Novel & Cerita Amor Doloroso

คลื่นสารภาพออกมาในที่สุด ทนไม่ไหวแล้วกับทุกสิ่งทุกอย่างที่แบกรับเอาไว้ ทุกอย่างที่ทำพลาดไปหมดในตอนนี้ อยากแก้ไขให้มันถูกต้องก่อนที่จะไม่ได้อะไรกลับคืนมาเลย ความรักที่มีให้ณดามันเหลือแค่ความหวังดีเท่านั้น เพราะทั้งใจมันเอาแต่ร่ำร้องหาคนที่เริ่มห่างไปไกลอย่างพันวาตลอดเวลา สายตา ว่างเปล่าและการหลีกหนียามพบเจอ ดั่งคมมีดกรีดใจจนรวดร้าว คลื่นไม่อยากต้องทรมานอีกแล้ว “แกเสียสติไปแล้วรึไง แกคบกับณดามาตั้งกี่ปีวันนี้จะมาบอกว่าชอบคนอื่นเนี่ยนะ”

มานูแอลชื่นชมเนื้อนวลหอมหวานนุ่มนิ่มจนพอใจเขาก็กลับมาประกบจูบริมฝีปากบางอีกรอบ มือทั้งสองวางแหมะที่ทรวงอกอิ่มบดขยำอย่างถนอมขณะที่สะโพกแกร่งกำลังทำหน้าที่กดบดตัวตนสอดใส่ช่องทางรักเนิบนาบ เจ้าเอยสะท้านแอ่นเล็กน้อยเมื่อความใหญ่โตของสามีสอดเข้ามาประสานในกลางกาย เธอ เริ่มหายใจหอบถี่ขึ้น แขนเรียวตวัดคล้องคอมานูแอลแน่นเมื่อเขากำลังเร่งสาวสะโพกอัดกระแทกใส่ร่างกายของเธอพร้อมกับละเลงลิ้นอยู่ในโพรงปากระรัว

อรริวนทร์กล่าวอย่างรวดเร็วทางมองใบหน้าของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกผิด “ผมรักคุณนะอร…ทำไมผมจะต้องโกรธคนรักของผมด้วยล่ะแค่คุณลืมบางอย่างเท่านั้นเอง” อามันด์กล่าวกับหญิงสาวคนรักด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเดิมเมื่อยามนี้น้ำตาของอรรวินทร์รื่นขึ้นมาคลอยังเบ้าตาของหล่อน "อรร ักคุณนะคะ” หญิงสาวกล่าวทางเช็ดน้ำตาของตัวเองป้อยๆลวกๆ

กลกันต์ขยับไปจูบเบาๆที่ริมปากอิ่ม ก่อนค่อยๆสอดแท่งร้อนของตนเข้าไปอย่างระวัง ที่ตอนนี้น้ำหวานชันขาและอ้าออกรอรับเขาตัวตนของเขา “ฮื้ออออ เจ็บบ” “นิดเดียวนะหวาน” เข้าไปได้เพียงครึ่งน้ำหวานร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เขาจะทำให้คนต้องเล็กต้องมีประสบการณ์ครั้งแรกที่เลวร้ายไม่ไ ด้

“เลว สารเลว แล้วมาจีบฉันทำไม มาหลอกกันทำไมว่ายังโสด อย่าบอกนะว่า...รอยสักรูป ร.เรือบนหน้าอกข้างซ้าย ที่คอยพร่ำบอกฉันว่า แทนคำว่า ‘รัก’ จริง ๆ แล้วเป็นชื่อของนังระรินอะไรนั่น” “พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว พี่มันเลว สารเลวจริง ๆ ยี่หวาให้อภัยพี่ด้วยเถอะนะ ส่วนรอยสักนั่น ร.เรือ แทน คำว่า ‘รัก’ จริง ๆ ไม่ใช่ชื่อนังนั่นเลย เพราะพี่ชอบยี่หวาจริง ๆ พี่ถึงยอมเจ็บไปสัก ร.เรือ ไว้ตรงหัวใจ ตอนที่พี่จีบแรก ๆ พี่ก็ไม่หวังว่าน้องจะรับรักพี่ แต่พี่คิดเพียงว่า อย่างน้อยพี่ก็มียี่หวาอยู่ในใจพี่ก็พอ” เขาถลาเข้าไปกอดขาเธอพลางร้องไห้พูดพร่ำรำพันขอให้อภัย

ทว่าแรงอันน้อยนิดมิต้องอาจต้านทานพายุอารมณ์ดิบป่าเถื่อนของชายหนุ่มได้ รสจูบที่ส่งมาในครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงความรุนแรง ดุดัน และเต็มไปด้วยการแสดงความเป็นเจ้าของเพื่อตีตราจอง ทุกสัมผัสที่เขาบดขยี้ลงบนเรือนร่างงามระหงแฝงไปด้วยความหึงหวงที่เดือดพล่าน ค วามป่าเถื่อนรุนแรงลากยาวไปตลอดค่ำคืนคฤหาสน์หรู ท่ามกลางเสียงสะอื้นไห้ของณิชาภาที่จำต้องยอมสยบอยู่ใต้ร่างของซาตานที่ชื่อว่าอนาวิน ชายที่เธอเพิ่งตัดสินใจจะรักและสู้เคียงข้าง แต่เขากลับใช้ไฟหึงมาเผาทำลายหัวใจของเธอจนแหลกสลายอีกครั้ง

สะโพกสอบอัดกระแทกเข้าหาร่างนุ่มอย่างรุนแรงอีกสองสามที ก่อนที่แรงตอดรัดรุนแรงเมื่อยามหมอสาวถึงฝั่งฝันจะทำให้ชายหนุ่มกระโดดเข้าเส้นชัยแห่งความสุขสมตามไปติด ๆ แล้วปลดปล่อยของเหลวร้อนระอุออกมาจนทะลักทลาย นัทพรมจูบไปตามใบหน้าแดงซ่านของคนใต้ร่าง กดฝังท่อนลำที่ยัง กระตุกหงึกหงัก ทอดมองคนหอบหายใจกระเส่าด้วยสายตารักใคร่หลงใหล

“...แล้วพี่คิดบ้างไหม ว่าความสุขของพี่มันคือความเจ็บปวดของคนที่พี่บอกว่ารักเขาคนเดียว ยอมเขาแค่คนเดียว หรือจริงๆ แล้วมันก็แค่ลมปากที่พี่พูดออกมาแต่ว่ามันไม่จริง” “พี่...พี่ขอโทษ” “คำขอโทษของพี่มันง่ายเกินไปหรือเปล่าครับ อย่างที่พี่เพิ่งได้ปลดปล่อยแค่อารมณ์สั้นๆ นั่นหรือเปล่าครับ”

ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา สตรีใดในพิภพจบแดน ไม่มีใครได้แค้นเหมือนอกข้า ด้วยใฝ่รักให้เกินพักตรา จะมีแต่เวทนาเป็นเนืองนิตย์ โอ้ว่าน่าเสียดายตัวนัก เพราะเชื่อลิ้นหลงรักจึงช้ำจิต จะออกชื่อลือชั่วไปทั่วทิศ เมื่อพลั้งคิดผิดแล้วจะโทษใคร

กริชไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาบรรเลงเพลงรักอย่างเร่าร้อนรุนแรง มันดุดันยามผลักดันร่างแข็งแกร่งเข้าไปในซอกทางรัก ความเจ็บแปลบมาเยือนแต่ไม่ได้ทำให้เธอหนี กลับหยัดกายขึ้นไปหาเขาอย่างเร่าร้อน เขากดกระแทกลงมาหาซ้ำๆ ครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดจนถึงรุ่งสาง ใบข้าวตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเ มื่อยเนื้อตัวไปหมด เธอกะพริบตาปริบๆ นึกลำดับเหตุการณ์ทุกอย่างแล้วหน้าแดง พอขยับก็ต้องซี้ดปากด้วยความเจ็บแปลบกลางลำตัวอย่างที่สุด