, matatanda na kayo, alam niyo na naman po ang tama at mali."

Ramdam ko ang masuyo at ang pagmamahal nito habang inaangkin niya ako. Yes, hindi ko naririnig mula rito ang salitang pagmamahal but his action speak louder than words. Kung sa iba ay mas importante ang salita kesa sa gawa, ngunit sa akin sapat na ang pinapakita at ginagawa niya para sa akin. For me— words are only words of promises that sometimes are made to be broken.

Now, everything just felt calm—like all the pain from the past five years was finally gone. With every kiss and touch, we didn’t need to say anything. Everything we felt was already there, clear as day. They say actions speak louder than words, and it’s true—tonight, I didn’t need to hear him say I love you. I could already feel it in the way he held me. “P-Please don’t leave me,” mahina kong sabi habang pinipigilan ang luha. “Hindi ko alam ang gagawin ko kapag nawala ka ulit sa akin… kayo ni Wynter.”

"I won't stop caring and checking on you, Elle... I will continue even if you and others think it is wrong to continue. I will wait while continuing... Feel it and just let us..." "Why? Why I should not ask you?" "Because... it's hard to lie... But at least, many believes that actions speak the loudest ever than words..." "Okay..." ngiti ko rito. Magulo pero naiintindihan ko. Pagkatapos ng pag-uusap namin, parang pareho kaming naging hangin din at napagkasunduang maging mabini sa isa't isa. Hindi namin nagpag-usapan 'to, bigla na lang nangyari.

“What I am trying to say is, your actions speak louder than your words.” Muli niyang ibinalik ang tingin sa manibela at sa daan. He was totally surprised with his tito Nikko. Well, siguro nga ay may mga ganoon naman talagang mga tao na malakas ang mga senses. Hindi naman iyon signs ng pagkaweird or gifted kasi may mga tao talagang naturala ang bagay na iyon sa kanila. “Believe me or not, but I think you are just forced to marry Rose Mary but your heart speaks something, something which you don’t believe for.” Pagpapatuloy ni Nikko na lalong ikinaawang ng bibig niya.