Bakit Nagkakapigsa Ang Isang Tao Novels & Stories

Parang kailan lang, siya ang dahilan ng paulit-ulit kong pag-iyak. "I don't know. Hindi kami nagkaroon ng pagkakataong makapag-usap dahil kinailangan ko nang umakyat sa bus. Gustohin ko mang usisain siya at kung bakit siya biglang nagpakita out of nowhere, hindi ko magawa dahil kung magpapaiwan pa ako, baka wala na akong masakyan pauwi," sagot ko na lamang.

Akala ba niya, niloloko ko lang siya? “Bakit naman? Hindi ba kapani-paniwala?” tanong ko nang nakakunot ang noo. Tumawa siya nang bahagya. “Bakit naman ako maniniwala kaagad sa mga magagandang salitang naririnig ko? Have you ever heard of too good to be true things mostly are brought by impulsive feelings? You may mean it now, pero paano kung nakapag-isip ka na nang mabuti? Magagawa mo pa rin ba ‘yan sa akin?”

Ayokong nanonood lang gusto ko ako ang gumawa, haha. ""Bakit ka nakangiti noong binubugbog ako?"" Pag tatakang tanong ko sakanya. Bumilis ang tibok ng puso ko ng niyakap niya ako. ""Dahil- iniimagine kong ako ang bumubugbog sa 'yo kaya napapangiti ako pag nasasaksihan kitang nabubugbog ng sarili mong kaklase. ""Okay."" ""Napaka boring naman ng sagot mo, nasasarapan kaba sa yakap ko sa 'yo?""

Bakit ang dali sa kanilang maging ganito? I shook my head. Babae ako. Magkaiba kami ng takbo ng isipan. There are always two sides of story, hindi pwedeng akin lang ang papakinggan ko. Naisip kong kapag may panahon kaming mag-usap nang masinsinan, paliliwanagan ko siya. O pati ang sarili ko. Pagtalikod ko ay nagulat ako nang nandoon si Papa.

ngumiti na lang siya saka tumingin ulit ng diretso sa harap. Why? Bakit ganto kasakit ang makita kang nagkakaganto? Bakit ang sakit sa loob ko na alam ko kaagad kung bakit ka nagkakaganyan. “How does it feel.. to lose someone?” seryosong tanong ko bigla sakaniya. Napatingin bigla si Euphie sa akin't napa-awang ang bibig nang marinig niya ang biglang tanong ko sakaniya. Napatangila siya't natawa bigla.

Mas bagay ang tunog. Hindi niya maipaliwanag kung bakit parang gusto niyang ipagmalaki ang babaeng napangasawa niya gayong wala naman ito ng mga usual requirements ng mga ideal bride para sa isang lalaking katulad niya ang katayuan sa lipunan. Why? bulalas ng munting tinig sa loob ng utak niya. You're asking why? buska ng isang bahagi niya.

"How are you?" Pinigil ko ang sarili ko na mapaikot ng mata sa tanong niya. Hindi man lang itinago ang kaplastikan kahit nasa daan. Ang kapal talaga ng mukha. "Hello, po. Bakit po kayo naparito?" It was a dumb question, really. Alam ko naman kung ano ang ipinunta niya rito, eh.

"Bakit may space?" Nagkatinginan silang apat, naglipat lipat naman ang tingin ko sa kanila. Anong mayroon? Parang nagtuturuan pa sila kung sinong sasagot ng tanong ko, base sa tinginan nilang apat.

nakakapanibago! Alam kong magaling sa tagalog ang mga bisayang 'to kaya naman the moment he asked that, agad na kumunot ang noo nito and suddenly became cautious while slowly taking a step backward pabalik sa pintuang pinaggalingan nito kanina. Na para bang takot ito sa'min and that we were going to attack him anytime. This is weird. This old man was weird. Why would he react this way dahil lang sa tanong na'yon? Don't tell me he was----

hindi nakatinging sabi ni Shawn dahilan upang bumilis ang tibok ng kaniyang puso. "B-bakit ka naman nag-search?" Pigil ang paghinga niyang tanong. Nakakunot ang noo nitong nag-angat ng tingin bago bumalik sa pagkain. "Dahil nahihilo ka. Kailangan ng resistensiya ng katawan mo, kailangan mong lumakas ulit. Nag-aalala ako. Hindi ko mapigilan. Hindi naman kita mapilit na magpa-check up."