Novel & Cerita Amor-odio

แต่ยิ่งใกล้ชิดเธอมากเท่าไหร่ความรู้สึกที่เขาพยายามเก็บซ่อนในวันวาน พลันค่อย ๆ แจ่มชัดในความรู้สึก แต่ความเกลียดความแค้นก็ยังฝังลึกอยู่ทุกอณูรูขุมขน ************************************************ รักแท้ย่อมมีอุปสรรค ยิ่งยากเย็นยิ่งโหยหา ยิ่งห้ามใจยิ่งหวั่นไหน และบางครั้งก็ยากจะบอกได้ว่าสิ่งที่เป ็นอยู่ตอนนี้เรียกว่าพรมลิขิต หรือชีวิตกำลังชดใช้กรรมกันแน่

‘คุณไม่ตอบ ผมถือว่าคุณยอมผมนะปลาย’ ณรันดายังคงนิ่ง ไม่ตอบเขาเช่นเดิม เพราะเวลานี้เธอกำลังสับสนระหว่างความรักกับความถูกต้อง ‘นะครับปลาย เป็นของผมนะครับ’ รวิชญ์ไม่คิดที่จะรอคำตอบใดๆ จากเธอทั้งสิ้น เขาค่อยๆ ลิ้มชิมรสความหอมจากร่างงามนั้นอย่างเชื่องช้า และทะนุถนอมอย่างกล ัวว่าร่างนั้นจะบอบช้ำ เขากลับไปบรรจงจูบที่ริมฝีปากบางของเธออีกครั้ง รวิชญ์เริ่มจากความอ่อนหวานและค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ณรันดารู้สึกเหมือนตัวเองหายใจติดขัดเธอจึงพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากการจู่โจมของเขา

วางร่างอรชรลงบนเตียงนุ่ม "ฉันไม่เข้าใจ นายเกลียดฉันมากไม่ใช่เหรอ" "เกลียดก็ส่วนเกลียด อย่าเอามาปนกันสิที่รัก"มือหนาเกลี่ยแก้มขาวเนียนไปมาเบา ๆ

โดยไม่มีข้อแม้ รัก...โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน รัก...เพียงแค่อยากเห็นอีกฝ่ายมีความสุข เพียงเท่านี้ ‘รอยน้ำตา’ ก็จะค่อย ๆ จางหายไป กลายเป็นหัวใจรักที่เต็มไปด้วยความสุขไม่มีรอยน้ำตาอีกต่อไป...

อามาร์เอ่ยกับนางอันเป็นที่รักพร้อมมองไปทางคู่หมั้นของนาง “ห้ามพูดนะคุณอามาร์” “คุณสั่งผมไม่ได้ คุณก็รู้” “ฉันเกลียดคุณ!” “ผมได้ยินมันจนชินแล้ว อีกอย่างคุณก็รู้ว่าผมเป็นใครและรู้ด้วยว่าปากกับ ‘ใจ’ ของคุณไม่ตรงกัน ในใจของคุณมีผม นายอามาร์ไม่ใช่นายนับสิบ” อามาร์ตอบกลับพร้อมส่งยิ้มเจ ้าเล่ห์ให้นางด้วย