Ama Ng Balarila の小説・ストーリー

Mahinahon lamang ako at kalmado. Di ko alam kung bakit baliwala sa akin ang takot. Sadyang katapangan ang nangingibabaw sa aking pagkatao. "Prinsesa ano ng balak mo?" Tanong ni Lila bigla. Dumapo siya sa balikat ko. "Puntahan mo mga kaibigan ko at ang mga magulang ko sa mundo ng mga tao Lila." Sabay lingon ko kay Lero.

Baliw nga talaga. “What’s funny? Do you know what you did? You just mess things in hell, lady.” Ugh! I don’t think makatatagal akong alagaan ang isang baliw. Mas gusto ko na lang yata ang dating siya. Matigas man ang ulo at mahirap pasunurin, madali namang matakot. “Aray!” Hindi ko napigilang mapahiyaw nang sipain niya ako at tinamaan ang binti ko.

Maya-maya pa, malapit na tayo,” sabi nito. Magrereklamo pa sana si Balire subalit, wala sa sariling napasinghap ang dalaga nang sa wakas ay tumambad sa kanya ang isang clearing. Sa gitna niyon ay isang lawa na makikita ang repleksyon ng buwan at mga bituin. At sa paligid niyon mayroong…

Na-shookt siya nang maglabas ito ng baril na kulay-silver! Walang pagdadalawang-isip nitong tinutok sa kaniya ang baril. “Hoy, gaga ka!” Nataranta na siya. “Seryoso ako, Sabria.” Napaismid siya. Ansya nitong si Blythe! “Oo! Umuwi siya sa kanila,” nagbigay na lang siya ng honest answer Doon lang nito binaba ang baril nito. Nakahinga naman siya nang maluwag at nawala ang nakadagan sa kaniyang dibdib.