Novel & Cerita Action Is Better Than Words

How can he act like this! "You don't care about them," I coldly said while my fist is close and looking at him. He stared back- and now we are in a deep staring contest. "I cared. I'm not that heartless. But we cannot do anything. Do you have any plans? No, right? Now just eat and don't think any stupid! You are seventeen Nisha and you need to save yourself before them and don't let them catch you!" He frustratingly said. What he said makes me speechless. He's right. I'm turning eighteen next year and there's a possibility that I'll be one of them if I didn't think wisely. I sighed and looked away. I gave my attention to my plate and started eating. I am not good at apologizing. My dad taugh

Pero aanuhin ko naman ‘yon kung walang linaw lahat ng pinapakita niya sa 'kin? Actions speak louder than words. But sometimes we'd still love to hear the words, and see actions at the same time, because words without actions are empty and actions without words are confusing. Mahirap maging alipin ng pera, pero mas mahirap maging alipin ng pag-ibig na walang kasiguraduhan.

Takot sa lahat. Takot mamatay na hindi ko man lang nakita si Logan. Takot mawala na hindi ko man lang naitupad ang pangako ko sa kaniya na bubuo ng masayang pamilya. At takot na iiwanan siyang hindi narinig mula sa akin kung gaano ko siya kamahal. Sometimes, it is not invariably action that is louder than voice. We don't need to invalidate words just because we mostly get hurt because of promises. We need to tolerate words to ignite because it sometimes tells us veracity.

Anya na bahagya pang pumiyok ang tinig nito sa pagsasalita. “Calm down, Iha, don’t worry magiging maayos din ang lahat, huwag mong pansinin ang mga sinasabi ng mga tao sa inyo makasasama sa dinadala mo ang labis na stress.” Nag-aalala na payo niya sa pamangkin, nakadama siya ng konsensya dahil siya ang lumapit sa pamangkin upang hingin ang tulong nito ngunit hindi niya sukat akalain na malalagay ito sa alanganing sitwasyon dahil lang sa kabutihang loob nito.

sabi ko sa kaniya, dahil totoo naman ah nabasa ko lang 'yon kahit saan. “But Action is strange without speak. Not every action is real and tells it all. Paano kung pagkukunwari lang ang action? Gano'n din sa speak, kailangan mo pa rin ng action. Ang dalawang 'yan hindi puwedeng absent, dapat lagi silang present. Kung walang speak sa action, maguguluhan ka pa rin dahil walang confirmation. Kung walang action sa speak, maguguluhan ka rin, minsan nga kabaligtasan ang ini-speak niya sa action.” Ang haba ng sinabi niya kaya napatitig ako sa kaniya.

Naglalakad na kami ng mabagal ngayon. Gosh! Paano niya nagagawa yun nadistract niya ko sa isang salita niya lang. "You're just distracting me" Inirapan ko siya. "No, I'm not. Lahat ng sinasabi ko totoo lagi mong tatandaan yan" "Action should speak louder than words" "Do you really want me to show my action?" Nag-ssmirked nanaman siya. Crap. Nilingon ko yung paligid namin puro lantang dahon, sanga ng puno at siguro may mga insekto pang gumagapang sa lupa dahil madilim hindi ko makita. No no no not here.

Siya pa nagluluto ng hapunan namin pagdating sa bahay. Minsan dinadala n'ya ako sa kung saan na mamahaling Restaurant para mag dinner. Hindi lang 'yon, araw-araw pa s'yang may pabulaklak sa akin. Halos mapuno na ang Unit n'ya sa bulaklak na binibigay n'ya sa akin. Iniisip ko nililigawan n'ya ako sa mga kilos n'yang pinapakita sa akin. Hindi n'ya man sinasabi ang tatlong magic words sa akin, still, his actions speak louder that maybe he loves me too. Although confusing ang action na walang words, mas okey pa rin 'yon kaysa sa puro salita na walang action. Paasa kung baga. Masakit ang ganun. Kaya mas bet ko pa rin ang action without words. Baka hindi lang s'ya vocal sa feelings n'ya sa akin. N

"Hmm...huwag mo ng stressin ang sarili mo. Akala ko ba ay wala ka ng pakialam sa mga gagawin at sasabihin niya." "Yeah. I'm just telling you kung anong nararamdaman ko ngayon at wala akong balak na problemahin siya no'h?" "But your action speaks louder than your words." panunudyo pa niya. "Whatever, Trish!" nakairap na sambit ko.

"How can you, Mikel? Paano mo iyon gagawin, kung ikaw na mismo ang nagsabi sa akin that you are not good with words?" "Kagaya mo ay takot din ako, bu. I am fucking scared of what’s happening, pero alam ko na dahil kasama kita ay makakaya ko. You made me want to try to be good with words. Gusto ko subukan para mas lalo natin na maintindihan ang isa't-isa. Gusto ko na sabihin at gawin ang mga bagay na gusto ko ay maintindihan mo. I know now that my actions and words are both needed to really show the emotions that I have for you."

"Really, Dad? As far as I can see, it doesn't seem like it. Kung kailan sobrang binababa na nila ako doon ka nagkaroon ng pake. Ni hindi mo'ko maipagtanggol sa harapan nila e. Ganyan ba ang sinasabi mong you're trying your best to defend me, huh?" Hindi nakapagsalita ang Daddy ko. Napatitig lang siya sa akin ng matagal at nababasa ko sa mga mata niya ang guilt. Action speak louder than words. Kahit gaano ka kagaling magsalita kung hindi naman ito naaayon sa inaakto mo, wala ring halaga. At kung kinakailangan kong lumaban ng mag-isa, kakayanin ko, ayoko 'yong may tutulong sa akin tapos sa huli may masasabi. "Luhan, it's not what you think."