Bad Thinking Diary Chapter 28

ก็ปากร้าย ๆ นี่ไม่ใช่เหรอ ที่มันทำให้เธอ...ขึ้นสวรรค์

The protagonist of this novel is a complete bad girl, all because she believed that a bad man was her "fate mate" and wrongly trusted him and another despicable woman. This led to her family's ruin and the death of the man who loved her dearly. If given the chance to start over, she would no longer accept such a fate. She wants to cherish all the people who love her and seek revenge against her enemies. Just as she is on the brink of death, a miracle happens, and she is transported back four years. This time, she will not be toyed with like in her past life, and she will seek revenge in her own way. While she has enough tenderness and kindness for her relatives and friends, she has no mercy for her enemies. Anyone who has harmed her or deceived her in her past life will face her various forms of retaliation! Remember, she is a bad girl! Oh, and by the way, it would be nice to have a romantic relationship with Mr. CEO whom she let go in her previous life.

Vance My heart races as I think about the mess I've gotten myself into. I did something unforgivable, something that could ruin my friendship and my reputation. But I couldn't resist the temptation when my best friend's daughter came to me with a proposal that would change everything. She wanted me to take her virginity, and I almost said no. Almost being the key word. Her innocence and desire were too much for me to resist. And then, she came to me again, needing comfort in her time of need. I held her close, feeling the sexual tension between us grow with each passing moment. And now, I'm in deep trouble. Her father will be devastated when he finds out that his little girl is no longer pure and even worse when he discovers that it was his best friend who deflowered her. But I can't let her go now. I've claimed her as mine, and I'll do whatever it takes to keep her by my side. Because when I took her virginity, I made a vow. She's mine forever.

จะมารักอะไรในวันที่เธอเดินออกมา ทำไมตอนที่เราสองคนอยู่ด้วยกันเขาจึงไม่เห็นคุณค่า นี่สินะที่เรียกว่าไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา

เฮียไฟเป็นพี่ชายข้างบ้านของดาว ด้วยความใจดีของเฮียไฟที่มีให้ดาวมาตั้งแต่เด็กทำให้ดาวหลงรักเฮีย แต่เฮียก็ชอบย้ำอยู่ตลอดว่าดาวคือน้องสาว ปากก็บอกน้องสาว แต่การกระทำของเฮียทำให้ดาวคิดไปไกล แต่แล้ววันหนึ่งความสัมพันธ์ของเราก็เปลี่ยนไป “ไม่ใช่ว่าดาวแย่ แต่ดาวเป็นเหมือนน้องสาวเฮียนะ เฮียคิดกับดาวแค่น้องเท่านั้น เมื่อคืนเฮียเมาดาวก็เห็น ทำไมดาวยัง…” “นี่เฮียกำลังโทษดาวงั้นเหรอ” เขากำลังบอกเพราะฉันเข้าไปเสือกใช่ไหม “ก็ถ้าดาวไม่เข้ามายุ่ง ผู้หญิงที่เฮียนอนด้วยต้องไม่มีวันเป็นดาว” “ใช่ ดาวผิดเองแหละ ถ้าดาวไม่เสือก ดาวก็คงไม่ต้องเจ็บแบบนี้ เฮีย…ดาวถามจริง ๆ นะ เฮียโง่หรือแกล้งโง่ถึงมองไม่ออกว่าดาวระ…” “อย่าพูดมันออกมา เฮียไม่อยากฟัง เฮียเห็นดาวเป็นน้องมาตลอด เฮียไม่เคยคิดเกินเลยกับดาว”

'อุบัติเหตุในวันนั้นทำให้เขาเเละเธอถูกจับหมั้นกัน ความสัมพันธ์คำว่าพี่ชายเเละน้องสาวจึงไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เธอจึงกลายมาเป็นคนที่เขาเกลียดมากที่สุด' เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันทำให้เพลิงเเละลูกกวาดกลายมาเป็นคู่หมั้นกัน เพราะโดนมารดาของทั้งสองฝ่ายจับหมั้นหมายเอาไว้ เพลิงพยายามจะปฏิเสธการหมั้น ทว่าลูกกวาดกลับตอบตกลงจึงเป็นต้นเหตุที่ทำให้เพลิงเกลียดลูกกวาดมาก นับจากวันนั้นความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

Leonard Burton and I are childhood sweethearts, bound by a family-arranged marriage. After we marry, we live a loving, harmonious life. In a terrible accident, he even gives up his only chance at survival to save me. After Leonard's death, we find a journal among his belongings. In it, he records the three years he was missing after falling off a cliff—years spent with another woman he deeply loved. But his parents had forcibly separated them and arranged our marriage instead. Unbeknownst to anyone, he had continued to protect that woman from afar, silently and faithfully. At the funeral, Leonard's mother, Charlotte Newman, is inconsolable. "Leonard, it's all my fault. Would you still be alive if I'd let you marry Yelena back then?" His father, Samuel Burton, glares at me with hatred. "He fell off that cliff saving you. He died in that crash shielding you. Why do you bring him nothing but harm? Why aren't you the one who's dead?" Yes, why is it not me who's dead? I look at Leonard's familiar, smiling face on his gravestone before running at it and smashing my head on it. When I open my eyes again, I'm taken back to when he just returned from that small fishing village. This time, I choose to let him go and give him what he wants. Finally, I see Leonard again.

"ฉันอยากได้...ตัวพี่ค่ะ ให้ฉันได้หรือเปล่าคะ" คนตัวสูงยิ้มเยาะออกมาทันที ไม่เคยพบเจอผู้หญิงคนไหนที่ประหลาดขนาดนี้มาก่อน "ขอโทษนะ ฉันไม่เอาผู้หญิงคนเดียวกันกับเพื่อน" "ฉันไม่เคยมีอะไรกับพี่ฟรินท์" "ฉันไม่ใช่เด็กนะ ที่เธอพูดอะไรฉันจะเชื่อ เธอไปหลอกเด็กอนุบาลเถอะไป" "ไม่เชื่อฉันไม่เป็นไรค่ะ แต่เพื่อนสนิทพี่ที่ตอนนี้เกี่ยวดองกันเป็นพี่เขย น้องเมีย พี่ก็ไม่เชื่อเหรอคะ พี่ฟรินท์รักพี่สาวพี่ขนาดไหนพี่ก็รู้ เขาจะยอมเอาตัวเองมาเกลือกกลั้วผู้หญิงอย่างฉันเหรอคะ" ไทเกอร์ยิ้มเยาะคำพูดเธออีกครั้ง"เธอนี่ตลกดีนะ กล้ายอมรับว่าตัวเองเป็นผู้หญิงไม่ดีด้วย ขอถามได้ไหมว่าผ่านผู้ชายมากี่คนแล้วล่ะ ถึงได้เที่ยวเสนอตัวเองให้ฉันขนาดนี้" "จะกี่คนก็เรื่องของฉัน ก็แค่เอากันค่ะ พี่จะคิดมากทำไมคะ" "ยิ่งเธอทำแบบนี้ฉันยิ่งขยะแขยงเธอ" "งั้นฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดกับพี่แล้วค่ะ หลีกไปด้วย"

Violet eyes with piercing sight. Mane of gold in pale moonlight. Skin so hard and lily white. Voice so soft, yet filled with might. He comes to me in the dark of night. Flash of teeth, smile so slight. There is no fear, no need to fight. In his embrace, I crave his bite. -S.R. Michele, or Shelly to those closest to her, is a typical 21 yr old, trying to find her way in life. She has good family, a close circle of friends. She's outgoing and friendly, and a bit reckless and impulsive sometimes. And she has certain gifts...when she touches things, she can see into the past, she can feel what was felt by others, and she can sense things before they happen. Ok, so maybe she's not so typical. An impromptu trip to New Orleans, a party on Bourbon Street, and an attempted assault in a dark alley lead her into a world she didn't know existed...but one she's not afraid of. She doesn't know if the violet-eyed stranger that comes to her rescue, and follows her home, is a friend or a foe - and honestly, she doesn't care. Once you've had a taste of the darkness, it's hard to pull away... **** This book was written in the late 1990's - early 2000's, and originally published in 2004, under the title: Diary of a Vampire by S.M. Royston. It was my first book, and it wasn't long until I came to hate it! (Please, don't look it up - I promise you, it's terrible) So here we are, years later, and I've decided to throw out my original work, and re-write it. Because I'm the author, and I can do that. The story, characters, and settings are the same - but the writing style is different, and in my opinion, much, much better. I hope you enjoy it. ****

— ลีวาย — หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา “อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!” — มิลิน — เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง