Alamat Ni Mariang Makiling の小説・ストーリー

____________________ Philippines Manila Airport Ang mainit na klima dito sa Pilipinas ay nag-aalala ng napakaraming magaganda at mapapait na ala ala. "Were here baby Ali. This is mommy's home town!" wika ko habang pangko ni Third ang anak namin. "Naaalala ko tuloy ang kuya Jonas mo, anak." wika ko ulit bagay na hindi naman maiintindihan ni baby Ali dahil hindi siya nakakaintindi ng tagalog. Alam ni Ali na nasa heaven na ang kaniyang kuya Jonas at hindi niya alam ang kondisyon ng kuya niya dahil pinili kong huwag munang banggitin sa kaniya ang tungkol doon dahil masyado pang bata si baby Ali.

sagot ni Lienne. "Eh ano?" tanong naman ni Mae na tila ba ayaw nilang tumigil dalawa hangga't hindi sila makakuha ng sagot mula kay Lienne tungkol sa pagpunta ni Igneel sa Manila. "May mas mahalaga siyang pinunta rito sa Manila at huwag niyo ng alamin dahil wala na taryo roon---" "Oh my God! I'm sorry, Miss. Nagmamadali lang."

isang malayong lugar yuon na kelangan mong makagamit ng eroplano o kaya barko para makarating duon "paliwanag neto sa kanila "ay inay nena ano pala ang pangalan ng lugar na ito ?" tanung ni macario habang nag pipilas ng mga sitaw "ang tawag sa lugar na ito ay Maynila" Macario wika neto dito "sa maynila pala tayo napadpad "wika ni malakas kay macario "Magkapatid ba kamo kayo? Sino sa inyo ang matanda?"tanung sa kanila ng matanda

malamig niyang sagot. Natigilan sandali si Marinela, saka ngumisi. “Hmph. Akala ko naging mas matalino ka na matapos mong pumunta sa San Miguel. Hindi ko akalaing ganoon ka pa rin katanga—hindi mo man lang kayang mapasaiyo ang isang lalaki.”

Dahil sa biglang paghila niya sa akin ay malakas akong napasunod sa kanya kaya ng bumangga ako dito ay napahiga siya sa kama. “You're beautiful my wife, Maria Mirabella Castillo Schmid Mijares” mahina ang boses nito na bahagya pang iniaangat ang kanyang mukha sa taas na parang mine memorize niya ang pangalan ko. Parang antok na antok na dahil nakapikit na siya. Napailing ako, first time kung makita na ganito si Miguel.

AZUL Mula sa lugar kung saan kami kumain ni Mariemar ay nag-maneho pa muli ako ng higit kumulang 40 minutes. Dahil na rin sa hindi pa nga gano'n kaganda ang ibang kalsada sa lugar na ito.m ay natagalan kami . Ang iba kasi ay under construction pa nga at almost two ways pa lang rin ang halos kahabaan ng mga kalsada sa bandang General Trias kung saan ang hometown ng dalaga.

“Sige pero mabilis lang, ah? Gabi na rin kasi at alam kong pagod ka na.” Dinala ni Clarence si Mari sa Manila Bay dahil ‘yon lang ang mas malapit sa lokasyon nila. Napangiti si Mari habang pinagmamasdan ang dagat at ang buhok niya ay hinahawi ng malakas na hangin. “I feel better now,” ngiting sabi ni Mari. Her eyes reflected gratitude and contentment. “I’m glad. You deserve moments of peace, Mari.” Lumingon si Mari kay Clarence at tiningnan niya ito nang maigi. “Thank you for being here for me, Clarence. Hindi ko alam ang gagawin ko kung wala ka ngayon sa tabi ko.”

Title holder siya at talagang napakaganda niya. Ang bait – bait kaya ni Mariake. May foundation pa siyang itinayo na ang kasama niya ay si Ate Amal. Ang bait niya. Last time I heard, nagpunta pa siya sa Africa – parang project ng Miss U, tapos nagbigay sila ng relief doon. Ang sarap kaya sa pakiramdam ng may natutulungan.

“Wala naman tayong pinagsabihan na pupunta tayo dito ngayon, hindi ba?” Tumango si Cain. Si sir Angus naman napasipol sa pagkamangha at nagsalita, “Well, hindi nakakapagtaka. Hindi man katulad ng mga Alpuerto, hindi rin pangkaraniwang mga tao ang mga Malyari.” Huminga ng malalim si mama, inabot ang kamay ko at mariin ‘yong pinisil. “Pumasok na tayo.” Iyon nga ang ginawa namin.

Matigas niyang pangangatuwiran. "Talaga ba? Pwes, tignan natin ang tigas mo Milli." Isinarado ni Mariel ang pinto at hinayaan siya sa labas. Dahil malakas ang ulan ay kahit nakasilong siya sa gilid inaabot parin s'ya.