The Answer Is In The Wind Novels & Stories

Hindi rin ako nakipagtalo at tinitigan ko ito pabalik. Umihip ang malamig na hangin, the orange color of the sunset, vibrated their skin like it's burning, blusing, and glowing. Walang nagbitaw ng titig. When my brown eyes met those dominant hazel green cores. I noticed how Darius clenched his jaw again and looked at me with too much intensity this time. Darius lenghty hair was ruffled when the wind blew wildly. Napapikit na lang ako dahil napakaperpekto ng mukhang kaharap niya ngayon.

tumawa sa linya si Windy. Ngumiti na lang siya. Sana maging maayos na lang ang lahat. Dahil ayaw na niyang magkaroon pa ulit ng trauma ang kanyang anak. ******

Baka ihulog pa ako nito! Akam ko kasing nasa tabi kami ng spring, dahil sa tunog ng tubig na naririnig ko. Tahimik, kaya alam kong wala ng ibang tao dito kundi kami lang dalawa ni Elio. Patuloy lang kami sa paglalakad hanggang sa kumanta si Elio, at hindi ko mapigilang mapatawa nang kumanta siya ng "Just The Way You Are by Bruno Mars". Habang kumakanta siya ay unti-unting lumiliwanag ang paligid.

Walang emosyon ang mukha nito pero hinala niya ay kinakabahan lang ito. Ikinawit niya ang braso niya sa braso nito para masiguradong sumusunod ito sa lakad nila, nauuna naman ang Nanay nito habang si Jeffrey ay iniikot nito ang tingin sa paligid. The wind is blowing a little strong than usual. The sound of dry leaves rustling whenever the wind blows brings the feeling of warmth, peace, and soothing province life. The sound of the leaves of the two mango trees blows a little louder but to her, it felt like home. It's so therapeutic.

"Hindi naman pwedeng lagi kong kine-claim ang title na gorgeous, so I'm sharing it with you." Serene scoffed. "Hindi ko ineexpect na ganiyan kalakas 'yong hangin mo, akala ko zephyr means light wind, bakit opposite 'yong meron ka?" Tumawa si Zephyr at saka inakbayan si Serene. "I know that you found me handsome the first time you saw me."

Kilig na kilig naman ang babae bago lumabas ng pinto. Mga ilang sandali lamang ay padabog na may nagbukas ng pinto. Si Windy iyon, tila badtrip. " O anong nangyari?" tanong ng isa nilang kasamahan. " Bwesit na panot na yan! Si Mr. Chavez, ayaw akong papasukin! Ayaw paistorbo, nakakainis! " bwesit na bwesit na pahayag nito. Lihim namang natawa ang ilan nilang mga kasama. Siya naman ay patuloy lamang sa ginagawa. Nagdadabog si Windy na umupo sa upuan nito at ibinato naman sa kanya ang ilang papers na hawak nito.

Lahat ng makikita sa hardin ay halatang pinag isipan ng mabuti at masusing isinaayos upang makadagdag sa kagandahan ng paligid. Anjelouv takes a deep breath when a light wind touches her face. Magkaiba man ang simoy ng hangin sa Metro at sa Hacienda Guerera ay hindi niya pa rin maitatanggi ang kaluwalhatian na dulot nito. It was like the wind cleansed her soul and helped her clear her mind.

Hindi ito matapang o ganap, ngunit sapat upang masilayan ang init at pangako sa isa’t isa. Biglang humina ang hangin, ang mga dahon sa paligid ay nag-iyak sa simoy. “Yanna, huwag kang matakot,” bulong niya, hawak ang aking mga kamay. Para bang sa bawat haplos niya, nawawala ang takot at nadarama ko ang init ng pagmamahal.

I can hear the whisper of the wind. The fake flowers in the vase above the glass table are dancing with the gentle of the breeze. Makulimlim ang kalangitan dahil natatakpan ng ulap ang liwanag ng araw, mukhang mayamaya ay bubuhos na ang ulan na sasabayan pa ng malakas na ihip ng hangin.

Ginulo nito ang kanyang buhok katulad ng madalas nitong ginagawa. “Ang hangin… kapag hindi mo sinabayan at hinintay sa pag-ihip ikaw ang masisira, ikaw ang masasaktan pero kapag hinintay at nagpadala ka sa ihip nito… I am sure you will have a good fly,” her dad explained. “You mean like a bird?” Madison innocently asked. Ngumiti ang kanyang ama. “Yes… so… just keep waiting for the wind all right?” “What if it won’t come?” tanong ni Madison.