Ang Alamat Novels & Stories

Nang buksan niya iyon, address lang ang nakita ni Ann ngunit alam niya ang ibig sabihin nito. ...Ito iyong address kung saan madalas magkita si Clayton at si Rosanne. Matagal na nakatitig si Ann sa address. Paulit-ulit niyang binasa iyon pero parang ayaw tanggapin ng sistema niya kasi hindi niya maintindihan.

Sinigurado niyang magugustuhan lahat iyon ng taong laman ng kanyang isipan. "Kuya, unit 11, sa Mindy Apartle po." Pagbibigay niya sa kanyang address sa delivery boy na nakausap niya. Kinuha ng lalaki ang ilang paperbag kung saan nakalagay lahat ng kanyang mga inorder. Pinaalalahan niya ng mabuti ang rider na dalhin ng safe lahat ng iyon. Hindi nga niya maintindihan ang sarili kung bakit naging ganoon siya bigla.

Pero kagaya rin ng gusto kong mangyari ay nag-apply ako ng trabaho. Ang address na inilagay ko sa aking resume ay iba sa tinutuluyan ko. Ganon din pala ang nakalagay sa address ni Angelo sa school niya,6 pero napag-alaman kong nasa compound din namin ang bahay na tinutuluyan niya. Kaya naman nakahinga ako ng maluwag sa kaalamang malapit lang kami sa isa’t isa.

Agad namang sita ng m*****a kong utak. "Taga saan ka?" Ako namang sineryoso ang tanong niya sinabi ko din ang address ng bahay namin sa Italy. Via Giotto 143, San Martino Buon Albergo, Verona, Italya He laughed at me after saying that. Muntanga to si Angelo tatanong-tanong tapos tatawanan lang pala. "How about you? Taga san ka?"

“Wala pong ganyang lugar dito, ma’am.” “What?” kunot ang noong tinignan ko ulit ang address. “Kuya, taga dito ka ba talaga? How can you say na walang address na ganito?” “Ma’am, twenty years na po akong gasoline boy dito. At diyan lang ako nakatira sa Mabalacat. Kahit suyurin mo pa ang buong Norte, wala kang mahahanap na ganyang address.” natatawang sabi ng lalaki. “Try niyo pong magtanong sa iba baka alam kung saang planeta ‘yang lugar na ‘yan.”

Dali- dali kong tiningnan muli ang mga dokumento at nanlaki ang mga mata ko ng makita ang nakalagay na address. "Makati, Manila Philippines!?" Nakaawang na bulalas ko. Oh shit! Di ko manlang ito napansin kanina. Kung alam ko lang na nasa Pilipinas pala ito sana napag-isipan ko ng maigi. Sana hindi na muna ako tumango. Ngunit huli na para bawiin dahil abot tainga na ngayon ang ngiti sa mga labi ni mama.

Luckily walang passcode ang wifi niya. Tuwang-tuwa ang kaluluwa ko nang magkaroon ako ng internet. Mayamaya ay naisiapan kong mag-g**gle map kung nasaan lugar ba talaga ako ngayon. "Ayala Alabang? Nasa Ayala Alabang ako ngayon?!" Kumunot ang noo ko nang mag pop-up sa notification ko ang text na galing sa unknown number. I click and read the text messages.

May naka-pin doon na address at hindi niya alam kung ano 'yon. "Ano 'tong sinend mo?" "You didn't know your husband's company address?" he chuckled. Nanlaki naman ang mata niya. "Alam ko! Pero hindi ko lang alam ang eksaktong address kaya nagtanong pa ako para sure," bawi niya agad.

Agad niyang kinuha ang address at dali-daling pumunta roon. San Alfono Village. Ang lugar ay luma at sira-sira ang mga bahay. Hindi na siya nagtataka kung bakit hindi niya mahanap ang pamilya nito noon. Kumatok siya sa pintuan, at isang babaeng nasa trenta anyos ang dahan-dahang nagbukas. Nanilaw ang balat nito at payat ang mukha, halatang hirap sa buhay.

"Ganoon po? Sige po, ma'am, marami pong salamat." Kaagad namang hinarap ni Michelle si Aleisha matapos maibaba ang tawag. "Ang sabi ay nagpadala sila ng letter of notice sa bahay ninyo dahil iyon naman ang default address mo at higit sa lahat ay pinirmahan iyon ni Sophia!"