Ano Ang Gamot Sa Singaw の小説・ストーリー

"Nasaan yung balat ng gamot? Basahin mo nga at baka hindi puwede sayo 'yon. Mali ang nabigay ko kanina." Naghintay ako na basahin iyon ni Sienna. "Ang nakalagay dito ay... sweet tablet." Kumunot ang noo ko. Meron bang ganon na pangalan ng gamot? "Kaya pala matamis. Sinipsip ko pa kanina bago lunukin. Akin 'to, kinakain ko 'to kanina habang nasa sala, nung kasama ko pa si Belle." Nakahinga naman ako ng maluwag. Akala ko kung ano ng gamot.

O mas masakit pa—isang uri ng paglayo? “Tapos na,” mahinahong sabi ni Isabela. “Mabisa ang gamot na ito. Palitan mo ulit mamayang gabi, at gagaling na ‘yan.” Ginamit na niya ang parehong gamot nitong mga nakaraang araw—alam niya kung gaano ito kaepektibo. Mabilis gumaling ang mga sugat kapag ito ang gamit. Pagkatapos ay tila kaswal niyang binanggit, “Mr. Santillan, may gusto sana akong pag-usapan.”

Nasa kalsada lang ang tingin. "Huwag ka na magalit. Mabisang gamot ang kispirin galing sayo. Nakatulog ako ng mahimbing kagabi. Ngayong umaga nalang uli ako nilamig." Sinubukan kong magbiro. Mas lalong sumimangot ang kanuyang mukha. "Yakapsul nalang, gagaling na talaga ako." Biro ko pa kahit na bakas na ang bahagyang irita sa mukha niya.

tanong nito. "Okay naman po siya...hindi lang makatayo at parang minsan nahihirapan huminga...pero may gamot naman pong pinapainom si mama sakaniya..." Hindi lang ako sure kung anong klaseng gamot iyon? Hindi ako pamilyar, eh.

x lang ako sa paglagok, hanggang sa mapawi ang panunuyo ng lalamunan ko. "hangover 'yan, ito inumin mo." sabi ni kuya. Sabay abot ng isang gamot. "ano 'to?" tanong ko. At umupo ako sa tabi nya. "gamot." sarkastiko nyang sabi. Tinitigan ko sya ng masama. "alam kong gamot, pero anong klaseng gamot." sabi ko. Tinawanan nya 'ko. "aspirin 'yan, para sa hangover mo." sabi ni kuya. At bumalik na sya sa pagbabasa ng dyaryo.

Mahina ang boses ko pero sinikap kong ngumiti rin. Ininom ko agad ang gamot. Kahit wala pa akong kinakain, alam kong safe ito. At baka sakaling kahit paano, mabawasan ang sakit ng ulo kong parang bombang sasabog. “Magpahinga lang po kayo, ma’am. Kung may kailangan po kayo, tawagin n’yo lang ako ha?” Tumango ako. “Sige po. Salamat ulit.”

“Hindi ito dulot ng congenital condition. Hindi rin ito dahil sa sobrang emosyonal o pisikal na trauma. Sinuri ko ang vocal cords niya. Isa lang ang posibleng dahilan. May gamot na nakaapekto sa central nervous system niya. At naapektuhan ang language center ng utak. Kaya hindi siya makapagsalita.” “Paano ito gagamutin?” agad na tanong ni Vicento. “Naghanda ako ng gamot. Pero ang ginamit sa kanya ay isang ipinagbabawal na droga na wala sa merkado. Kaya dapat handa kayo na baka hindi gumana ang gamot ko.” Napakunot-noo si Vicento. “Hindi ba sinabi nilang pitong araw lang ang epekto ng gamot? Posible bang bumalik ang boses niya pagkalipas ng pitong araw?”

tawag nya rito, kumuha sya ng papel at ballpen at sinusulat ang gamot para sa sugat ni Coffee. “Bago ka umuwi dumaan ka muna sa botika bilhin mo itong niresta ko, para sayo yan para matulungan kang bumilis sa paggaling at paghilom nan. Bibigyan kita ng gamot for this day only. Wala na kasing stocks e.

Hindi pa rin ako nagsasalita, parang ang hirap ibuka ang bibig kapag umaapaw at pinangungunahan ka ng emosyon mo. "D-dai, gi..giniginaw ako." Iyon lang ang nasambit ko. Pagkatapos no'n ay dali-daling lumabas ng kuwarto si Josephine at nagtawag ng nars. Matapos makainom ng gamot ay pinagpahinga na ako ng nars. Nakatulong din ang isinalin nitong gamot sa dextrose ko upang bumaba ang lagnat ko. Nang unti-unti nang humuhupa ang sakit ay saka ko naman sinagot ang mga tanong ni Josephine kanina.

Nakakarelax “Makakatulong ang maligamgam na tubig sa pananakit ng katawan mo. Don’t worry, may mga gamot akong binili kanina para sa pain na nararamdaman mo sa katawan mo.” Nakangiting wika nito. Kaagad din naman akong napangiti ‘Okay, thank you!” sagot ko