Romans & histoires Bad Guy มาเฟีย (เคี้ยวเด็ก)

ใบหน้าคมคายถมึงทึงราวกับไม่สบอารมณ์หนักหนากับคำพูดของเด็กสาว แต่ใจแกร่งกลับสั่นรัวราวกับกลองเพลิงที่กำลังถูกขับตีอย่างหนัก ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น ยิ่งคิดก็ยิ่งใจเต้นแรง มันทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเองเลยสักนิด "เพราะเธอคนเดียวยัยเด็กบ้า" มาเฟียหนุ่มผลุนผลันดันตัวลุกข� �้นจากเก้าอี้เดินกลับขึ้นมาชั้นบนของตัวบ้าน แต่แทนที่เขาจะตรงไปยังห้องส่วนตัวแต่กลับค่อยๆ ย่องเปิดประตูเข้าห้องของเด็กสาวในการปกครองชั่วคราว แตะเท้าลงพื้นอย่างเบาหวิวกลัวจะทำให้คนตัวเล็กตื่นขึ้นมา

มาเฟียหนุ่มเป็นคนไม่ชอบเด็ก เพราะคิดว่าเด็กเอาใจยาก แถมยังพูดไม่รู้เรื่อง ทว่าเขากลับรู้สึกสงสารเด็กคนนี้อย่างบอกไม่ถูก แม้จะทำทรงไม่โวยวาย แต่ดูสายตาละห้อยที่เอาแต่มองไอศกรีมละลายก็รู้ว่าอยากกินมากแค่ไหน มือหนาล้วงกระเป๋าเงินออกมาจากกระเป๋ากางเกงสีดำราคาแพง หยิบธ นบัติสีเทาใบหนึ่งยื่นให้กับเด็กผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มคนนั้น พร้อมกับเอ่ยเป็นภาษาญี่ปุ่น

"มึงคิดจะหนีกูเหมือนพ่อกับแม่มึงงั้นหรอ ในเมื่อพ่อแม่มึงคิดจะหนีกูมึงก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ เรือนร่างของมึงยังมีประโยชน์มากกับลูกกู" "ไอ้ชั่ว แกมันเลวทำได้แม้กระทั่งเด็ก ใครติดหนี้พวกแกพวกแกก็ไปหาจากคนนั้นสิ มายุ่งกับฉันทำไมไอ้เฒ่าหัวงู"เขาแสยะยิ้มเล็กน้อยก่อน ที่จะหันหลังไปหัวเราะคนเดียวก่อนที่เขาเองจะหยิบปืนฟาดเข้ามาตรงหน้าฉันและใช้ปลายกระบอกปืนจอที่หน้าผากของฉันไว้

บทที่1 สวัสดีผมชื่อ สิงห์ ใครๆก็บอกว่าผมนั่นมันเถื่อนเพราะขึ้นชื่อว่ามาเฟีย ฮ่าๆ ตลกสินดี แต่มันคือความจริง “นายครับ เด็กที่นายให้เรียกมามาแล้วครับ!”

เสียงของเขาเย็นลงจนเธอเริ่มรู้สึกเสียวสันหลัง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีที่เขาพูดออกมาแบบนั้น “สมองนายคิดได้แค่นี้หรอราล์ฟ” “แล้วผู้หญิงกับผู้ชายจะออกไปทำอะไรดึกดื่นแบบนั้นล่ะ!” มาเฟียหนุ่มหลุดตะคอกออกมาอย่างหัวเสีย เขาเสยผมที่ปรกลงมาบนหน้าขึ้นก่อนจะเท้าเอวแล้ว หันมองออกไปทางอื่น

เเม้เเต่เจคยังคิดเลยว่าเด็กคนนั้นคือใคร "เด็กคนนั้นคือลูกชายของกู" มาเฟียหนุ่มพูดด้วยสีหน้าที่ตกอยู่ในภวังค์ราวกับคนที่ไร้ซึ่งวิญญาณเมื่อมีลูกชายโดยไม่รู้ตัว