Novel & Cerita Amor-odio

กวินภพระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างรุนแรง ไม่มีใครรู้หรอกว่าตลอดเวลาที่ต้องใกล้ชิดกับเอมมาลิน และตลอดช่วงเวลาสองวันที่เธอหายไป เขาต้องต่อสู้กับความรู้สึกภายในของตัวเองมากเพียงใด เกลียดเธอ พอๆ กับที่เคยรัก อยากอยู่ใกล้ๆ พอๆ กับอยากผลักไสให้ออกห่าง รังเกียจ พอๆ กับหวงแหนยา มเห็นผู้ชายอื่นเข้าใกล้ สงสาร พอๆ กับอยากทำให้เจ็บเท่ากับที่เขาเคยเจ็บ

ป “อย่ามาทำกับฉันแบบนี้อีก ฉันไม่ได้รักคุณ...อื้อ” ลอเลนโซไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้พูดจบเขาก้มประกบจูบปิดปาก คำว่าไม่ได้รักคุณทำให้เขาเลือดขึ้นหน้า ม่อนไหมพยายามดีดดดิ้นสุดชีวิตขณะที่อีกฝ่ายกำลังละเลงจูบที่ไร้ความนุ่มนวลกับเธอ มือไม้เรียวทั้งสองยกทุบตีร่างกายของลอเล นโซไม่เว้นจังหวะ และแล้วข้อมือทั้งสองของเธอก็ถูกลอเลนโซกดขึงกับเตียงนุ่มไม่ให้ทำร้ายร่างกายของเขาได้อีก

แควก “อ่า อึก คุ...คุณ” แล้วลำธารก็กลายเป็นสนามอารมณ์ที่น้ำเหนือถูกบังคับขืนใจ หากแต่สุดท้ายก็โอนอ่อนผ่อนตามไปกับการเสพสมที่อีกฝ่ายปลุกเร้า... สายของอีกวัน

วามใหญ่โตนั้นแทรกซ้อนสอดใส่ ชายหนุ่มไม่ยอมรามือ...เขาโน้มคร่อมกอดร่างระหงเอาไว้ กดเธอด้วยร่างที่ใหญ่หนาและแข็งแรงกว่า อารมณ์เร่าร้อนและช่วงเวลาที่เว้นจากบทเสน่หามานานปี ทำให้ศิลาภินหน้ามืดตามัวกับการเสพสมเป็นอย่างยิ่ง เขากระหายหิวดั่งหมาป่าที่ออกจากการจำศีลแล้วได้เห ยื่ออันโอชะชิ้นแรก

ฉันเอ่ยจบ นามิก็ยกมือขึ้นมากอดอกก่อนจะมองฉันด้วยสายตาเกลียดชังและเหยียดหยาม "ใช่ฉันเกลียดเธอ.......เกลียดมากและก็สะอิดสะเอียนมากเวลาที่ต้องพูดดีทำดีกับเธอ....."นามิพูดเสียงเข้มแววตาแข็งกร้าวแววตาที่เธอมองฉัน มันบ่งบอกว่าเธอเกลียดฉันมากถึงมากที่สุดและไม่มีทางที่จะชอบฉันได้เ ลย เธอแสดงความรู้สึกจริงๆที่เธอมีต่อฉันออกมาแล้ว ฉันก็แค่นหัวเราะในลำคอและเดินออกมาจากตรงนั้น โดยไม่ได้หันไปสนใจคนพวกนั้นอีกเลย

พร้อมวิ่งนะ ทางเดินตรงนี้ไม่มีคนเท่าไหร่ด้วย ผู้ชายไม่มีมารยาทคนนี้น่ากลัวขึ้นมาทันทีเมื่ออยู่ในมุมมืด “ก็ไม่เข้าใจพี่จะรังเกียจผมทำไม ผมกำลังแสดงความรัก” “คือฉันไม่ต้องการความรักไง อย่ามายุ่งกับฉันอีก” “ผมต้องฟังพี่ไหม”

เมื่ออารมณ์ร่วมในกามารมณ์สิ้นสุดลง สำนึกในด้านดีตีกลับ อินนัดดาขยะแขยงตัวเองเหลือเกิน เกลียดเขาที่รังแกเธอทั้งที่ยังไม่สบายอยู่ น้ำตาไหลรินตกลงบนหมอนนุ่มใบโต ไม่แม้แต่จะลืมตามองหน้าคนที่รังแกตัวเอง ปัณณธรวางขาเรียวลงราบกับที่นอน เงยหน้าขึ้นจากความหวานล้ำที่ตัวเองลุ่มห ลง เห็นหยาดน้ำตาของเธอแล้วก็ทำให้รู้สึกผิด เขาทุบที่นอนแรงๆเพื่อระบายอารมณ์ นี่เขาเป็นบ้าอะไรถึงไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ อินนัดดาทำให้ความสามารถในการควบคุมอารมณ์ของเขาต่ำลง “หนูเกลียดคุณ” ปากเล็กขยับพึมพำ เสียงหวานเจือสะอื้นทำให้คนที่ได้ยินหงุดหงิดนัก

คร และไม่เคยคิดจะรัก แต่ก็มีเรื่องให้พิจารณา เรื่องของคุณทวดปราบ ทำให้มุมมองในเรื่องของความรักของเธอเปลี่ยน เปิดใจ และเปิดโอกาสให้ธันวามากขึ้น ดูว่าเขาไม่ปล่อยเธอแน่นอน เขาก็ไม่ได้เสียหายอะไร เสียแต่ว่าฐานะเธอกับเขาต่างกันมากแค่นั้นเอง และอีกอย่าง เขาก็ยังไม่เคยบอกเ ธอสักครั้งว่าชอบ หรือว่ารักเธอ

อรริวนทร์กล่าวอย่างรวดเร็วทางมองใบหน้าของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกผิด “ผมรักคุณนะอร…ทำไมผมจะต้องโกรธคนรักของผมด้วยล่ะแค่คุณลืมบางอย่างเท่านั้นเอง” อามันด์กล่าวกับหญิงสาวคนรักด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเดิมเมื่อยามนี้น้ำตาของอรรวินทร์รื่นขึ้นมาคลอยังเบ้าตาของหล่อน "อรร ักคุณนะคะ” หญิงสาวกล่าวทางเช็ดน้ำตาของตัวเองป้อยๆลวกๆ

เพราะงั้น ผมว่าจะโดนลบอีกสักสิบยี่สิบคะแนนแลกกับความกระชุ่มกระชวย​หัวใจคงไม่เป็นอะไร ทุกวันนี้ก็แทบจะไม่มีคะแนนกับเขา และถ้าเธองอน ผมก็จะง้อ มีเวลาง้อและรอคะแนนบวกทั้งชีวิตอยู่แล้ว ระหว่างที่มารขาวและมารดำกำลังยืนทะเลาะกันอยู่ในความคิด นิ้วเรียวยาวก็เลื่อนขึ้นไปเกี่ย วผมหอมนุ่มของคนในอ้อมกอดเล่นแบบที่ชอบทำเวลาอยู่ด้วยกัน